வறிய மனசு வறண்ட வாய்: குரூரமான வாடிக்கையாளருக்கு, க்யூவில் நிக்கட்டும்!

ஒரு அழைப்பு மையம் ஊழியர், வாடிக்கையாளர் ஒருவருக்கு உதவுகிறார், தொழில்நுட்ப ஆதரவு சவால்களை காட்டுகிறது.
இந்த புகைப்படம், குழப்பமான அழைப்பு மையத்தில் வேலை செய்யும் ஊழியர்களின் அர்த்தத்தை பதிவு செய்கிறது. குறைவான ஊழியர்களுடன் தொழில்நுட்ப ஆதரவு வழங்குவதில் அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சவால்களை தாங்கி, வாடிக்கையாளர்களின் பரிதாபங்களை சமாளிக்கும் நேர்மறை அணுகுமுறையை பிரதிபலிக்கிறது.

காலை நேரம். ஒரு சாதாரண வேலைக்காரன் போல சூரியனை விட முன்னதாக எழுந்து, பஸ் ஸ்டாண்டில் இருபது பேருடன் காத்திருத்தல். அன்னைக்கு, இந்தக் கதையின் நாயகன் (அல்லது, நம்மோட நாயகன்) ஒரு பெரிய கம்பெனியின் கால்சென்டரில் வேலை செய்கிறார். உயிரோடு இருக்கும் போதும், வேலைக்கு உயிரோடு இருக்க முடியாத நிலைமை! "வேலை பிடிக்கலை, ஆனா வீட்டுக்காரர் மாதிரி பாக்குமெல்லாம் வேலையைக் கைவிட முடியாது" என்ற அந்த மனநிலையை நம்மில் பலர் அனுபவித்திருப்போம்.

இந்த கால்சென்டர் வேலை – எந்நேரமும் அழைப்புகள், கோபம் மிகுந்த வாடிக்கையாளர்கள், கொஞ்சம் கூட நேரமில்லை, கஷ்டப்பட்டு பேசும் ஊழியர்கள். கொஞ்சம் வாடிக்கையாளர்களுக்கே கோபம் வருவதற்கும் காரணம் இருக்கு; கம்பெனியின் சேவை குறைவும், விதிகள் சமூகியாமலும். ஆனா, நீங்க அந்த லைனில் பேசும் ஊழியர் – நம்மாளானா, நம்ம ஊழியர்களா – அவங்கதான் எல்லாம் தாங்கணும்! சரி, அடுத்த வேலைக்கு விண்ணப்பிக்க ஆரம்பிச்சிருக்கிறார் நம்ம நாயகன். ஒருநாள், அதுவும் சிப்ட் நடுவிலேயே, 'நீங்க எங்களோடு சேரலாம்' என்னும் புதிய வேலை வாய்ப்பு மின்னஞ்சல் வந்து விழுகிறது. நல்ல சம்பளம், குறைந்த வேலைச்சுமை, வளர்ச்சி வாய்ப்பு – உடனே ஒத்துக் கொண்டு, 'இன்று மட்டும் வேலை முடிக்கிறேன்' என உடனடியாக ராஜினாமா.

இதுவரை, கோபமான வாடிக்கையாளர்களிடம் கூட பொறுமையோடு பேசுவார் நம்ம நண்பர். ஆனா, கடைசி நாளில், கடைசி அழைப்பிலேயே கதையை புரட்டிவிட்டார்! கால்சென்டர் ஊழியர்களுக்கு "தயவு செய்து, 3 தடவை எச்சரிக்கையளித்த பின்பே அழைப்பு துண்டிக்கலாம்" என்ற விதி இருக்கிறது. ஆனால், அந்த நாளில் – 'போங்கடா... இனிமேல் உங்க வேலையா, என் பொறுமையா?' என உள்ளுக்குள் ஒரு சிரிப்பு.

அந்த வாடிக்கையாளர் – "நான் என் WiFi பாஸ்வேர்ட் மாற்றிவிட்டேன், எல்லா சாதனங்களும் டிஸ்கனெக்ட் ஆகிவிட்டது, டெக்னீஷியனை அனுப்புங்க!" என கோரிக்கை. நம்ம நாயகன் உதவ முனைந்தார்; ஆனாலும், வாடிக்கையாளர் உதவிக்கே மனமில்லை, மாறாகக் கோபம், அவமதிப்பு. கடைசி நாளில், 'நான் இவ்வளவு பணத்துக்கு இவ்வளவு அவமானம் ஏன் வாங்கணும்?' என தீர்மானித்து, அழைப்பை துண்டித்தார். "நான் இதற்கு சம்பளம் வாங்கவில்லை" என்று சொன்னபடியே, லைன் துண்டிப்பு! அந்த நிமிஷம் கிடைத்த மனநிறைவு – ஊருக்கே புரியுமா, ஊழியர்களுக்கே புரியுமா!

