வணக்கம் வாசகர்களே!
கோடை விடுமுறையில் குடும்பத்துடன் சுற்றுலா செல்லும் போது, அல்லது பிஸியான வியாபார பயணத்தில் ஓய்வெடுக்க ஒரு ஹோட்டல் முன் மேசைக்குச் சென்றிருக்கிறீர்களா? அங்கே நம்மில் பலர் பார்த்திருப்போம் – ஒருவருடன் பேசிக்கொண்டிருக்கும் ரிசெப்ஷனிஸ்ட்டை புறக்கணித்து, "நான் தான் முதலில் வந்தேன்!" என்று அடுத்த நபர் பாய்ந்து வரும் சூழ்நிலையை!
நம்மில் எல்லாருக்கும் ஒரே மாதிரி சின்ன சின்ன தொந்தரவுகள் வரத்தான் செய்யும். சில நேரம் நம்ம நம்பருக்கு ஃபோன் பண்ணிட்டு, "அந்த தோமா பேசலாமா?" என்று ஒரு பக்கத்திலிருந்து அழைப்பவர்கள் வருவார்கள். முதலில் யாரோ தவறாக டயல் பண்ணிட்டாங்கன்னு நினைச்சு, பொறுமையா "இது தோம்மோட நம்பரில்ல, தயவு செய்து தவறாக அழைக்காதீங்க" என்று சொல்லி விடுவோம். ஆனா, அந்த தோமும் அவன் கூட்டமும் விடவே மாட்டாங்க! இதுல தான் நம்ம கதையின் ஹீரோவுக்கு நடந்த அனுபவம் – அது தான் இந்த அருமையான petty revenge கதை!
நம்ம ஊரு கடைகள்ல வேலை பார்த்தவர்களுக்கு தெரியுமா அந்த ‘ரசீது இல்லாம திரும்பப்பெறும்’ வாடிக்கையாளர்கள் எப்படி இருக்காங்கன்னு? ஒரு பொருளை எங்க வாங்கினாங்கன்னு அவர்களுக்கே தெரியாது, ஆனா கடை ஊழியர் கேக்குறதுக்கு கோபமா பேசுவாங்க! இதுக்கு தான், “தாலி கட்டுனவர் யாரு?”ன்னு கேட்டா “நான்தான்!”ன்னு சொல்லுற மாதிரி.
இன்னிக்கி நம்ம பாக்கப்போற கதை, அமெரிக்காவில உள்ள ஒரு சின்ன boutique (அதாவது நம்ம ஊரு fancy கடை மாதிரி) ல நடந்த ஒரு சம்பவம். அந்த ஊழியர் சொல்றதை கேட்டா, நம்ம ஊரு செட்டிநாடு கடைல நடந்த மாதிரி தான் இருக்கு!
“நம்ம ஊர் அலுவலக சேவை மையத்தில” நடந்த ஒரு காமெடி சம்பவம் – இது நம்ம எல்லாருக்கும் நடக்கக் கூடியது! நம்மளோட வேலை ஸ்ட்ரெஸ் குறைக்க, இதையும் ஒரு வாட்டி படிச்சு சிரிங்க!
ஒருத்தர், புது வேலைக்கு போய் கம்ப்யூட்டர் டெஸ்க் ஜாப் பண்ண ஆரம்பிச்சாராம். வயசு பத்தொன்பதுதான்! ஆனா தன்னோட புத்திசாலித்தனத்துக்கும், வாய்க்கு மட்டும் கம்ப்யூட்டர் போலவே வேகமா பதில் சொல்வதுவும் பெயர். அப்படியே ஒரு நாள் அவருக்கு ஒரு டிக்கெட் வந்துச்சாம்...
அலுவலகம் என்றாலே ஏதோ ஒரு சலனமும், சலிப்பும் கலந்து இருக்கும் என்று நமக்குத் தெரியும். ஆனா, சில நேரம் அந்த "சின்ன சின்ன" அலுவலக நியாயங்கள் நம்மை பேராசையோடு சிரிக்க வைக்கும். அந்த மாதிரி ஒரு கதைதான் இன்று உங்களுக்காக!
