15 நிமிடத்தில்தான் தெரிஞ்சது! இப்போ எனக்கு அந்த பால்கனி ரொம்பவே தேவைப்பட்டுருக்கு
ஒரு சிறிய ஹோட்டலில் வேலை பார்த்து ஐந்து வருடம் ஆனாலும், வாடிக்கையாளர்கள் என்னை இன்னும் அசரவைக்கும் விதத்தில் நடந்துக்கிறாங்க. அந்த ஹோட்டலில் ஆபீஸ் மேனேஜராக நான் வேலை செய்றேன். இப்போ சூரியன் உச்சியில் இருக்கும் சீசன், ஹோட்டல் முழுக்கவும் நீங்க அறை கேட்க முடியாது.
எங்க ஹோட்டல்ல 'பால்கனி' (இங்க சின்ன வாசல் மாதிரி ஒரு இடம், வெளியே நின்று காற்று வாங்க பயன் படும்) இருக்கற அறைகள் ஒண்ணும் ஆறு தான். அது கூட, வெளியே விளம்பரம் செய்யறதில்லை; ஆனா, வர்றவங்க எல்லாம் அந்த அறை கிடைக்கலனா முகத்தை சுழிக்க ஆரம்பிச்சிடுவாங்க.
நேற்று இரவு, இரண்டு குடும்பம் வந்து செக்-இன் பண்ண வந்தாங்க. ஆண்கள் தான் கவுன்டருக்கு வந்தாங்க, பெண்கள் பசங்க கீழே கத்திக்கிட்டு இருந்தாங்க. அந்த கத்தல்... அப்பாடி, என் வாயை ஒன்-அண்ட்-அ-ஹாஃப் டைம்ஸ் லவுடா பேசணும் நிலை!
'பால்கனி' தெரியாம இருச்சுடா! இப்போ மட்டும் வேண்டுமாம்?
அனைத்தும் நன்றாக போயிட்டு இருக்குற மாதிரி தெரியுது. ஆனா பதினைந்து நிமிஷம் கழிச்சு, இருவரும் முகத்தில் 'தொந்தரவுக்கு' ஸ்பெஷல் லுக் போட்டுக்கிட்டு வந்தாங்க.
"ரூம் புக்கிங் பாத்தா இருவருக்கும் ஒரே மாதிரி ரூம். ஆனா, இவருக்கு பால்கனி இருக்கு, எனக்கு இல்லையே? இது எப்படி நீதி?"
நம்ம ஊர் சிறுநீரை விட வேகமா கோபம் வரும் மாதிரி, இவர்களுக்கும் பால்கனி தெரியாம இருந்தது. ஆனா, இன்னொரு குடும்பம் அறையில் வாசல் இருக்குறதை டிஸ்கவர் பண்ணதும், "நானும் வேண்டுமாம்!"
நான் புரிய வைக்கும் முயற்சி – “பால்கனி ஒரு ஸ்பெஷல் வசதி இல்ல, முதலில் யார் வருகிறார்களோ அவர்களுக்கு கிடைக்கும். ராத்திரி பத்து மணி, இன்னும் ரிஸர்வேஷன் சேர்த்து சேர்த்து வச்சிருக்க முடியாது…”
"அப்போ எனக்கு டிஸ்கவுண்டா?"
அதுக்குப் பதில் சிரிப்பே வந்தது! ஏழு நாட்கள் ஹோட்டலில் வேலை செய்தால், மனசு கம்பி சுத்தும்! இவர்களுக்கு மட்டும் மாற்றி தர முடியாது, நாளை முழுக்கவே புக்கிங் இருக்கு.
நான் கவுன்டர்ல நிற்க, அவர்கள் என்னை பார்த்து பார்த்து ரொம்ப கோபமாய்ப் போனாங்க. ஆனா, நானும் ரொம்ப பழகியவன். "சார், வேறு வழியில்லை"ன்னு கண் கண்ணா பார்த்தேன். முடிவில், முகம் கீழே போட்டுக்கிட்டு போய் விட்டாங்க.
'பால்கனி' – எப்போ எப்போ தேவையா மாறுது!
இதெல்லாம் கேட்ட கம்யூனிட்டி வாடிக்கையாளர்களும் நம்ம ஊரு வாசிகள் மாதிரி கலாய்ச்சிட்டாங்க. ஒரு பதிவாளர் சொன்னார், "உங்களோட நண்பர் பால்கனி அறையில் இருக்கிறாரு, உங்களுக்கும் வேண்டும் என்றால், அவருடைய அறையை மாற்றிக்கொள்ள சொல்லுங்க."
