பசங்க பாவம்! பள்ளி வாழ்க்கையில் தான் புல்லை பிடிக்க வந்த புலிகள் அதிகம். அதுவும் புதிய மாணவர்களோ, தாயாரில்லாமல் வளர்ந்தவங்களோ இருந்தா, அவங்களுக்கு ஒரு விதமான இழிவுகள் நிச்சயம் காத்திருக்கும். அப்படிப்பட்ட சோகக்கதையிலிருந்து ஒரு வித்தியாசமான பழிவாங்கும் முயற்சி – இதோ உங்க முன்னே!
“ஹலோ...ஹலோ...ஹலோ... யாராவது இருக்கீங்களா?”
இப்படி கதவு தள்ளி உள்ளே வர்றதா, இல்லை பக்கத்து வீட்டுக் காக்கா மாதிரி கூவுறதா – இது ஹோட்டல் முன்பணியாளர்களுக்கு அடிக்கடி நடந்தே இருக்கும் கதை. நம்ம ஊர் பேராசிரியர் சாமிநாதன் சொல்வார், “பொறுமை என்பது பெரிய பணம்”னு. ஆனா, ஹோட்டல் வாடிக்கையாளர்களுக்கு அது தெரியுமா என்ன?
சமீபத்தில், ஒரு ரெடிட் பதிவில் (r/TalesFromTheFrontDesk) பெண்மணி ladyceleste94 சொன்ன அனுபவம், நம்ம ஊரிலேயே நடந்திருக்கலாம் போல இருக்கு!
போதும் பசிக்காத காலையில், பசுமை பறவைகளும் பாட்டு பாட ஆரம்பிக்காத நேரம் – அப்போ தான் ஹோட்டல் முன்பணியாளர் வேலைக்கு வருவார். "இப்போ யாராவது ஓர் காபி கேட்க வந்தாலும் பரவாயில்லை," நெனச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போது, கதவு திறக்கற சத்தம் கேட்கும். கதை அங்கேயே துவங்குது!
உங்களுக்காக சொல்லுறேன், படிக்க ஆரம்பிச்சோம்னா எல்லாரும் ஒரே சுவாரஸ்யத்துல படிக்க வேண்டிய கதை இது!
அந்த ஹோட்டல் முன்பதிவு டெஸ்க்கில் (Front Desk) நடக்கற காட்சிகளைப் பற்றிப் பழைய தமிழ்படங்களில் ஒரு காட்சியா எடுத்தா, அது நம்ம ஊர் திருமணம், வீட்டு விசேஷம், பேருந்து ஸ்டாண்டு, ரயில்வே கியூ—எங்கெல்லாம் கூட்டம் கூட்டமா வருவாங்கலோ, அங்கே நடக்குற சண்டைதான்! ஆனா இதுவும் அதே மாதிரி கதையா இருந்தாலும், இடம் மட்டும் வியட்நாம் ஹோட்டல்!
ஒரு வெளிநாட்டு பயணிக்காரர், அவரு காலை பாக்கியாம் ஹோட்டலிலிருந்து "Check-out" பண்ணிட்டு, தன்னோட சுட்டிகுட்டி சாமான்னு ஓர் சூட் கேஸை லாபியில் வெறும் இடத்துல வச்சுட்டு போயிருக்காரு. இரவு எட்டு மணி நேரம், இன்னும் அந்த இடத்துல அது இருக்கும்னு நினைச்சு வராங்க! இல்லாததுக்குத்தான் "அம்மா, என் பையனை எங்கே தூக்கிட்டு போனீங்க?"ன்னு கத்தற மாதிரி, முன்பதிவு டெஸ்க்கில் வந்த FDA-விடம் கோபமா அலற ஆரம்பிச்சுட்டாரு!
பணக்காரர்கள் என்றாலே நம்ம ஊரில் ஏதோ வித்தியாசமா பார்வை. "பணம் இருந்தா பண்ணலாம்"ன்னு சொல்வதும், "அவங்க எல்லாம் தனி லீவுல தான் இருக்காங்கப்பா!"ன்னு பக்கத்து வீட்டுப் பாட்டி பேசுவதும் பொதுவழக்கம்தான். ஆனா, சில நேரம் நம்ம கண்ணாலேயே பணக்காரங்களின் லைஃப் ஸ்டைல் பார்க்க வாய்ப்பு கிடைத்தா, அது ஒரு வேறு ரெஞ்சு அனுபவம் தான்! இப்படித்தான் ஒரு ஐலண்ட் ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனிஸ்ட் பார்வையில் நடந்த உண்மை சம்பவம் தான் இந்தக் கதை.
நம்ம ஊரு மாரியம்மன் கோயில் திருவிழாவுல, "அண்ணே, ஒரு ரூபாய் டிப்ஸ் போடுங்க!"ன்னு ஆழ்வார் பாவை கையை நீட்டுறதை எல்லாம் பார்த்து பழகிட்டோமே? ஆனா, அமெரிக்காவில் டிப்ஸும், பணம் கொடுக்குற ஸ்டைலும், நம்ம கல்சரை விட சற்று வித்தியாசம்தான். அதிலும், பணம் யாருக்கு வருதோ, அவர் எப்படி புடைத்து போடுறாங்கன்னு பாருங்க!
