"14 நாள் தான் ஆனது, ஆனா தலை செஞ்சு போச்சு!"
இப்படி தான் ஆரம்பிக்கணும் போல இருக்கு, நேற்று ஒரு நண்பன் சொன்னது நினைவுக்கு வந்துச்சு.
புதிய வேலைவாய்ப்பு கிடைக்குது என்றால், நம்ம ஊரிலே சந்தோஷம் தான். 'மாசம் சம்பளம் வந்தா போதும், வேற எதுக்கு கவலை?' அப்படின்னு பெரியவர்கள் சொல்லுவாங்க. ஆனா, வேலைக்கு போய், மேலாளர்களின் முகத்தை பார்த்தாலே, 'சம்பளம் மட்டும் போதும்'ன்னு மனசு சமாதானப்படுத்த முடியுமா?
நம்ம ஊர்ல "பட்டன் அழுத்துறது"ன்னா, ரிமோட் கண்டு தொலைக்காட்சி ஆன் பண்ணது, வீட்டு விசிறி ஓணாக்குறது மாதிரி சிம்பு! ஆனா, கணினி என்று வந்துவிட்டா, அந்த பட்டன் எங்கே தெரியலனா? வாங்க, ஒரு டெக் சப்போர்ட் சிரிப்பு சம்பவம் சொல்லிக்கிறேன்.
ஒரு காலத்தில் நான் கார் டீலர்ஷிப் (எந்த ஊரு சொல்வதில்ல, பஞ்சாயத்து ஆகிடும்!) டெக் சப்போர்ட் டீம்’ல வேலை பார்த்தேன். அவங்க கம்பெனியில் ஓர் அழகு – எப்போதுமே யாராவது ஒரு கணினி பிரச்சனைக்கு அழைப்பாங்க. அந்த நேரம், நம்மள மாதிரி பாவப்பட்ட டெக் சப்போர்ட் பயலுகளுக்கு போனும்.
“அண்ணே, இது என் தம்பி!” – ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் நடந்த நகைச்சுவை சம்பவம்
நம்ம ஊர் பேருந்து நிலையம், ரயில் நிலையம், திருவிழா – கிட்டத்தட்ட எங்கும் பசங்க தனக்கென்று ஒரு ஸ்டைலில் நடந்து கொண்டிருப்பது பசுமை தான். ஆனால், ஒரு வெளிநாட்டு ஹோட்டலில் நடந்து கொண்ட பசங்க காமெடி கதை ஒன்று ரெடிட்-ல் வந்திருக்குது. அந்த அனுபவம், நம்ம ஊரு பசங்க சாமி பாணியில் எழுதினேன் – வாசிக்க தயார் பண்ணிக்கோங்க!
"சனி கிழமை வந்தாச்சு... நாளை விடுமுறைன்னு நினைச்சு பசங்க எல்லாம் சந்தோஷமா இருக்குற மாதிரி, நம்ம ஐ.டி. டீம் அப்படியே ஒரு ‘ஏமாறும்’ சனிக்கிழமை பார்த்திருக்குமா?"
நம்ம ஊரு வேலைக்காரங்கக்கு சனிக்கிழமைன்னா, வீட்டு வேலை, குழந்தை கூட்டி பூல், சாப்பாடுக்காக சாப்பாடு கடை - இப்படி ஒரு பட்ட கேலிக்கூத்து தான். ஆனா, அந்த நாளில் ஒரு ஐ.டி. இன்ஜினியருக்கு காத்திருந்தது "ஐ.டி. அற்புதம்"!
"ஆஃப்லைன்" என்றாலே என்ன?
தொழில்நுட்ப உலகத்தில் சில வார்த்தைகளை நாம் பொதுவாகப் பயன்படுத்தினாலும், அவை எல்லாருக்கும் ஒரே மாதிரியாக புரியும் என்று நினைத்தால் அது பெரிய தவறே! இதோ, ஒரு அலுவலகத்தில் நடந்த உண்மையான சம்பவம் – இதை படிக்கிறீர்கள் என்றால், உங்கள் அலுவலகத்திலும் இதே மாதிரி ஒரு கதை கண்டிப்பாக இருக்கும்!
அந்த அலுவலகம். Microsoft Teams-ல் எல்லாரும் சேர்ந்து பேசுகிறார்கள். ஒரு துறையின் தலைவர், மற்றொரு துறையின் தொழில்நுட்ப பொறுப்பாளரை அழைக்கிறார்.
அலுவலகத்தில் எல்லாம் நன்றாக ஓடிக் கொண்டிருக்கும்போது, சிலர் மட்டும் சில விஷயங்களை புரிந்து கொள்ளாமலும், எளிமையான வேலைகளிலும் பிசக்கி விடுவார்கள். அந்த மாதிரி ஒரு தனிச்சிறப்பான மனிதர் தான் இந்த "கேவின்". இப்படி ஒவ்வொரு நிறுவனத்திலும் ஒரு "கேவின்" இருப்பது சகஜம் தான். அவர்களைப் பற்றி பேசினால், நமக்கே சிரிப்பு வர வேண்டும்.
