வால்மார்ட்-ல் நடந்த சிறிய பழிவாங்கல் – ஒரு அசதியான வாடிக்கையாளர் கதை!
நம்ம ஊர் டீக்கடையில வீண் சண்டையோ, பேருந்தில சீட் கேட்டு ஜாக்கிரதையா தனக்காக இடம் பிடிச்சவங்கோ – இப்படி எல்லாம் நம்ம வாழ்க்கையில பார்த்திருப்போம். ஆனா, வெளிநாட்டுல கூட இந்த மாதிரி 'சின்ன பழிவாங்கல்' (petty revenge) சம்பவங்கள் நடக்குதுனு சொன்னா நம்புவீங்களா? அதுவும் அமெரிக்காவின் மிகப் பெரிய சூப்பர் மார்க்கெட் ஒன்றான Walmart-ல்! இந்த கதையைக் கேட்டீங்கனா, நம்ம ஊரு பசங்க "அப்பாடா! இதுக்கு நம்ம தான் குரு!"ன்னு சொல்லிருவாங்க!
கதை தொடங்குமுன், ஒரு சின்ன விளக்கம் – அமெரிக்காவில் சில கடைகளில் 'sensory hours'னு ஒரு சிறப்பு நேரம் இருக்குது. அதாவது, கடையில் இசை மெதுவாக இருக்கும், ஊழியர்கள் அவசரப்பட மாட்டாங்க, எல்லாமே அமைதியா இருக்கும். இது, மன அழுத்தம் அதிகமா இருக்கும் மக்கள், மற்றும் சிறப்பு தேவையுடைய குழந்தைகளுக்காக ஏற்பாடு செய்யப்படுது. நம்ம ஊரு விஷயத்துக்கு ஒப்பிடணும்னா, சில பள்ளிகளில் "silent hours" மாதிரி, எல்லோரும் அமைதியா இருக்கணும், யாரும் சத்தமா பேசக்கூடாது என்கிற நேரம் இருக்கும்னு நினைச்சுக்கொங்க.
இப்போ கதைக்கு வர்றோம். நம்ம கதையின் நாயகன்/நாயகி (Reddit-ல் stalagit68னு username), காலையில Walmart-க்குப் போய், உடல் ஆரோக்கியத்துக்காக கடையில் சுற்றி நடந்துட்டு, பொருட்கள் வாங்கிட்டு இருந்தாராம். அந்த நேரம் தான் அந்த 'sensory hours.' அப்போ ஒரு 'அசதியான' பெண் வாடிக்கையாளர் வந்து, எல்லாரையும் இழிவாக பேசிக்கிட்டு, குறை சொல்லிக்கிட்டு, உபசரிப்பில் இருந்த சிறப்பு தேவையுடைய மாணவர்களையும், ஊழியர்களையும் கேவலமாக பேசியிருக்காராம்.
நம்ம ஊர் பக்கத்து வீட்டு மாமி மாதிரி, "இவரு யாரு? ஏதோ பெரியவரா வந்திருக்காரோ?"ன்னு தோன்றும் அளவுக்கு, கடையில் இருந்த பொருட்களை கீழே தள்ளி, "இந்த மாதிரி மக்கள் க்கு ஏன் தனி நேரம்?"ன்னு கேள்வி கேட்டு, மற்ற வாடிக்கையாளர்களையும் ஊழியர்களையும் மன வருத்தப்படுத்தி இருக்காராம். நம்ம ஊருல இதுக்கு ஒரு சொல் இருக்கு – 'சாதாரணம் கெட்ட குணம்!'
வரிசையில் நின்று பில்லிங் பண்ணும் நேரத்துல, அந்த 'அசதியான' பெண், திடீர்னு கழிவறைக்கு ஓடுறாங்க. ஆனா, தன்னோட முழு கார்ட்டை (cart) "மின்னல் வாசல்" (firedoor) முன்னாடி நிறுத்திட்டாங்க! அந்த வாயிலுக்கு மேல தன்னோட பெரிய எழுத்துல "தடை செய்ய வேண்டாம்"னு இருந்தும், இந்த அம்மா பார்த்துக்கவே இல்ல.
நம்ம leading character-க்கு ஒரு ஐடியா வந்துருச்சு! தன்னோட சிறிய பையில் பொருட்களை எடுத்துக்கிட்டு, தன்னோட காலி கார்ட்டை அந்த அசதியான பெண்ணோட கார்ட்டு முன்னாடி வைத்து, அந்த பெண்ணோட முழு கார்ட்டை Customer Service-க்கு எடுத்துச் சென்றுட்டாங்க! வசதியா, மற்ற வாடிக்கையாளர்கள் கார்ட்டை எடுத்து போகும் இடத்துல போய் வச்சுட்டார். "நம்ம ஊருல இந்த மாதிரி நடந்தா, அந்த பெண்ணு இருபது நிமிஷம் கழிவறையிலிருந்து வந்து, 'எங்க கார்ட்டு?'ன்னு தேடிக்கிட்டு அலையுவாங்க!" நினைச்சுக்கோங்க!
இதுக்கு தான் நம்ம தமிழ்ல "வேலையாடி வஞ்சம்!"ன்னு சொல்வாங்க. பெரிய பழி இல்லை, ஆனா அந்த அசதியானவங்க தனம் கொஞ்சம் குறைய வாய்ப்பு இருக்கு. இந்த மாதிரி சிறிய பழிவாங்கல் சம்பவங்கள், நம்ம வாழ்க்கைலயும் பலமுறை நடந்திருக்கும் – பக்கத்து வீட்டுக்காரர் நம்ம ரேடியோ சத்தம் குறைக்க சொல்லினா, நாமும் அவர் வீட்டுப்பக்கம் ரேடியோ வைக்குறது மாதிரி!
இந்த சம்பவம் நம்மை என்ன சொல்லுது? எங்க இருந்தாலும், எத்தனை பெரிய கடை ஆனாலும், மனிதநேயம், மரியாதை இவங்க எல்லாம் எல்லாருக்கும் அவசியம். அசதியானவர்களுக்கு, நேர்மறையான முறையில் சிறிய பாடம் கற்றுக்கொடுத்தால்தான், சமூகம் நம்மை மதிக்கும்.
அதுவும், அந்த Walmart-ல் வேலை செய்யும் சிறப்பு தேவையுடைய மாணவர்களை பற்றி நினைச்சா, நம்ம ஊருல "உழைப்புக்குத் தகுதி தான் தாயாராம்!"ன்னு சொல்வது போல, அவர்களும் வாழ்க்கைதான் கற்றுக்கொள்றாங்க. அவர்களுக்கு மரியாதை கொடுக்கணும் என்பது நம்ம அனைவருக்கும் கடமை.
இதைப் படிக்கிற எல்லோரும், அடுத்த தடவை கடையில் ஏதாவது தவறாக நடக்குறதை பார்த்தாலும், நேர்மையோட, நயமோட, நம்ம பக்கத்து மக்களுக்கு உதவி செய்யணும். 'சின்ன பழிவாங்கல்' விட, 'பெரிய மனிதநேயம்' தான் நம்ம கலாச்சாரத்தின் அடையாளம்!
நண்பர்களே, உங்களுக்கும் இதுபோன்ற சம்பவங்கள் நடந்திருக்கா? உங்கள் அனுபவங்களை கீழே கருத்துகளில் பகிர்ந்து கொள்ள மறக்காதீர்கள்! உங்கள் சிறிய பழிவாங்கல் கதை, மற்றவர்களுக்கு சிரிப்பையும், சிந்தனையையும் தரும்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Petty in Walmart