200 மணி நேரமா, 27-ஆ? ஐயோ, இவ்ளோ வேதனைக்கு யாரு காரணம்!

இன்றைய டிஜிட்டல் பரந்தளவில், கடவுச்சொல் மற்றும் தனிப்பட்ட தகவல் கண்காணிப்பின் நுட்பங்களை புரிந்துகொள்வது மிக முக்கியம். இந்த உண்மையான புகைப்படம், உணர்வுபூர்வமான தரவுகளை பாதுகாக்கும் நவீன மென்பொருளைக் காட்டுகிறது, பயனாளர்கள் மற்றும் நிறுவனங்களுக்கு அமைதியான மனதில் உறுதி அளிக்கிறது.

நம்ம ஊர்ல வேலைன்னா, “சும்மா வேலை இருக்கா? ஏதாவது பண்ணிட்டு இருக்கணும்!”ன்னு சொல்வாங்க. ஆனா, இதைப் படிச்சீங்கனா உங்களுக்கு புரியும், சில தொழில்நுட்ப வேலைகள் “ஏன் இப்படிலாம் வேலை இருக்கணும்?”னா கேள்வி வரக் கூடும்! “டெக் சப்போர்ட்”ன்னு ஒரு பக்கம் வேலை பார்த்து, இன்னொரு பக்கம் ஜப்பானிய அன்னிமே பாத்துக்கிட்டே, குழப்பத்துல முட்டிக்கொண்டு இருக்கும் ஒருத்தரின் கதைதான் இது.

இதுல நமக்குத் தோன்றும் கேள்வி: “200 மணி நேரம், 27 மணி நேரம்… இந்த இரண்டுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?” செஞ்ச வேலைலெல்லாம் மதிப்பும் இல்லை, மனநிம்மதியும் இல்லை. ஆனா, சம்பளம் மட்டும் ஓடுது – அதுவும் வாடிக்கையாளருக்கு பாதி தெரியாம!

இப்போ, இந்த கதை நடக்குற இடம் ஒரு MSP, அதாவது “Managed Service Provider.” நம்ம ஊர்ல சொன்னா, தொழில்நுட்ப சேவை வழங்குனர். இங்க ஒரு பெரிய கணினி அமைப்பு இருக்கு – பாஸ்வேர்ட், நம்ம பிஐஐ (Personal Identifiable Information; எ.கா: ஆதார் எண், பான், பில் எண், கடன் அட்டை எண்…) எல்லாத்தையும் கண்காணிக்குறது. பயனாளர்கள் யாரெல்லாம் @foo.com-ன்னு மெயில் இருக்குறவங்க, அவங்களுக்கெல்லாம் தானாக டிக்கெட் உருவாக்கும்.

ஆனா, இந்த கணினி அமைப்பே “ஒரு பெரிய சாம்பார்!” என்கிறார் அந்த டெக் சப்போர்ட் நபர். சரியாக வேலை செய்யாம, பெரும்பாலும் இல்லாத பயனாளர்களுக்கும், வேலையில் இருந்து போனவர்களுக்கும் டிக்கெட் உருவாக்குது. இதுக்கு தீர்வு இருக்கிறது – Office 365-ஐ இணைக்கணும். ஆனா, அதுக்கு அனுமதி இல்ல. அனுமதியுள்ளவர்கள் “பார்க்குறோம்”ன்னு சொல்லிட்டு, பிறகு காணாம போயிடுறாங்க.

இணையத்தில் நம் ஊர் “பேய் வண்டி” மாதிரி, அந்த டிக்கெட் கியூவில் யாரும் கவனிக்கவே இல்ல. கடைசியில், இந்த நபர் மட்டும் தான் அந்த டிக்கெட் கியூவை பார்ப்பதால், பாவம் அவரே எல்லாத்தையும் சுமக்க வேண்டி இருக்கு!

தொடர்ந்து, அந்த கணினி அமைப்பு, பயனாளரின் பெயர், முகவரி, மொபைல் எண் – எல்லாத்தையும் “முக்கிய தகவல்”ன்னு டிக்கெட் உருவாக்குது. “John.Smith@foo.com”-க்கு டிக்கெட் வந்திருக்கு; அவர் பெயர் John Smith-னு டிக்கெட் வந்திருக்கு – இப்போ இதுக்கு என்ன செய்ய முடியும்? அப்படியே இருக்கணும்! Vendor-க்கும், நமக்கும், API-க்கும் ஒன்றும் செய்ய முடியாது.

மிச்சம் எல்லாமே “false positive” – பிழை எச்சரிக்கை, அல்லது duplicate – இரட்டை டிக்கெட்!

இதை எல்லாம் சரி செய்ய, மூன்று வாரங்களுக்கு முன்னாடி, ஒரே வாரத்திலேயே 1900 டிக்கெட் வந்திருச்சு! 1500 endpoint-க்கு 1900 டிக்கெட். இரு வாரம் இந்த டிக்கெட்டுகளைக் கிளோஸ் பண்ணிக்கிட்டே இருந்தபோது, இன்னும் 500 டிக்கெட் வந்துது!

அதுக்காக, அந்த நபர் ஒரு சுழற்சி மாதிரி code எழுதிருக்கார்:

if user.identity == nonExistent:
    merge(user)
elif user.data == notActionable:
    merge(user)
elif user.data == duplicate:
    merge(user)
else:
    user.call()

இதிலே, “merge(user)”யும் “user.call()”யும் தான் அவரோட வாழ்கை!