இதைப்பற்றி நினைத்துப் பார்த்தால் நம்ம ஊர் கலாச்சாரம் நன்கு தெரியும் – "சிரிப்பது மட்டும் தான் கஷ்டம், வேலையைக் கைவிடுவது பெரிய தைரியம்" என்பார்கள். ஆனால், ஒவ்வொருவருக்கும் தன்னம்பிக்கையின் ஒரு எல்லை உண்டு. ஒருவரும் பணியாளர்களிடம் மரியாதையுடன் நடந்துகொள்ள வேண்டும். "அதிகாரத்திலிருப்பவன் ஆள் அல்ல, மரியாதையிலிருப்பவன் தான் பெரியவன்" என்பார்கள் பெரியவர்கள்.

ரெடிட் வாசகர்களின் கருத்துகள்:

ஒருவர் ("SuitableEggplant639") நகைச்சுவையாக, "இன்னும் அந்த வாடிக்கையாளர் ரெப்பிரஸெண்டேட்டிவ் வர வர காத்துக்கிட்டிருக்கிறார்" என்று எழுதியிருக்கிறார்! நம்ம ஊரில், 'வீட்டுக்காரர் வந்தார்னு காத்திருக்கிறான், ஆனா கடைசி வரை வர மாட்டார்' என்பார்கள் – இதுவும் அது போலவே.

மற்றொரு வாசகர் ("Minflick") சொல்வது, "நான் ஒரு வாடிக்கையாளரிடம் 'நான் உங்க வசை கேக்க சம்பளம் வாங்கலை' என்று சொல்லிவிட்டு அழைப்பை துண்டித்தேன்; மேலாளர் கூட எனக்கு ஆதரவாக இருந்தார்!" நம்ம ஊரில், 'நீங்க வாங்குற சம்பளத்துக்கு ஏன் இப்படிப் பேசணும்?' என பலர் புலம்புவார்கள் – அதற்கே இதுவும் ஓர் பதில்.

"Nihelus" என்ற வாசகர், "ஆறு வருடங்களில் நான்கு முறை மட்டுமே வாடிக்கையாளர்களைத் துண்டித்தேன், அதுவும் ஒருவரை மூன்று முறை ஒரே நாளில்!" என்கிறார். நம்ம ஊரில் 'கோபம் வந்தாலும், நிதானம் வேண்டும்' என்று சொல்வார்கள் – ஆனா எல்லாருக்கும் ஒரு எல்லை உண்டு!

இன்னும் சிலர் உண்மையுடன் பகிர்ந்தனர் – 'பில்லுகள் சரியாக வரவில்லை, சேவை கடினம், தொழில்நுட்ப குழப்பங்கள்' என்று. உண்மையில், நம்ம ஊர் வங்கிகளில், பில்லிங் பிரச்சனைகளில், சேவை மையங்களில் – இதெல்லாம் நம் வாழ்க்கையில் நடக்கும் நிகழ்வுகள். "ஒரு பில்லும் வரலை, பணமும் வாங்கிடல, ஆனா கடன் வசூலிக்கிறோம்" என்ற ஸ்டைல் நம்ம ஊரிலும் உண்டு, இல்லையா?

உண்மையில், வாடிக்கையாளர்களும் ஊழியர்களும் இருவரும் மனிதர்கள். கொஞ்சம் பொறுமையும், மரியாதையும் இருந்தால் – ஒரு அழைப்பு, ஒரு சந்திப்பு, ஒரு நடைபாதை கூட இனிமையாக இருக்கும். நம் ஊரில் 'முதல் மரியாதை, பிறகு வேலை' என்பார்கள் – அதுதான் எங்கள் கலாச்சாரம்.

நம்ம நாயகன் கடைசியில் சொன்னது போல, "உங்களுக்கு உதவி தேவைப்படும்போது, உதவியாளரிடம் மரியாதையுடன் நடந்துக்கோங்க." அந்த வார்த்தையில் தான் இந்த கதையின் சுவாரஸ்யமும், நம் வாழ்வின் உண்மை தருணமும் இருக்கிறது.

அழகான சிறிய பழிவாங்கும் கதை – ஆனா, நம் வேலை வாழ்க்கையில் ஒவ்வொருவருக்கும் கூட நிகழும் உண்மை!

நீங்களும் இதுபோன்ற அனுபவங்களை பகிர்ந்திருக்கிறீர்களா? உங்கள் கருத்துக்களை கீழே எழுதுங்கள் – ஓர் சந்தோஷமான ஏக்கத்துடன், இனிய நாள்களுடன்!


அசல் ரெடிட் பதிவு: Be rude? Ok, wait in queue.