ஏன், சின்ன வயதில் நாம் எல்லோரும் செய்த சின்ன சின்ன பழிவாங்கல்களை நினைவுபடுத்தும் கதை இது! நம்ம தலையில் அப்பா அம்மா கட்டுப்பாடுகள், கோவம், ஏமாற்றம், அதுக்குள்ள ஒரு கொஞ்சம் சாமர்த்தியம் கலந்து நம்மால முடிந்த பழி எடுத்துக்கிட்டோம் என்ற சந்தோஷம் – யாருக்கு இது புதுசு?
இந்தக் கதை ஒரு பெரிய நெஞ்சோடு, நல்ல கலாட்டா மனசோடு, நம்ம ஊர் சுவையில் சொல்லணும்!
உங்க வீட்டு வாசலில் ஒருத்தர் வந்து, "சாமி, இன்னும் கொஞ்சம் தண்ணி ஊத்துங்க!"ன்னு தினம் தினம் கேட்டா எப்படி இருக்கும்? அதே மாதிரி தான், ஹோட்டல் முன்பணியாளர்களுக்கும் வாடிக்கையாளர்கள் தண்ணீர் வாக்கு வாக்காக கேட்பது!
பத்து வருஷம் இந்த ஹோட்டல் துறையில் பணியாற்றின ஒருத்தர், "இன்னும் இலவச தண்ணீர் வேணும்!"ன்னு வாடிக்கையாளர்களைப் பார்த்து கையில் விழுந்து போயிருக்கிறார். அவர் அனுபவம் சொன்னதை கேட்டா, நம்ம தமிழ் கூட்டம் கூட, "அந்த ஊர் வாடிக்கையாளருக்கு கொஞ்சம் ஆசை அதிகமாயிருக்கே!"ன்னு சொல்லி விட்டுவிடும்!
நம்ம ஊர்ல ஒரு பழமொழி இருக்கு – "ஒரே பந்தல், பல புண்ணியம்!" அதே மாதிரி, ஹோட்டலில் முன்பதிவு செய்யும் அந்த சேன்ட்ரல் ரிசர்வேஷன்ஸ் கும்பல், ஒரே பந்தலில் எல்லாரையும் கூட்டிக்கொண்டு வர்ற மாதிரி இருக்கு! ஆனா, தினசரி வேலைகளில் எவ்வளவு கலாட்டா நடக்குது என்று கேட்டீங்கனா, நம்ம ஊரு பசங்க பையன் சிரிப்பாங்க, "அப்பாடா, நம்ம பக்கம் இவ்ளோ கஷ்டம் இல்ல!"
இது ஒரு ஹோட்டல் முன்பதிவுக் கதையா? இல்ல, நம்ம ஊரு சினிமா மாதிரி, கலாட்டா கலந்த காமெடி கதையா? பாக்கலாம் வாங்க!
"உங்கள் பெயர் என்ன?" – இந்த கேள்வி கேட்டாலே எனக்கு இப்போ ஓர் ஜில்லென்று பயம். என்னுடைய பெயர் வெளிநாட்டு ஹோட்டலில் வேலை பார்த்து கொண்டு இருக்கிறேன். அந்த பெயர் டெரீசா, மெலிசா, லிசா, பீட்சா மாதிரி நிறைய பெயர்களோடவும், வார்த்தைகளோடவும் ரைமிங் ஆகிடும்.
இங்கேயும், நம்ம ஊர்லயும், பெயர் சரியாக உச்சரிக்காததால ஏற்படும் காமெடியை எல்லாருமே அனுபவிச்சிருப்போம். ஆனா ஹோட்டல் ரிசெப்ஷன் டெஸ்க்ல நிறைய விருந்தினர்கள் தினமும் என் பெயரை கேட்டுப் பிழைப்பதுல இருக்குற தனி சுவாரசியம் வேறுதான்!
முதலில் ஒரு கேள்வி – நம்மில் எத்தனை பேர்க்கு கடை வரிசையில் முன்னேற ஆசை வந்திருக்கும்? ஆனா, அதுக்கு எந்த அளவு சாமர்த்தியம் வேண்டும் தெரியுமா? நம்ம ஊர்லே கூட, சுடச்சுட்டு வியாபாரி எதையாவது போடுறாருன்னா, ‘அண்ணே, கொஞ்சம் மேலே தூக்கிப் போடுங்க’ன்னு ஏமாற்றி முன்னேறுவோம். ஆனா, இந்த அமெரிக்கா நாட்டுலயும் இப்படித்தான் பண்ணுவாங்கன்னு யாருக்குத் தெரியும்? ஹாஹா!
கடந்த சில வருடங்களுக்கு முன்பு, ஒரு கணவன் தன்னுடைய மனைவிக்காக உருளைக்கிழங்கு வெட்ஜஸ் வாங்க grocery store-ல் queue-யில் நின்று காத்திருக்கிறார். அந்த வரிசை பெரியது கிடையாது – நாலாவது, ஐந்தாவது நபர். அதுதான், நம்ம கதையின் நாயகி Some Lady (SL) – இவர் தன்னோட மகள் அல்லது பேத்தியை அழைத்து வரிசையைக் கடக்க முயற்சிக்கிறாராம்!