இதுலயே, நம்ம ஊருக்கே பொருந்தும் ஒரு கருத்து – “வேலை பாக்குறவங்க இருக்காங்க, வேலையைக் கவனிக்குறவங்க இருக்காங்க… ஆனா, பழைய டிக்கெட் எல்லாத்தையும் மூடியவங்க யாரும் இல்ல!” அந்த டிக்கெட் கியூவை யாரும் கவனிக்காததால், அந்தப் பாவம் நபருக்குத்தான் பஞ்சாயத்து!

“Shojo romance anime” பாத்துக்கிட்டே தான் அவர் இந்த வேதனையை தாங்கியிருக்கிறார். நம்ம ஊர்ல, சின்ன வயசு பகுதி சீரியல் போட்டா அம்மா சமையலறை பக்கமே வரமாட்டாங்க! அதே மாதிரி, இவர் “Blue Period”, “Komi Cannot Communicate”, “A Sign of Affection”, “My Senpai Is Annoying”, “From Me To You” மாதிரி அன்னிமே பார்க்கும் போது தான், மனம் அமைதி அடையும்.

ஒரு முக்கியமான கருத்தை, ஒரு வாசகர் சொல்றாங்க – “15 நிமிடம்/டிக்கெட்-ன்னு கட்டணம் வாங்குறீங்க; இதனால், விரைவில் இதுக்கு தீர்வு கண்டுபிடிக்க நேரிடும்!” இது நம்ம ஊர்ல, “ஒரு வேலைக்கு இரண்டு பேர் பணம் வாங்குறாங்க”னு சொல்லுற மாதிரி தான்! ஆனா, இன்னொரு வாசகர் சொல்றார் – “இந்த MSP-யில் 200 மணி நேரம் முழுமையாக வாடிக்கையாளர் கட்டணத்தில் சேர்ப்பாங்கன்னு எனக்கு சந்தேகம்!”

இன்னொரு வாசகர் கேள்வி கேட்கிறார் – “இவ்வளவு டிக்கெட்டுகள் வர்றது தேவையா? Ignore பண்ணிட்டா என்ன ஆகும்?” அதற்கு OP சொல்றார் – “அதெல்லாம் முடியாது! யாராவது டிக்கெட் கியுவை பார்த்து, மேலாளரிடம் சொல்லிடுவாங்க. அதனால, நாம் செய்ய வேண்டியதுதான்!”

அந்த அமைப்பு, ஒவ்வொரு டிக்கெட்டும் உருவாக்கும் போதும், இன்னும் ஒரு PII (தனிப்பட்ட தகவல்) வெளியேறும்னு ஒரு வாசகர் கிண்டல் செய்றார் – “பிரிலியண்ட்!”

இல்ல, ஒரு நபர் சொல்றார் – “இது எல்லாம் சரி, இந்த அமைப்புக்கு selenium/pyautogui மாதிரி automation எழுத முடியாதா?” நம்ம ஊர்ல, “ஒரு கையால மண் ஏற்க முடியலைனா, JCB வாங்கிக்கலாம்!”ன்னு தானே சொல்வாங்க!

இந்த நிகழ்வை நம்ம ஊரு அலுவலகம் மாதிரி நினைச்சு பாருங்க – ஒரு சின்ன பிழை, பெரிய பிரச்சனை. எல்லாரும் “பார்க்குறோம், பண்ணுறோம்”ன்னு சொல்லிட்டு தள்ளிவைக்குறாங்க. பாவம், அந்த ஒருத்தர்தான் எல்லா வேலைக்கும் பொறுப்பு!

இது மாதிரி, ஒரு சோம்பல் அமைப்புக்கு 200 மணி நேரம் கட்டணம் செலுத்த, நிறுவனத்துக்கு efficient resource allocation-ன் பதிலா, “நல்லா பணம் வருது!”ன்னு சிலர் சந்தோஷப்படுறாங்க; சிலர் “இதெல்லாம் சரிதான், ஆனா, ஒவ்வொரு வருடமும் audit வரும்போது மட்டும் கவனிக்கணும்”ன்னு சொல்றாங்க.

கடைசியில், நம்மோட நாயகர் சொல்வது போல, “Shojo Anime இல்லாதிருந்தா, நானே பைத்தியமாயிருப்பேன்!” நம்ம ஊரு அலுவலக ஜோக்: “சீரியல் இல்லானாலும், வேலை செய்ய முடியாது!” மாதிரி.

முடிவில், இது நமக்கு ஒரு பாடம்: தொழில்நுட்பம், நமக்கு வசதிக்காக வந்தாலும், சரியான முறையில் நிர்வகிக்கப்படாவிட்டால், அது நம்ம வேலைகளையே ஐயோ பாவம், சம்பளத்துக்கு மட்டும் வேலை பாக்குற மாதிரி ஆக்கிடும்.

அன்பான வாசகர்களே, உங்களுக்கும் இப்படிப்பட்ட அலுவலக அனுபவம் இருந்திருச்சா? உங்கள் சிரிப்பும், கவலையும், அனுபவமும் கீழே கருத்தில் பகிருங்கள்!

“வேலைக்கு வேலை – ஆனா, மனசுக்கு Shojo Romance!” – இதுதான் இன்று நாமும் கற்றுக்கொள்வது!

---

அசல் ரெடிட் பதிவு: 200 hours, 27, honestly, what's the difference?