சின்ன வயசுல நம்ம எல்லாருக்கும் பள்ளி ஸ்டோரி இருக்காது? ஒரு வித்தியாசமான ஆசிரியர், ஒரு ஆடிப்போன வகுப்பு, அல்லது ஒரு பரீட்சை வினாடி-வினா – இப்படி பல தருணங்கள் நம் நினைவில் ஒளிந்து கிடக்கும். ஆனா, இந்த அமெரிக்க பள்ளி மாணவன் செய்த காரியம், நம்ம ஊர் குழந்தைகளும் கற்றுக்கொள்ளலாம் போல இருக்கு!
ஒரு முறை, என் தோழி ஒரு ஹோட்டலில் முன்பணிப்பாளராக வேலை பார்த்தாள். அவள் சொல்வதை கேட்டால், “மக்கள் எல்லாம் இப்படியா நடந்து கொள்வது?” என்று சிரிப்பும், சில சமயம் கோபமும் வந்துவிடும்! நீங்கள் ஒருபோதும் ஹோட்டலில் வேலை பார்த்து பார்த்திருக்கிறீர்களா? இல்லையென்றால், இந்த கதை உங்களுக்காகத்தான்!
விருந்தினர் என்றாலே, எப்போதும் சிரிச்சு பேசணும், மரியாதையா நடந்துக்கணும், ஆனா அவர்கள் எவ்வளவு நேரம் கடைப்பிடிக்கிறார்கள் என்று பார்த்தீர்களா? உங்களுக்கும் இந்த அனுபவம் இருந்திருக்கும் – ஆனா ஹோட்டல் முன்பணிப்பாளர்களுக்கோ இது நாள்தோறும்!
“நம்ம ஊர் ஹோட்டலில் போனாலும், சாப்பாட்டு ஹாலில் போனாலும், ‘சார், ஒரு குடம் தண்ணீர் வையுங்க’னு கேட்பது சாதாரணம். ஆனா, அங்கேயும் ஒரு ‘இலவச தண்ணீர்’ கதையா? அதுவும் ரிசெப்ஷனில்?”
இந்தக் கேள்வியோட நம்ம கதையை ஆரம்பிக்கலாம். சமீபத்தில், ஒரு அயல் நாட்டிலேருந்து வந்த ஹோட்டல் ஊழியர் தனது அனுபவத்தை Reddit-ல் பகிர்ந்திருக்கிறார். அவர் சொல்றது கேட்டு உங்க ஊர்லயும் இதேதான் நடக்குமோனு ஒருமுறையாவது சிரிச்சிருப்பீங்க.
வணக்கம் நண்பர்களே!
ஏதாவது ஒரு பயணம் முடிந்து வீடு திரும்பும் போதெல்லாம், "சும்மா பார்த்து வாங்க, எல்லா சாமானும் எடுத்துக்கிட்டோமா?" என்று பத்து தடவை பாக்குற பழக்கம் எல்லோருக்கும் இருக்கும். ஆனா, அதையும் தாண்டி, ஏதோ ஒரு பொருள் மறந்து விட்டோம் என்பதை தூங்கும் போதே நினைவுக்கு வருவது தான் நம்ம ஸ்டைல். இப்படி ஒரு 'காணாமற்போன பொருட்கள்' பிரச்னைக்கு நாள் முழுக்க சிக்கிக்கொண்டு, என் பொழுதை கழித்த அனுபவங்களை உங்களோடு பகிர்ந்துக்கப் போறேன்.
நான் ஓர் ஹோட்டல் முன்பணியாளர் (Front Desk) இல்லை, ஆனா ஒரு சுற்றுலா நகரத்தில் பல விடுமுறை வீடுகளுக்கான மேலாளர் மாதிரி வேலை பார்த்துக் கொண்டு இருக்கேன். அதில் முக்கியப் பங்கு – 'Lost and Found' பிரிவுக்குப் பொறுப்பாளர்! இதுக்கு தமிழில் "காணாமற்போன பொருட்கள் அலுவலர்"னு சொல்லலாமா? உங்க ஊரில் யாராவது இப்படியா இருக்காங்க?