இதை நம்ம ஊர்ல "நண்பன் வாங்கின குலம்பு நாமும் வாத்தியாருக்கு கேட்குற மாதிரி" தான்!
மற்றொருவர் சொன்னார், "நான் ஒருமுறை என் தோழிக்கு போன் செய்து, அவங்க பிள்ளைகளோடு வர்றாரு, எனக்குத் தான் பெரிய அறை வேண்டும் என்று கேட்டேன். அவங்க அதிகம் பணம் கொடுத்து வாங்கின அறையை, சற்றே சிரிப்புடன் எடுத்துக்கொண்டேன்!"
இது நம்ம ஊர்ல "ஒரே வித்தியாசம் – ஓர் நண்பன் ரொம்ப சின்னதா செலவழிக்கப் போனான், ஆனா பெரிய அறை வேண்டுமாம்!" என்கிற கதையை மாதிரி.
வருமானம், வசதி, வாடிக்கையாளரின் மனசாட்சி!
இன்னொரு பேச்சாளர் சொன்னார், "பால்கனி அறைகளுக்கு தனி விலை வைக்க வேண்டும். மாதம் முழுக்க ஆறு அறை அதிகம் புக்காகினா, வருடம் இருபத்தி ஒரு ஆயிரம் கூட வருமானம் கிடைக்கும்!"
இதைக் கேட்ட வாடிக்கையாளர்கள், "அப்போ எல்லாருக்கும் ரொம்ப தெளிவா இருக்கும் – பால்கனி வேண்டும் என்றால் அதிகம் கொடுக்க வேண்டி தான்!"
ஆனால், இதிலும் ஒரு சிக்கல் இருக்கு. "அப்படி விலை வைத்தால், சில வாடிக்கையாளர்கள் 'நான் பால்கனி ரூம் தான் புக் பண்ணினேன்!' என்று கோரிக்கையோடு வருவார்கள்" என்று மற்றொருவர் சொன்னார்.
இது நம்ம ஊர்ல "அரசு மருத்துவமனைக்கு போயி, தனியார் வசதி கேட்பது" மாதிரி.
'பால்கனி' என்றால் காமெடி, கோபம், கலாட்டா!
இப்படி, ஒரே மாதிரி ரூம், ஒருவருக்கு பால்கனி, மற்றவருக்கு இல்லையென்றால், வாடிக்கையாளர்களின் முகத்தில் 'ஏன் என் நண்பனுக்கு மட்டும் அந்த வசதி?' என்ற ஏக்கம் – நம் ஊரு திருமண சாப்பாட்டில், அடுத்தவருக்கு அதிக பாயசம் போடுறாங்கன்னு பார்த்து கண்ணு சுழிக்குற மாதிரி தான்!
அந்த ஹோட்டல் மேனேஜர் சொன்னார், "நீங்க பால்கனி இருக்குனு இப்போ தான் தெரிஞ்சீங்க, ஆனா இப்போ மட்டும் ரொம்பவே வேண்டும் போல?"
நம்ம ஊரு பழமொழி – "கண்ணுக்கு தெரியாதது, மனசுக்கு வராது!" – இங்கே ரொம்ப பொருத்தமாக இருக்கு.
முடிவில்...
இதுல இருந்து என்ன கத்துக்கணும்? நம் வாழ்க்கையிலும், வேலைகளிலும், யாருக்காவது சிறிய வசதி கிடைத்தால், அதில் நாம் பெரிய இடம் இல்லையென்றால், பொறுமையா இருப்பதும் நல்லது. எல்லா வசதிகளும் நம்ம கையில் வரவேண்டும், இல்லனா மேலாளரிடம் கோபப்படணும் என்று நினைத்தால், வாழ்க்கை ஒரு பெரிய 'பால்கனி' கோழப்பாக தான் மாறிடும்!
நீங்க ஹோட்டலில் இப்படிப்பட்ட அனுபவம் எப்போதாவது பெற்றிருக்கீங்களா? "நான் மட்டும் ஏன் பால்கனி இல்லாத அறை?" என்று கேட்டிருக்கீங்களா? உங்கள் கலாட்டா சம்பவங்களை கீழே கமெண்ட்ல பகிரங்க!
நம்ம ஊரு வசதிகள், நம்ம மனசாட்சி – இரண்டும் சேர்ந்து தான் வாழ்க்கை இனிமை!
அசல் ரெடிட் பதிவு: 'I didn't know about the balcony until 15 minutes ago but now I NEED one'