நான் உங்களுடன் இன்று பகிர விரும்புவது, என் பழைய அலுவலகத்தில் நடந்த ஒரு சம்பவம். இது கேவின் பற்றிய இரண்டாம் வார அனுபவம். முதல் வாரத்திலேயே அவர் ஸ்கேனர் பயன்படுத்துவது கற்றுக் கொண்டது சாதனையே! ஆனால், இரண்டாம் வாரத்தில் நடந்ததை கேள்விப்படும்போது, உங்கள் பசிப்புள்ள வயிற்றும், சிரிப்பும் இரண்டுமே உங்களுக்கு வேலை செய்யும்.
நம்ம ஊரு மக்கள் எல்லாம் போலவே, பள்ளிக்கூடம் பக்கத்தில் வீடு இருந்தா என்னவோ பெரிய பிரச்சனை இல்லாம இருக்குவோம் நினைப்போம். ஆனா, சில சமயம் அந்த ‘பள்ளிக்கூடம் பக்கம்’ என்ற வரிசை, நம்ம வாழ்கையில் ஒரு சிறிய சிக்கலை உருவாக்கும்! குறிப்பாக, பள்ளி விடுமுறை நேரத்தில் பெற்றோர்கள், தாத்தா-பாட்டிகள் எல்லாம் காரை எங்க வேண்டுமானாலும் நிறுத்துறது பார்த்தா, கண்ணிலே ரத்தம் மோதும் மாதிரி இருக்கும்.
அப்படித்தான் ஒரு நாள், ஒரு அய்யா (Reddit-ல் u/ARP199) ரொம்பவும் சலிப்புடன் வேலை முடிச்சு வீடு திரும்புறார். வீட்டு வாசலிலேயே ஒரு கார், அதில் ஒருவர் – “அடடா, இன்னும் ஒரு 5 நிமிஷம் தான் பசங்களை எடுத்து போறேன்” என்ற முகபாவனையோடு அமைதியாக உக்காந்திருக்கிறார். நம்ம அய்யாவுக்கு அந்த சமயத்துல என்ன நடந்துச்சுன்னா…
"யாராண்டா எனக்கு சாம்பார் கொடுத்தது?"
"அது நான் தான் அண்ணா!"
"சரி, என் ரூம் எண் என்னன்னு சொல்றியா?"
"அரையரையா நினைவில்லையே!"
இப்படி ஒரு காட்சி நம்ம ஊர் திருமண மண்டபம் அல்லது ஹோட்டல் லவியிலும் நடந்திருக்க வாய்ப்பு அதிகம். ஆனால், இப்படி ரூம் எண் மறந்து திணறும் வாடிக்கையாளர்களைப் பார்த்து ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளர் (Front Desk) Reddit-இல் பகிர்ந்த அனுபவம் தான் இந்தக் கதை. வாசிப்போமா?
ஒரு ஹோட்டலின் முன்னணி மேசையில் வேலை செய்யும் போது, தினமும் வேறுவேறு மனிதர்களும், விதவிதமான அனுபவங்களும்! ஆமாம், ஹோட்டல் என்றாலே நமக்கு நம் ஊர்போல் “விருந்தோம்பல்” அப்படினு ஒரு பெரிய தர்மம் இருக்கிறது. ஆனா, அதே நேரத்தில், ஒவ்வொருவரும் தங்கள்தான் சரி, இப்படிதான் செய்யணும் னு நினைச்சுப் போயிடுறாங்க. அந்த மாதிரி தான், இந்த கதையிலே என் சகோதரி ஒருத்தரும், நானும் – ரெண்டு பேரும் ரெண்டு விதமான பாணியில் வாடிக்கையாளர்களை சமாளிக்கிறோம்.
கல்லூரி நாட்கள்... யாருக்கு மனதில் மறக்க முடியாத நினைவுகள் இருக்காது சொல்லுங்கள்! அந்த நாட்களில் நம்மைத் தாண்டி பஸ் ஓடினாலும், சோறு கடையில் இட்லி முடியாத அளவுக்கு கியூ இருந்தாலும், நண்பர்களுடன் மூளையைச் சிதைக்கும் வகையில் ஹாஸ் மீட்டிங் நடந்தாலும், அனைத்தும் ஒரு நாள் சிரிப்புக்குரிய கதைகள் தான்.
இத்தனைக்கும் மேலே, ஒரே கதவில் 50 பேருமா, கடைசியில் ஒரே கதவு, அதுவும் சின்ன கதவு! இப்படி ஒரு "கல்லூரி துவாரக்கோடி" தான் இந்த ரெடிட் கதையின் நாயகன் எதிர்கொண்டது. பதினைந்து இரும்பு புத்தகங்களுடன் பசங்க பைக்கில் போய் பள்ளிக்கூடம் வந்த மாதிரி, 20 பவுண்ட் எடையுள்ள பையை தூக்கி, சுரங்கப்பாதையை போல கதவில் காத்திருக்கிறார்கள். அப்படி ஒரு யாராவது கதவைத் தடுத்து நின்றா, பசங்க மனசுல "ஏண்டா இது!"னு வந்துரும் பாருங்க!