வணக்கம் நண்பர்களே!
நம்ம ஊர் ஹோட்டல் ரிசெப்ஷன் டெஸ்க்கில் வேலை பார்ப்பது அப்படியே சாமான்யமா இருக்காது. ஒரு பக்கம் வாடிக்கையாளர்கள், மறுபக்கம் மேலாளர்கள், இதிலே சும்மா நாளை எப்படிச் சமாளிப்பது என்பதே பெரிய சவால்! ஆனா, இந்த அனுபவத்தில், ஒரு காரியம் – "உங்க குடும்ப சண்டைல என்னை இழுத்துக்காதீங்க!" என்று சொல்லிக்கணும் போல இருந்துச்சு.
பத்து மணிக்கு இரவில் கடை திறக்குது... அரை இரவு வரை ஜாக்கிரதையா பணிபுரியணும். அப்படி ஒரு 24 மணி நேர கடை. நம்ம ஊர்ல பெரிசா Walmart கிடையாது, ஆனா நம்மக்கு தெரிஞ்சது போல 24 மணி நேர ‘கண்வினியன்ஸ்’ கடைன்னு பாத்தா, அங்க வேலை செய்யும் நைட் ஷிப்ட் பணியாளர்களுக்குக் கிடைக்கும் அனுபவம் சொல்வதற்கே வேறு ரகசியம் இருக்கு.
பொதுவா நைட் ஷிப்ட் என்றாலே தூக்கம் கலைஞ்சு, ராத்திரி ஒளியில் அலையை வேண்டும்னு சொல்லுவாங்க. நம்ம ரெடிட் நண்பர் u/concettababe-க்கு வந்த விஷயம் இன்னும் வேற லெவல்!
கடையில் வரிசை என்பது ஒரு பெரிய விஷயம். அந்த வரிசையில் நின்றுப் பொருட்கள் எடுக்கும்போது, யாராவது நம்ம முன்னாடி சிக்கல் பண்ணினா உடனே நம்ம உள்ளுக்குள்ளே "அடடா! இவங்க எல்லாம் இப்படி தான்!" என்று சத்தம் போடுவோம். ஆனா, இன்று நம்ம கதையில் ஒரு சின்ன பழிவாங்கல், அது கூட பெரிய காமெடியா நடந்திருக்கு.
ஒரு நன்றாக ஆனா, சும்மா கடையில் போய், ஒரு trolley பூரா பொருட்கள் எடுத்து வரிசையில் நின்றிருக்கேன். அப்படியே என்னோட பொருட்கள் half unload பண்ணிட்டு இருக்கேன். அப்போ, பக்கத்தில ஒரு வயதான பாட்டி, "நான் உன்னை காணவில்லை"ன்னு நடிங்கிட்டு, தன்னோட பொருட்களை conveyor belt-ல என் பொருட்கள் இன்னும் இறக்காமல் இருக்கும்போது வைக்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்க.
கல்லூரி வாழ்க்கை என்றாலே சிரிப்பு, சண்டை, நண்பர்கள், சாப்பாடு எனப் பட்டியலே நீளும்! ஆனா, அந்த பட்டியலில் இன்னும் ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கு – பார்க்கிங் ஸ்பாட்! ஆஹா, இதுக்கு தான் தமிழில் “ஓட்டல் பார்க் பண்ணுறது கண்ணாடி பார்ப்பது போல”னு சொல்வாங்க போல. காலை முதலே, யார் முதலில் இடம் பிடிக்கிறார்களோ, அவங்க தான் ஹீரோஸ்!
ஒரு நாள், நானும் என் நண்பரும், நம்ம வீடு பக்கம் சும்மா வாடா-போடா என்று நடந்து, காரை நோக்கி போய்க்கிட்டிருந்தோம். அந்த நேரத்தில், ஒரு ஸ்பாட்-வெறியன் டிரைவர், நம்ம பின்னாலேயே, காரை ஒட்டி, “எங்கே போறீங்க, எப்போது கிளம்புறீங்க?”ன்னு நொய்யா தொய்யா பண்ண ஆரம்பிச்சாங்க!
இன்றைய காலத்தில் சிகரெட் எடுத்து பிடிப்பது மட்டும் அல்ல, அதை கேட்பது கூட பெரும் தப்பு என்று எல்லோரும் சொல்லிவிடுவார்கள். ஆனாலும், இருபது வருடங்களுக்கு முன், அந்தத் தடைகள் குறைவாக இருந்த காலத்தில், ஒரு சிறந்த தமிழ்ப் பழமொழி போல – “குட்டிக் குறும்பு தான், ஆனா கலகலப்பா!” – நடந்த ஒரு ஹீரோவின் அனுபவம் தான் இந்த கதை!
மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. தென் அமெரிக்காவின் ஒரு சிறிய நகரில், நம் ஹீரோ தனது பழக்கம் போலவே ஒரு புதிய சிகரெட் பாக்கெட் வாங்குவதற்காக கடைக்கு போனார். கடை வாசலில் வியர்வை கசிந்து, தலையில்தான் கூந்தல் இருக்குமா இல்லையா என்று தெரியாத ஒரு ‘புரட்சியாளர்’ உட்கார்ந்திருந்தார். நம் ஹீரோ கடையில் போய், புது பாக்கெட் வாங்கி திரும்பும்போது, அந்த அண்ணன் திடீர் என்றே அதிகம் சிநேகிதம் காட்ட ஆரம்பித்தார்.
