வாழ்க்கையை புரட்டிப்போட்ட ஒரு 'பேப்பர்' வேலையின் கடைசி பக்கம்: ஒரு மாணவரின் சூப்பர் ரிசைனேஷன் கதை!
நமக்கு எல்லாருக்கும் தெரியும், மாணவர் வாழ்க்கையில் "பார்ட்-டைம் ஜாப்" என்பது ஒரு பெரிய அனுபவம் தான். சில சமயம் "பேராசை"க்காக, சில சமயம் "பாராட்ட"க்காக, நம்மை நாமே அடிமையாக்கிக்கொள்வோம். ஆனா, அந்த முதலாளி கொஞ்சம் கூட மனுஷத்தனம் இல்லாம நடந்துக்கிட்டா? அப்போ நம்ம ஆத்திரம் எப்படிக் கிளம்பும் தெரியுமா? ரெடிட்-ல வைரலான இந்த கதை அதுக்கு எடுத்துக்காட்டு!
முதல்ல, ஒரு பையன் (அல்லது பெண் - நாமென் சொல்ல மாட்டோம்!) காலையில் 5 மணிக்கே எழுந்து, ஒரு பத்திரிகை கடையில் வேலை பார்த்தாராம். நம் ஊரு பத்திரிகை வேலையெல்லாம் ஜாலி இல்ல. இங்கோ, 500-700 பத்திரிகைகள், 300 மேகஸின்கள், மூன்று பக்கம் நீளமான லிஸ்ட்... ஒவ்வொரு வாரமும் சனிக்கிழமை, ஞாயிற்றுக்கிழமை மட்டும் தான் வேலை. ஆனா, கணக்கில் போட்டா நம் புருஷர் சம்பளம் குறைவா தான் கொடுத்தாராம். கேட்டா, "அடுத்த வாரம் தரேன்"னு சொல்லி, கிட்டத்தட்ட 15 வாரம் மேஷ் போட்டாராம்!
அது மட்டும் இல்ல, கடை வேணும், வண்டி கழுவணும், அதுக்கான பணமும் நம்ம லட்சணமாகவே போடணுமாம். "வண்டி விற்குறேன், நீயே கழுவி வா, பணம் சம்பளத்தோட சேர்த்து தரேன்"னு சொன்னாராம். நம் ஹீரோக்கு சந்தேகம் வந்தது, சம்பளமே முழுசா தரல, வண்டி கழுவிய பணம் தருவாரா? அதனாலே, வண்டி கழுவவே இல்ல. அதுக்காகவும் திட்டம் வாங்கி, ஒருமுறை பொறுமை முடிந்து, "இனிமேல் பத்திரிகை வேலையே வேண்டாம்"னு முடிவு பண்ணிக்கிட்டாராம்.
அடுத்த சனிக்கிழமை காலை எதுவும் செய்யாம தூங்கிட்டாராம்! Corner store-க்கு பத்திரிகை போகவில்லை. கடை முதலாளி போன் பண்ணி, "எங்கடா நீ?"ன்னு கேட்டாராம். "நான் வரவே இல்ல, சம்பளத்தில தெரிஞ்சா கொஞ்சம் கூட தரல, இனிமேல் உனக்கு வேலை பண்ணவே மாட்டேன்"ன்னு சொல்லிட்டு, எண்னையே delete பண்ண சொல்லிட்டாராம்!
இதுக்கப்புறம், நம் ஹீரோ corner store-க்கு சென்று, "இந்த கடை முதலாளி உங்க பத்திரிகை order-ஐ குறைச்சிக்கிட்டு, தன்னோட கடை மட்டும் பத்திரிகை இருக்கணும்னு பாத்துக்குறாரு. அதே மாதிரி, வேலைக்காரர்களுக்கு சம்பளமும் கொடுக்க மாட்டாரு"ன்னு சொல்லி, வேற கடை பத்திரிகை வாங்க சொல்லி வழிகாட்டினாராம்! நாலு மாதம் கழிச்சு, அந்த கடை பூட்டப்பட்டதாம். எங்க ஹீரோக்கு, "சற்று சும்மா இல்லாமல்" ஒரு திருப்தி!
இந்தக் கதையை படிக்கும்போது, நமக்கு நம்ம ஊரு சின்ன சின்ன கடை அனுபவங்கள் ஞாபகம் வருதே? "சம்பளம் குறைச்சு, வேலை அதிகம், appreciation குறைஞ்சு"ன்னு பலரும் சொல்லிக்கொள்வாங்க. ஆனா, இந்த மாதிரி ஒரு "பேட்டிகார" ரிசைனேஷன் பண்ணும் தைரியம் எல்லாருக்கும் வருமா? நம்ம ஊரு வேலைக்காரர்களும், துன்பப்பட்டு சம்பளத்துக்கு காத்திருக்கும் அந்த நிலை இன்னும் பல இடங்களில் உள்ளது.
முதலாளியோ, "நான் தான் கடை திறந்தவன், நானே எல்லாத்தையும் பண்ணணும்"ன்னு நினைக்கிறார். ஆனா, வேலைக்காரர்களை மதிக்காதேன்னு, அவர்களை ஒவ்வொரு முறையும் குறைத்து பார்க்கும் முதலாளிகளுக்கு இது ஒரு நல்ல பாடம்.
இன்னும் சொல்லவேண்டிய விஷயம் – நம்ம ஊரு ஊர்தானே, ஒரு கடை நல்லது இல்லன்னா, அந்த விஷயத்துக்கு திரும்பவும் மக்கள் வரமாட்டார்கள். அந்த முதலாளி கடை மூடுவது இதுக்கு ஒரு பெரிய சான்று. பணம் மட்டும் முக்கியம் இல்ல, மனிதநேயம், நேர்மை, நம்பிக்கை – இதெல்லாம் வேலை இடத்தில் முக்கியம்.
இப்படி ஒரு "சிறிய" பழிதீர்ப்பு – பெரிய மாற்றத்தையும் கொண்டு வந்துவிடும்.
நீங்க எப்போதாவது இப்படிப் பழிதீர்ப்பு எடுத்தீங்களா? அல்லது, உங்க நண்பர்கள் எடுத்திருக்காங்களா? கீழே கமெண்ட் பண்ணி சொல்லுங்க! உங்க அனுபவம் யாவற்றையும் இங்கு பகிர்ந்தாலே, இன்னும் நிறைய பேருக்கு இது உதவும்!
பாருங்க, சம்பளத்தை குறைக்கிற முதலாளி, கடையை மூடிக்கிட்டாரு. நம்ம ஹீரோவுக்கு கிடைத்த திருப்தி, அதுக்கு ஒரு விலை இல்ல!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Satisfying resignation