நம்ம ஊரில் சுமார் ஒரு பத்து ரூபாய் ரீச்சார்ஜ் கிடைக்கலன்னா சிரிப்பதோடு, அந்த எண் யாருக்கோ முன்னாடி இருந்ததா இருந்தா, 'அவர்'க்கு வந்த அழைப்பை நாம் எடுத்து, 'நீங்க யாரு?'ன்னு கேட்பது சாதாரணமாகி இருக்குது. ஆனா, அமெரிக்காவில் நிண்டெண்டோ கேம் ஹாட்லைனுக்கான பழைய எண்ணை, சாதாரண வீட்டு எண் மாதிரி ஒப்படைத்திருந்தா? அது எப்படி இருக்கும்? ஒரு கோடி கேள்வி!
அப்படிப்பட்ட ஒரு அற்புதமான அனுபவத்தை, ரெட்மண்ட், வாஷிங்டனில் வாழ்ந்த ஒருவர் Reddit-இல் பகிர்ந்திருக்கிறார். சரிதான், நம்ம Microsoft-உம், Nintendo of America-வும் இருக்கிற அந்த நகரம் தான்! ஒரு நாள் வீட்டுக்கு புதிய தொலைபேசி இணைப்பு வாங்கினாராம். எண்ணை போட்டதும், 'ட்ரிங் ட்ரிங்'—அழைப்பு வந்தது. ஓர் அழைப்பா? இல்லை! ஒரு பெரிய பக்கத்து தெரு விழா போல, நாள் முழுக்க, இரவு முழுக்க, சத்தம் செய்ய ஆரம்பிச்சது.
"அண்ணே, இந்த aisles-ல நிம்மதியா நடக்க முடியல, எல்லாம் சுரங்க வழியே மாதிரி இருக்கு!" – இதுக்கு மேல யாரும் complain பண்ணவேண்டாம் என்று நினைச்சு சில கடை மேலாளர்கள் இருக்கிறாங்க. ஆனா, நம்ம கதையின் நாயகன் மாதிரி யாராவது இருந்தா, அப்படி எல்லாம் நடக்குமா பார்ப்போம்!
90-களில் ஒரு பெரிய ரீட்டெயில் கடையில் வேலை பார்த்த பொழுது, நம்மவர் – "u/ProFriendZoner" – அங்கு நடந்த சம்பவம் தான் இப்போ இணையத்தில் வைரலாகி இருக்கு. டிசம்பர் மாதம், கிறிஸ்துமஸ் சீசன்; கடை முழுக்க பொருட்கள் தூக்கி எறியப்பட்ட மாதிரி நிறைய போட்டு வச்சுருக்காங்க. aisle-களில் போறதுக்கு ஒரு வாத்து மாதிரி முறுக்கு முறுக்குன்னு போகணும்!
நம்மவர் அங்குள்ள ஒரு மேற்பார்வையாளரிடம், "இப்படியே இருந்தா, தீயணைப்பு துறையோர் வந்தா கடையை மூடிடுவாங்க!"னு சொன்னாராம். அந்த மேடம் வேலை பளுவில் குமுறி, "இப்படி பயம் படுறீங்கனா தீயணைப்பு துறையையே கூப்பிடுங்கள்!"னு சிரிப்போடு சொல்லிவிட்டார். நம்மவர் – "சும்மா பேசாதீங்க, நானும் கையெடுத்து விடுவேன்!"னு உள்ளுக்குள் நினைச்சாரு. ஆனா, அந்த வார்த்தையிலேயே வேலை துவங்கிட்டது!
வணக்கம் நண்பர்களே!
“சுமை கூடுமா?” என்று யாராவது கேட்டால், பலருக்கும் ‘இல்லேங்க, ரொம்ப எளிது’ என்றே தோன்றும். ஆனா, நம்ம வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு வேலைக்கும் உள்ள சுமையும் கஷ்டமும் தாண்டி, மனசுக்கு அடிக்கடி வரும் ஒரு கேள்வி — "நானும் இப்படியே தொடர வேண்டுமா?" என்பதுதான். இன்று ஒரு சின்ன நகர ஹோட்டலில் முன்பணியில் வேலை பார்த்து வரும் ஒருவரின் கதையை, நம்ம ஊரு சூழ்நிலையில், நம்ம மொழியில் சொல்லப் போறேன். கதை சும்மா இல்ல, ரொம்பக் கடுமையான மனஉளைச்சல்!
