ஹோட்டலில் காலணியில்லாமல் நடக்கிறவர்களே, உங்கள் பாதங்களுக்கு என்ன தம்பி?
வணக்கம் நண்பர்களே! இரண்டு வேளையும் தாகம் வந்தால், ஹோட்டல் லாபி வழியே தண்ணீர், ஐஸ் அல்லது சுருட்டு வாங்கப் போன அனுபவம் பெரும்பாலானோருக்கும் இருக்கும். அந்த நேரத்தில் “ஏன் இந்த ஊர் பக்கத்து பையன் போலவே, சப்பாத்தியைப் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்?” என்று எனக்கே சந்தேகம் வரும்! அதுவும், சிலர் காலணியில்லாமல் லாபி முழுக்க யானை போல் நடக்கிறார்கள் பாருங்க. ஒரு ஓரமா? அவர்களுக்கே ஒரு தனி உலகம் போல!
இந்த நகைச்சுவை எங்கு ஆரம்பிக்கிறது?
நான் ஹோட்டல் முன்பதிவு டெஸ்கில் வேலை பார்ப்பவன். அன்றாடம் நூறு பேர் வருவார்கள்; அந்தக் காலணியில்லா விருந்தினர் மட்டும் எனக்கு ஒரு புதிர். “ஏன் இப்படிச் செய்கிறீர்கள்?” என்று கேட்க மனசு வரும்; ஆனா வாயிலே வராது. நம்ம ஊர் சுத்தம் என்றால் கண்ணால் பார்த்து, கைகளால் நீட்டுவது; ஆனா ஹோட்டல் லாபி சுத்தம் என்பது, ஒரு பெரும் வீரிய விசயம்தான்.
நானே கேட்குறேன், “இந்த தரையில் கையுறைகளோடு, காகிதத் துணியோடு, நிம்மதிப் பிரார்த்தனையோடு சுத்தம் செய்ய வேண்டிய விஷயங்கள் இருக்கிறது. ஆனா, நீங்கள் எதையும் பொருட்படுத்தாமல், உள்ளூர் ரஜினி போல, பயமின்றி நடந்து போகிறீர்கள்!” சில்லறை வார்த்தை இல்லாமல், நேரில் யாரும் இல்லாத இடத்தில் பனிக்கட்டி எடுக்கிறீர்கள். இது ஒரு “Life Style”னா? இல்ல இது ஒரு “Help Me”னு சத்தம் போடுறதா?
“சுத்தம் செய்யறோம்” – அதுவும் ஒரு தைரியம்
ஆம், நாங்க சுத்தம் செய்வோம். தினமும் இரு முறையும், சில சமயம் அதற்கு மேலும்தான்! ஆனாலும், அந்த கடைசி மேப்பிங் முடிந்ததும், மனிதகுலம் தன் காலடியில் வரலாற்றை எழுதிடும். விமான நிலைய காலணிகள், பெட்ரோல் பங்க் செண்டல்கள், பசங்க கடலை, ஸ்டிக்கி ஸ்னாக்ஸ், மூன்று நாய்கள் – ஹைஜீன் தெரியாதவர்கள்! இந்த தரையில் ஒரு கதை இருக்கிறது. அது உங்கள் பாதம் வழியே நேரடி அனுபவம் பெறுகிறது.
ஒருவேளை, நம்ம ஹோட்டல் கழிப்பறை இந்த தரையைவிட சுத்தமாக இருக்கும். அந்தக் கழிப்பறை ஆனா, நம்பிக்கையுடன் கிருமிநாசினி ஊற்றிக் கழுவப்படுது. இந்த தரை? ஒரே ஒரு ஈரம் கொண்ட நம்பிக்கையுடன், “Caution!”ன்னு நான்கு மொழியில் கூச்சலிடும் மஞ்சள் போர்டு மட்டும்.
“ரோப்” கலாச்சாரம் & காலணியில்லா கலாசாரம்
அடுத்து, அந்த வெள்ளை ரோப்! உதிர்ந்து கிடக்கும் பெல்ட் – ஒரு தோழன் வேலை செய்ய ஆசைப்பட்டு, நீயே உதவிக்குத் தயார் இல்லை. அந்த பெல்ட் உங்களுக்கு உதவ விரும்புது, தயவுசெய்து அதை பயன்படுத்துங்கள்!
ஆனால், நான் ஒருபோதும் தடுக்க மாட்டேன். “Enjoy the ice!” – பனிக்கட்டி எடுத்து மகிழுங்கள்!