முதலில் ஒரு பசுமை சிரிப்பு!
நம்ம தமிழ்ப் பசங்க வீட்டில், 'குழந்தை குளிப்பு' என்றாலே அது ஒரு பெரிய யுத்தம்! சாப்பாடு, பாடம், வேலை எல்லாம் பக்கத்தில் போய் நிக்கட்டும், இந்தக் குளிப்பு நேரம் தான் அம்மாவுக்கும், அப்பாவுக்கும் ரொம்ப பெரிய சோதனை!
இப்படி ஒரு அமெரிக்க அம்மா, ரெட்டிட்-ல (Reddit) தன் 'குளி கதை'யைப் பகிர்ந்திருக்காங்க. எனக்குத்தான், நம்ம ஊர் ஊஞ்சல் கதைகள், பாட்டி கதைகளை மாதிரி இது ஒரு அற்புதமான அம்மா பழிவாங்கும் கதையாக இருக்குது. இதோ, அந்த மாசு-குளி சண்டையும், சூப்பர் அம்மா பழியும்!
அந்த நாள் பசிக்குப் பட்ட நேரம். வீட்டில் அம்மா வேலைக்கும், அப்பா சமையலுக்கும் ஓடிக்கொண்டே இருக்க, நம்ம வீட்ல ஒரு "சூப்பர் ஸ்டார்" இருக்கிறார் – அவர்தான் என் தம்பி. வயசு இருபத்தி ஏழு, ஆனா மனசு இன்னும் பள்ளிக்கூட மாணவன் மாதிரி! வீட்டுக்குள் வேலைக்கு கேட்கக்கூட முடியாது. கேட்டா, தாங்க முடியாத கோபம், சத்தம், சண்டை... சும்மா ஒரு ட்ராமா!
அந்த நாளும், அப்பா பிரியாணி இல்லை, பக்கா American style பர்கர் செய்ய ஆரம்பிச்சார். நான் laundry-யும் பூனைகளையும் கவனிக்க, அப்பா, "தம்பி, நீயாவது தக்காளி, வெங்காயம், லெட்டூஸ் வெட்டு" என்று கேட்டார். நம்ம தம்பி, லெட்டூஸ்-ஐ பார்க்காமலே வெச்சுட்டு, தக்காளியையும் வெங்காயத்தையும் மட்டும் வெட்டி விட்டான். ஆனால், அவங்க வெட்டிய துண்டு பார்த்தா, சாமி! ரொம்ப மோசமான, பெரிய பெரிய துண்டுகள். அதுல சாப்பிட முடியுமா?!
நமஸ்காரம் நண்பர்களே!
நம்மில் பலர் வாழ்க்கையில் எப்போதாவது ஹோட்டல் முன்பணியாளராக (Front Desk) அல்லது கஸ்டமர் சர்வீஸ் பணி ஒன்றில் வேலை செய்து பார்த்திருப்போம். அந்த அனுபவங்கள் பல நேரங்களில் சிரிப்பு மட்டுமல்ல, புலம்பலையும் கொடுக்கும். இங்கே, அப்படி ஒரு அமெரிக்க ஹோட்டல் முன்பணியாளர் பகிர்ந்த ஒரு கதை, நம்மை நம்ம ஊர் கலாச்சாரத்துடன் இணைத்து, சிரிப்போடு படிக்கலாம் வாங்க!
ஒரு நாளா வேலை அத்தனை அமைதியோடு போய்க்கொண்டிருந்தது. நம்ம ஊர் சாமி படிச்ச மாதிரி – “இன்று நல்ல நாளாயிருக்கும்” என எண்ணிவிட்டு, சாயங்கால டீயும் குடித்து, ரெஸிப்ஷனில் சிரித்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்போதுதானே, அந்த பயங்கரமான மூன்றாம் பக்கம் ரிசர்வேஷன் என்கிற பிசாசு வந்தடிச்சது!
“வணக்கம்! ஹோட்டல் வரவேற்புக்கு வந்துள்ளீர்கள். உங்கள் பெயர், அடையாள அட்டை, ரூம் எண்ணிக்கை, காலை உணவு எப்போது என்று சொல்லணும்... ஆனா, உங்கள் கவனம் மொபைல் போன் ஸ்பீக்கரில் பயணிக்குது!”
இதுதான், பல முன்பணியாளர்களுக்கு (Front Desk Staff) ஒரு சாதாரண நாள் – ஆனா, இந்த ‘சாதாரணம்’தான் அவங்களுக்கு பெரும் சோதனை! நம்ம ஊரில், திருமணத்துக்கு போனாலும், வங்கிக்கு போனாலும், பொதுவாக பில்கள் கட்டினாலும், கையில ஒரு கைபேசி இருக்காது என்றால், அது பெரிய ஆச்சரியம்தான். ஆனா, அந்த கைபேசி பேசிக்கொண்டே, மற்றவர்களின் வேலை முடிக்கச் சொல்லி விட்டால், அது இன்னும் பெரிய சோதனை!