நாம தமிழர்களுக்கே அதிகம் பிடித்த விஷயம் என்ன தெரியுமா? "நாம எதுவும் செய்யாம இருந்தா, நம்ம மேல யாரும் ஏதும் செய்யக்கூடாது!" – ஆனா சில சமயம், நம்ம அமைதியே சிலருக்கு பாத்திரமாகும்! அதான் இந்த சம்பவத்திலும் நடந்தது. அண்டை வீட்டுக்காரர் எப்பவும் ஒரு பெரிய லாரியை என் வாசலுக்கு நடுவுல நிறுத்திக்கிட்டு, எனக்கு காலை வேலைக்கு போற சமயம் ரொம்ப சுத்தி சுத்தி வண்டி எடுக்கணும். இதுக்கு மேல எப்படி பொறுமை இருக்க முடியும்?
நமஸ்காரம் வாசகர்களே!
நம்ம ஊரின் பழக்கப்படி, “வாழ்க்கை ஒரு கதை, அதில் ஹீரோவும், வில்லனும் நம்ம தான்!” என்பார்கள். ஆனா, சில சமயம் வாழ்க்கை திடீரென ஒரு டிவி சீரியல் ட்விஸ்ட் மாதிரி திருப்பம் கொடுத்துவிடும். அதுவும் காதல், நட்பு, டிண்டர், ஹோட்டல் – எல்லாம் கலந்த மசாலா இருந்தா? பசங்க சொல்வது போல, “சீனு பாஸ், இது வேற லெவல்!”
பொதுவாக, நம்ம ஊருக்கு மட்டும் தான் நம் பாட்டிகள் எல்லாம் புத்திசாலி, நாவுக்கோவி, "நம்ம பிள்ளைங்க நசுங்கிடக்கூடாது"ன்னு கணக்குப் போட்டு வேலை செய்வாங்கன்னு நினைச்சிருக்கீங்களா? இல்லைங்க! இந்தக் கதையைக் கேட்டீங்கனா, அமெரிக்காவில் கூட நம்ம பாட்டிகளுக்கு இணையில்லாத பாட்டி இருந்திருக்காங்கன்னு தெரியும்!
இது சுமார் ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன்னாடி நடந்த ஒரு சம்பவம். அந்தக் காலத்துல, கிராமத்து அமெரிக்க வீடுகளில் Sears அப்படிங்கற கடை கலக்கிக்கிட்டிருந்தது. நம்மள மாதிரி அங்கயும் பண்டிகைக்கு மாதிரி கடைசிநொடி வரை சாப்பிங் பண்ணாமல், நிதானமா, முன்னாடியே பரிசுகளும் வாங்கி வைக்கற பழக்கம் இருந்துச்சு. ஆனா, இங்க என்ன நடந்துருக்குன்னு பாருங்க!
ஒரு பாட்டு மாதிரி சொன்னா, “காசு இல்லாத காலமெல்லாம், கந்து வண்டிதான் வாழ்நாளாம்!” நம்ம ஊருல 80களில் வண்டி வாங்கி ஓட்டுன்னா பெருசு. ஆனா அமெரிக்காவுல கூட, பசங்களுக்குத் தன்னம்பிக்கை வர வண்டி வாங்கி தர்ற விஷயம் நம்ம வீட்டுப் பாட்டி கதையா இருந்தா என்ன செய்வீங்க? அதுதான் இந்த கதை!
2006ம் வருடம். ஒரு குடும்பம், பெரிய பையன்/பெண்ணுக்கு வண்டி வாங்குறாங்க. டீன் ஏஜ் பிள்ளைக்கு புதுசு கார் வாங்கினா... அப்புறம் அது மட்டும் தான் சுத்தும்! அதனால, “இது போதும், ஓடுனா சரி!”னு ஒரு பழைய, சின்ன, அடிக்கடி பழுது படும், வாசனைவண்ண Geo Metro வாங்கி கொடுத்தாங்க. நம்ம ஊரு Ambassador க்கு இங்க சமம்!
“அண்ணா, இந்த வாரம் நம் ஹோட்டலில் ரொம்ப கூட்டம். எனக்கு பழக்கப்பட்ட அந்த மூன்று அறைகளை, பக்கத்திலேயே கொடுக்க முடியுமா?”
எந்தவொரு ஹோட்டல் முன்பதிவாளருக்கும், இப்படி ஒரு மனோதிடம் கொண்ட வாடிக்கையாளரை விட மகிழ்ச்சி வேறு எது இருக்க முடியும்? பணி என்பது சில சமயம் சலிப்பாகவும், சில சமயம் மன அழுத்தமாகவும் இருக்கலாம். ஆனா, ஒரு சொந்தமான நன்றியும், ஒரு சிறு பரிசும், நம்மை முற்றிலும் மாற்றி விடும்.