அப்படியே நம்ம Reddit சமூகத்திலிருந்து சில சுவாரஸ்யமான கருத்துக்கள் உங்க வாசிப்புக்கு:
- “நான் முன்னாடி விலங்கு மருத்துவர் தொழிலில் இருந்தேன். வெளியில் காலணியில்லாமல் நடக்கும் போது, பராசிட்டுகள் பாதங்களில் புகும் அபாயம் அதிகம். தயவுசெய்து காலணி போடுங்க!” – இப்படி ஒரு வாசகர் கவலை தெரிவித்தார்.
- இன்னொருவர் சொன்னது: “ஏன் நம்ம வீட்டில் காலணி போட்டு நடக்குறோம், ஆனா ஹோட்டலில் காலணியில்லாமல்? பசங்க க crumbs, நாய்கள், கண்ணாடி துண்டுகள் எல்லாம் இந்த தரையில் இருக்கலாம். சுத்தம் பண்ணினாலும், நிறைய விடுபடும்!”
- “நான் ஒரு நாள் நண்பர் குடித்து விழுந்து, லாபியில் காலணியில்லாமல் நடந்தார். அங்க கண்ணாடி உடைந்து கிடந்தது! உடனே வேறு நபர் வந்து காலணி கொண்டு வந்தார். பிரச்சனை அவருக்கு இல்ல, எனக்கு தான் – நண்பர் ஊசி போட வேண்டாம்!” – இதை படிக்கும்போது நம்ம ஊர் சித்திரை விழாவில் குடி நண்பர் செய்யும் காரியங்கள் நினைவுக்கு வரலாமே!
நம்ம ஊர் பார்வையில் இந்த காலணியில்லா கலாசாரம்
நம்ம ஊரில், வீட்டுக்குள் காலணியில்லாமல் நடப்பது சகஜம். ஆனா, பொது இடங்களில் – குறிப்பாக ஹோட்டல், திருமண மண்டபம், அலுவலகம் – காலணியில்லாமல் நடப்பது பெரும்பாலும் “அட அவ்வளோ தைரியமா?” என்பதுபோல் தான் பார்க்கப்படும். இங்கே பாருங்க, ஹோட்டல் என்று சொன்னால், அங்கு எத்தனை பேர், எத்தனை நாட்கள், எத்தனை நாடுகளில் இருந்து வந்திருக்கிறார்கள்! அந்த தரையில், ஊர் முழுக்க பயணம் செய்த காலணிகள், நூறு விதமான கிருமிகள் – எல்லாம் ஓர் அரங்கம்!
ஒரு வாசகர் நையாண்டியாக, “நம்ம ஊர் குழந்தைகள் மண்ணில், மணலில் காலணியில்லாமல் நடந்து பல வகை நோய்களுக்கு எதிர்ப்பு சக்தி பெற்றார்கள். ஆனாலும், ஹோட்டல் தரை வேண்டாம்!” என்று சொல்கிறார். இன்னொருவர், “நான் அடிக்கடி காலணியில்லாமல் நடப்பேன், ஆனா படுக்க போறதுக்கு முன் பாதங்களை நன்கு கழுவும்!” என்று சொல்கிறார்.
சிலருக்கு இது ஒரு சுதந்திரம், சிலருக்கு இது ஒரு வெறுப்பு, சிலருக்கு இது ஒரு ஆபத்து. நம்ம ஊர் பாட்டி சொல்வது போல, “நீ பையா, தூக்கம் வரும்னு கத்தரிக்காய் தின்னுவே!” என்பதுபோல், “நீ பாதம் சுத்தமா வேணும்னு, தரையில் காலணியில்லாமல் நடக்குறியே!”
முடிவுரை: “காலணி போடுங்க, பாதம் பாதுகாப்பு!”
நண்பர்களே, உங்கள் கால்கள் உங்கள் சொந்தம்; ஆனாலும், அந்த தரை பல்லாண்டு வரலாறும், நூறு பேரும், மூன்று நாய்களும், பசங்க சுவடு எல்லாம் சேர்ந்த கலவை. காலணியில்லாமல் நடக்கும் போது, “ஏன் இப்படிச் செய்கிறேன்?” என்று ஒருமுறை யோசிங்க. சுகாதாரத்துக்கும், பண்பாட்டுக்கும், பாதுகாப்புக்கும் – ஒரு சிறிய காலணி போடுங்க.
உங்களுக்கு என்ன தோன்றுது? நம்ம ஊரில் இதைப்பற்றி எப்படி நினைக்கிறீர்கள்? உங்கள் சுவை, அனுபவங்களை கீழே பகிருங்கள்!
“பாதம் பாதுக்காப்பு – அது உங்கள் வாழ்க்கை!”
அசல் ரெடிட் பதிவு: Barefoot