ஓட்டல் முன்பதிவுக் கவுன்டரில்தான், வாழ்க்கையின் எல்லா வண்ணங்களையும் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கும். யாராவது சிரிக்க வைக்கும், யாராவது சலிப்பில் ஆழ்த்தும், ஒருவேளை யாராவது வாழ்நாளும் மறக்க முடியாத அனுபவத்தையும் தருவார்கள். ஆனா, இன்று சொல்லப் போற கதை, அந்த எல்லாதையும் மீறி நாறும் அனுபவம்தான்!
“இதுவரை யாரும் இப்படி நடந்திருக்க மாட்டாங்க!” – உங்கள் மேலாளரிடம் இருந்து இப்படிப்பட்ட வசனம் கேட்டுள்ளீர்களா? அப்படியென்றால், இந்த கதையில் உள்ள நாயகனைப்போல் நீங்களும் ஒருநாள் தலை நிமிர்ந்தாடலாம்!
இன்று நாம் பார்க்கப்போகும் கதை போலந்து நாட்டில்தான் நடந்ததாக இருந்தாலும், நம்ம ஊர் ஹோட்டல், பாக்கெட் கடை, சின்ன நிறுவனங்களில் நடக்கும் அநியாயங்களை நினைவுபடுத்தும் வகையில் இருக்கு. ஒரு கல்லூரி மாணவன் – வார இறுதியில் பார்ட்டைத் தாண்டி, ஹோட்டல்-ரெஸ்டாரண்டில் ரிசப்ஷனிஸ்ட், வேட்டர், ரிசர்வேஷன் என மூன்று வேடங்களில் வேலை பார்த்து வந்தார். அந்த இடத்துக்கு சம்பளம் குறைவாக இருந்தாலும், அனுபவம் கிடைக்கட்டும் என்றே பெற்றோர் கட்டாயப்படுத்தி அனுப்பிய வேலை.
நம்ம ஊருல சாலை ஓட்டுனர் அனுபவங்கள் என்றால், “அந்த ஆட்டோ ஓட்டுனர், இந்த பைக் வாலா” என்று பல கதைகள் சொல்வது வழக்கம். ஆனா, அங்க ஒரு அமெரிக்கன் நகரிலே, ஒரு சைக்கிள் ஓட்டுபவரும், ஒரு டிரக் ஓட்டுனரும் சந்தித்த சம்பவம் ஒன்று, ரெடிட்-லே ரொம்ப ஜோரா ஓடுது. அந்தக் கதை தான் இன்று நம்ம கையில்.
யாருக்குமே தெரிந்த விஷயம் தான் – பக்கத்துல கடைகள், சப்பிங் மால்கள் எல்லாம் இருக்குற இடத்துல, பர்கிங் ஸ்பேஸும், வெளியேறும் வழியும் ரொம்ப கஷ்டம். especially, construction நடக்கறப்போ, எல்லாரும் ஒரே வழியா வெளியே போக try பண்றாங்க. அந்தக் கூட்டத்துல நம்ம கதையோட ஹீரோ, சைக்கிள் ஓட்டி, ஒரு காபி குடிச்சு, வீட்டுக்குப் போக வந்திருக்கார். ஆனா, அங்க நடந்த சம்பவம், “கறி கடையிலேயே நாய் கடிச்ச மாதிரி” ஒரு சின்ன petty revenge-ஆயிருக்கும்!
நம் ஊர் ஹோட்டல்களிலும், வெளிநாட்டு ஹோட்டல்களிலும் நடந்துசெல்லும் வாடிக்கையாளர் சம்பவங்கள் அப்படியே நம்மை ரசிக்க வைத்துவிடும். சிலரை பார்த்தால், “வாடிக்கையாளர் ராஜா” என்பதை அப்படியே literal-ஆக எடுத்துக்கொள்வார்கள் போல! இன்று நான் சொல்லப்போகும் கதை, ஒரே ஒரு கிங் படுக்கையைக்காக, ஒரு வாடிக்கையாளர் எப்படி “நண்டு” போல் பிடிவாதம் பிடித்து, தனது பணத்தையும் நேரத்தையும் வீணாக்கினார் என்பதுதான்.
இதைப் படிக்கும்போது, நம்ம ஊரில் பேட்டையில் ஓர் அப்பாவி வியாபாரி, “அண்ணே, இவ்வளவு சலசலப்பா ஏன்?” என்று தலையை அசைக்கும் காட்சி ஞாபகம் வரும்.
ஒரு வீட்டில் காலை நேரத்தில் தொலைபேசியில் மணி அடிக்குது. "இந்தது நூலகமா?" என்னும் கேள்வி கேட்ட உடனே, அந்த வீட்டுக்காரி சிரிப்பழகில், "இல்ல, இது சமையலறை!" என்று பதில் சொன்னாராம். இப்படித்தான் பல குடும்பங்களில் 'தவறான எண்ணுக்கு' வரும் அழைப்புகள் ஒரு கலாட்டாவும், ஒரு பொழுதுபோக்கும் ஆனது. நாம் எல்லோருக்கும் தெரிந்த பழைய நிலைத் தொலைபேசி நாட்களில், எந்த எண்ணை அழைத்தாலும் எதிரில் யாராவது புரியாத முகம், புரியாத குரல் – இந்தக் கதைகள் எல்லாம் குட்டிக் காமெடி அப்பிசோட்கள் தான்!
“மாமா, இந்தக் கதையைக் கேட்டு முடிச்சதும், நம்ம ஊர் பெரிய கறை கழுவும் கதை போலவே இருக்கும்!” – இப்போது உங்களுக்கே அதிர்ச்சி ஆகுமா? அமெரிக்காவின் ஒரு அமைதியான நகரத்தில், இயல்பாக நடக்கும் ஹோட்டல் முன்பதிவில் நடந்த ஒரு திருட்டு சம்பவம் தான் இன்று நம்ம கதை.