நம்ம ஊரு மக்கள் எல்லாரும் "சொல்லப்போகும் கதையைக் கேளுங்க"ன்னு சொல்லுவாங்க. ஆனா இந்த ஹோட்டல் முன்பலகை (Front Desk) பணியாளரின் அனுபவத்தை நீங்க கேட்டா, உங்க பக்கத்திலேயே நடந்த ஒரு காமெடி டிராமா மாதிரி இருக்கும்!
ஒரே 15 நிமிஷத்துல மூன்று வித்தியாசமான விருந்தினர்களை சந்திச்ச அந்த அனுபவம், நம்ம தமிழ் சினிமா காமெடி சீன்களை நினைவூட்டும் அளவுக்கு கலகலப்பா இருந்தது.
“உடம்புக்கு உண்டான துன்பம், மனசுக்கு வந்த பழிவாங்கல்!” – இது நம் தமிழ் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி. வீட்டில் ஏதாவது பழைய பொருளை மாற்றும் போது, டெலிவரி, இன்ஸ்டாலேஷன், பழையதை அகற்றுதல் என எவ்வளவு கஷ்டங்கள்! இந்த கதையை படித்ததும், “அடி, நம்ம வீட்டிலேயே நடந்தது போல இருக்கு!” என்று நினைத்துக்கொள்வீர்கள்.
உங்களுக்கு தெரியுமா, அமெரிக்காவில் கூட நம்ம ஊரு டெலிவரி பாய்ஸ் மாதிரி ‘இன்னும் கொஞ்சம் டிப்ஸ் கிடைக்குமா?’ என்று பார்க்கிறார்கள்! இந்த கதையில், ஒரு நபர் புதிய ஃபிரிட்ஜ் வாங்கினதும், பழையதை அகற்றச் சொல்லியும், ஃபிரிட்ஜ் டெலிவரி பையன் எவ்வளவு ‘சூழ்ச்சி’ காட்டினார் என்பதைக் கேளுங்கள்.
நம்ம ஊரு சினிமா பாருங்க, ஹீரோ ஹீரோயினை முதலில் பார்த்த உடனே மணி வாசிப்பும், மெளன ராகமும், பின்னணி பாடலும் வரும். ஆனா, உண்மையிலேயே அவ்வளவு மெலோட்ராமா இல்லாது நம்ம வாழ்க்கையில் காதல் பிறக்கும் போது எப்படி இருக்கும் தெரியுமா? அதுதான் இந்த கதையில்!
திண்டாடும் இரவு ஹோட்டல் வேலை, இரண்டாம் ஷிப்ட், ஒரு திடீர் சந்திப்பு. காதல் வருது அப்படின்னு சத்தம் போடாது, சும்மா அதிசயமாக ஆண்கள், பெண்கள் வாழ்க்கையில் ஓர் இடத்தில் வந்து சேரும். நம்ம கதாபாத்திரம் – ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளர், அடுத்த ஹோட்டலில் புதுசா வேலைக்கு வந்த ஒரு பெண். இருவரும் ஒரே கம்பெனியில்தான் வேலை, ஆனா இடம் வேறு, வேலை நேரம் வேறு.
ஒரு நாள் அந்த பெண், ஐந்து மணிக்கெல்லாம் இவரது ஹோட்டலில் வந்து, தன் மேலாளரை தேடி வந்தாங்க. நம்ம ஆள், அப்படியே மரியாதையா "வாங்க, மெடம்!"ன்னு பேசிவிட்டு, மேலாளரின் இடம் சொல்லி அனுப்பிட்டாரு. அதுக்கப்புறம், அந்த பெண் அடிக்கடி ஹோட்டலுக்கு வந்துகிட்டு இருந்தாங்க – ஒரு நாள் டவல் கேட்க, இன்னொரு நாள் நீச்சல் குளத்தில் வெப்பம் குறைக்க சொல்லி, சும்மா நம்ம ஆளை 'ஃப்ளர்ட்' பண்ணுற மாதிரி. நம் ஊரிலே கஞ்சிப்பட்டி சண்டை மாதிரி, இவரும் “இது உண்மையா, இல்லையா?”ன்னு மனசுக்குள் குழப்பம்!