“டீயா, காபியா?” – இந்த கேள்வி தான் நம்ம தமிழனின் விருந்தோம்பல் சின்னம். அதுலயும் ஒருவருக்கு மட்டும் தனிப்பட்ட விருப்பம் இருந்தா, உடனே ‘சரி, அது கிடைக்கப் பார்க்கலாம்!’ன்னு ஓடி போவோம். ஆனா உலகம் முழுக்க ஹோட்டல் முன் மேஜை (Front Desk) வேலை பார்த்தவர்கள் அனுபவம் வேற மாதிரி தான். அந்த மாதிரி ஒரு சம்பவம் தான் இது – அம்மா பால் (Almond Milk) இல்லாததுக்கு ஒரு விருந்தினர் காட்டிய சங்கடமும், அதன் பின்னணி கதையும்!
ஒரு நாளு விடுமுறை எடுத்துக்கிட்டு, இரவு நேரம் ரொம்ப அமைதியா தூங்கிக்கிட்டு இருந்தேன். இரவு 2 மணிக்கே, நம்ம ஹோட்டல் நைட் ஆடிட் (Night Audit) என்னை அழைச்சு, “நான் உடம்பு சரியில்லை, ஆம்புலன்ஸ் வருது, நீயே வந்து என் வேலை முடிச்சுடு”ன்னு கேட்டாங்க. என்ன செய்வது? நல்ல மனசு கொண்டு, தூக்கத்திலிருந்தே எழுந்து, ஹோட்டலுக்கு ஓடிச் சென்றேன்.
வணக்கம் நண்பர்களே!
இன்றைய கதை ஒன்னும் பெரிய சினிமா பாணியில் பழிவாங்கல் இல்லை, ஆனா நம்ம எல்லாரும் தினமும் சந்திக்கிற, அந்த ஜீராகப்போன கார்பார்க் சண்டைல ஒரு சின்ன சிரிப்பான பழிவாங்கல் தான். சுடச்சுட கார்பார்க்-ல் சண்டை போட்ட அந்த ‘ஸாகர் அம்மா’க்கு ஒரு நம்மண்ணோட பழி!
அது ஒரு சாதாரண பயண நாட்களில்தான் நடந்தது. அமெரிக்கா போன்று வெளிநாட்டில், அம்மாவும் நானும் ஓர் ஹோட்டலில் தங்கியிருந்தோம். இரவு நேரம், வெளியே குளிர். ஹோட்டல் ரூமின் சுவர்களும் இங்குள்ள வீடுகளின் சுவர்கள் மாதிரி கல்லு சுவர் இல்லை— ஒரு சின்ன சத்தம் வந்தாலும் ஒலிக்குது!
அப்படித்தான் இரவு பன்னிரண்டு மணி ஆகும் போது அண்டை ரூமிலிருக்கும் ஜோடி, ரொம்பவே கூச்சலிட்டுக் கொண்டிருந்தது. “ஐயோ, ரொம்பவே தொந்தரவு,” என்பதுபோல், அம்மா முகம் சுருக்கினார். நான் கேட்க, “தமிழ்நாட்டில் இருக்கும்போது மாதிரி, சத்தம் கேட்டா அடுத்த வீட்டு அக்கா சத்தம் போடுவாங்க. இங்க என்ன பண்ணலாம்?” என்றேன்.
நம்மில் பல பேருக்கு பள்ளிக் கால நினைவுகள் என்றால், ஒரு பக்கம் இனிமையும், மறுபக்கம் நம்மைச் சிரிக்க வைக்கும் சம்பவங்களும்தான். "பழி வாங்கும்" ஆசை மட்டும் எல்லாப் பள்ளி மாணவர்களுக்கும் வந்து போயிருக்கும்! அந்த வகையில், இன்று நான் சொல்வது ஓர் உண்மை சம்பவம். நம்ம ஊர் சினிமா கதையா, இல்லை பக்கத்து வீட்டுப் பாப்பாவோட ரீயல் லைஃபா? என்கிற மாதிரி தான் இருக்கு.
நமஸ்காரம் நண்பர்களே! நம் ஊரில் சாப்பாட்டு இடங்களில் நடக்கும் விசேஷங்களும், வாடிக்கையாளர்கள்-ஓனர்களுக்கிடையிலான சண்டைகளும் என்றுமே சுவாரஸ்யமானவைதான். "வாடிக்கையாளர் ராஜா" என்று நம்ம ஊர் சொன்னாலும், சில சமயம் அந்த ராஜாக்கள் தங்களுக்கே ஒரு "போஸ்டர்" போட்டுக்கொண்டு ஓட்டம் பிடிக்க வேண்டிய சூழ்நிலையும் வந்து விடும்.
இன்றைய கதையை படிச்சீங்கன்னா, உங்களுக்கு சிரிப்பும், ஆச்சரியமும் இரண்டுமே வரும். ஒரு சிறிய இத்தாலிய உணவகத்தில் நடந்த petty revenge – அதாவது நம்ம ஊர் பக்கத்து பையன் "கொஞ்சம் நையாண்டி பழி" எடுத்த கதை தான் இது. சரி, கதையோட உள்ளே போகலாம்!