இரவு 3.30 மணிக்கு ஹோட்டலுக்குள் ஒரு கார் வந்து நின்றது. இந்த நேரம் நம் ஊர்ல கேட்டா, “யாரு இப்ப நேரத்துல வர்றாங்க?”ன்னு நம்ம ரிசெப்ஷனிஸ்ட் கூட கேட்பார். ஆனா அங்கே, “சரி, late check-in”னு நினைச்சு, வாடிக்கையாளர்கள் உள்ளே வந்துட்டாங்க. வெறும் சில நிமிஷங்கள் – அவங்க ஹோட்டல் லாபியில் வந்து, நைட் ஆடிட்டருடன் அறை பதிவு செய்றாங்க. அவ்வளவுதான்! வெளியே வைத்திருந்த காரை, எங்கேயோ ஒரு சாமியார் பார்த்துட்டு, “அட, சாமி! காரும் ஓடுது, சாவியும் உள்ளே!”ன்னு ஓடிச்சிட்டாராம்!
நம்ம ஊர்ல வேலை செய்யுற இடம், அது எதுவானாலும், சுத்தம் முக்கியம். அதான், "வீடு சுத்தம் பண்ணினா தேவதை வருவாள்"ன்னு சொல்வாங்க. ஆனா, இது வேலை இடம்; தேவதை வருவதற்குப் பதிலா, சில நேரம் வெறுப்பு-வெறுப்பா கலவரம் வர வாய்ப்பிருக்கும்! இந்தக் கதையில், ஒரு எலக்ட்ரானிக்ஸ் பழுது பார்க்கும் நண்பர், தன்னோட வேலை இடத்துல நடந்த சூப்பர் காமெடி பழிவாங்கலைப் பற்றிதான் பார்ப்போம்.
"ஓடிப்போய் வேலைக்குப் போயிருக்கீங்களா? அதுவும் பனி, பனி, பனி... கண்ணுக்கு தெரியாத வெள்ளைத் திரையில் காரை ஓட்டணும் என்றால் – அப்போதுதான் தெரியும், பஸ்ஸை தவிர்த்து வீட்டிலேயே இருக்கணும் என்பதன் அர்த்தம்!"
தலைமுறைக்குத் தலைமுறை, பணம் செலுத்தும் விஷயத்தில் நாம் எவ்வளவு கவனமாக இருந்தாலும், சில சமயம் ஒரு சிறிய தவறு பெரிய பஞ்சாயத்தை ஏற்படுத்தும். இது போலவே ஒரு ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் நடந்த கதை தான் இங்கும். ‘நம்ம ஊரு’ பாணியில் சொல்லப் போனால், ஒரு பிள்ளை ராத்திரி வேலைக்கு போய், பணம் வாங்கும் பொழுது கையிலிருந்த காசை விட்டது போல, ரிசெப்ஷனில் நடந்த காமெடி தான் இது!
நம்மில் பல பேருக்கு ATM-ல் PIN மறந்துபோன அனுபவம் இருக்கும். அதே மாதிரி, ஒரு ரிசெப்ஷனிஸ்ட் இரண்டு வருடம் அறிமுகமான மெஷின்களில் வேலை பார்த்து கொண்டு இருந்தாலும், ஒரு நாள் தப்பாக ‘வேணும்’ என்று நினைத்த இடத்தில் ‘வாங்கிவிட்டேன்’ன்னு போய் அழுத்திட்டாரு. இதுதான் இந்த கதையின் ஆரம்பம்!
நம்ம ஊர் அலுவலக வாழ்க்கை என்றால், சாயந்தரம் ஆறு மணிக்கு மணி அடிக்கும் கணக்கில் வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு போய் சமையல், சீரியல், குடும்பம் என வாழ்க்கையை ஓட்டுவோம். ஆனா, சில அலுவலகங்களில் தலைவர்கள் அப்படியே ‘கட்டுப்பாட்டில்’ இருக்கணும் என நினைச்சு, எல்லா விதிகளையும் விதி போடுவார்கள்! இந்தக் கதையே அப்படிப்பட்ட ஒரு அலுவலகத்தைச் சேர்ந்தது.
ஒரு நடுத்தர அமைப்பில் வேலை பார்க்கும் நபர், ஓர் ஆண்டுக்கு முன்பு ஒரு புதிய முகாமையாளரைப் பெற்றுக்கொண்டார். அந்த முகாமையாளர், குணத்துக்கு கட்டுப்பாடு. ஆனால், தரமோ, முடிவுகளோ, அவையெல்லாம் கவலை இல்லை. ஒருத்தர் தவறு செய்ததும், உடனே கூட்டம் கூட்டி, "இனிமேல் எந்த ஒரு செயல் செய்யவேண்டுமானாலும் எழுத்து அனுமதி தேவை. மொத்தமும் E-mail-ஆகவே அனுப்பணும். வாய்பேசும் அனுமதி, WhatsApp, Teams chat, எதுவும் கிடையாது. எல்லா விஷயத்துக்கும் தெளிவான ஆதாரம் இருக்கணும்," என்றார்.
ஏற்கனவே வேலை பளுவில் மூழ்கிக் கொண்டிருந்த குழு, இப்போது புதிய சங்கடம். ஒருத்தர் மெதுவாக, "என்ன மாதிரி செயல் கேட்டாலும் எழுதினு அனுமதி வாங்கணுமா?" என கேட்டார். இரண்டு முறை உறுதி செய்து, "ஆம், எந்த வேலையும்!" என்றார்.