நம்ம ஊர் அலுவலகங்களில், தீபாவளி, பொங்கல் வந்தா, ஊழியர்கள் கையில பாக்கெட், ஸ்வீட் பாக்ஸ், சில சமயம் அஞ்சல் நிறுவனத்து டார்மூட் பாக்கெட் கூட வந்து சேரும். பெரிய பொறுப்புள்ளவர்கள் வந்தா, "வாழ்த்துக்கள்" சொல்லி, வாழ்த்து அட்டை கொடுத்து, சிரிப்பும், கைகுலுக்கலும் போடுவாங்க. ஆனா, இதெல்லாம் மேசைமீது தான் – உண்மையில் அந்த பரிசு எப்போ வருமோ தெரியல!
பெரியவர்கள் சொல்வது போல, “பிடிவாதம் பிடிக்கிறோம் என்று நினைத்து, நமக்கு தான் தீங்கு செய்து கொள்வோம்” என்பதற்கே இந்தக் கதை ஒரு ஜூதா உதாரணம். நம்ம தமிழ்நாட்டில் வேலை செய்யும் இடங்களில், “அவங்க மட்டும் ஏன் சலுகை?” என்ற ஞானம் அடிக்கடி கேட்கும். ஆனா இந்த கதையின் நாயகன் பிடிவாதத்தோடு, வேற லெவலில் செஞ்சிருக்கார்!
உங்க வீட்டில் ஒரு பாட்டி, "சாப்பாடு உப்பு குறையா இருக்கு!"ன்னு சொன்னா, அடுத்த வருஷமா உங்க அம்மா உப்பால சாப்பாடு துப்புற மாதிரி இருக்கு இல்லையா? சமையலில் உப்பு அளவு எப்பவும் ஒரு பெரிய விவாதம் தான்! ஆனா, இது மட்டும் இல்லாம, சும்மா ஒரு கல்லூரி ஆசிரியை, “நீ நினைக்கிற அளவுக்கு மேல உப்பு போடு!”ன்னு சொன்னா என்ன ஆகும்?
நம்ம ஊர்லோ, கடைக்கடையிலேயும் “வாடிக்கையாளர் ராஜா”ன்னு சொல்லுவாங்க. ஆனா, சிலர் அந்த ராஜா என்னும் பதவியை துஷ்பிரயோகம் பண்ணி, கடை ஊழியர்களை ஓயாமல் சிதறடிப்பாங்க. இந்த மாதிரி ஒருத்தரை எப்படி ஒரு ஊழியர் சும்மா இல்லாம, நழுவி நிற்காமல், அழகா பழி வாங்கினார் – அதனால்தான் நம்ம கதை!
2020-ம் ஆண்டு, உலகமே தலைகீழாயிருந்த COVID காலம். மக்கள் நிம்மதியா கடைக்குப் போய் வாங்க முடியாத சிக்கல். ஆனா, நம்ம கதையின் நாயகி – பெயர் “Karen”! (அவங்க பேரும் அதே!) – எல்லாம் சும்மா இல்ல. எல்லா வரவிலும், "மேனேஜரை பார்க்கணும்" என்கிற அந்த ஸ்டைல் முடி, ஒரு வித்யாசமான ஆட்டம்!
அவங்க ஆன்லைன் ஆர்டர் எடுத்தா, எந்தப் பொருளும் சரியா இருக்காது. கொஞ்சம் பழசா இருந்தாலும், பாட்டிலில் சிறுசிறு கோடு இருந்தாலும் – உடனே புகார். வேலை பார்க்கும் ஊழியர் மனசு புண்பட்டு போற அளவுக்கு பேசுவாங்க. உங்களுக்குத் தெரியும், நம்ம ஊரிலேயும், “மாசு காசு இல்லாதவங்க தான் அதிகம் பேசுவாங்க”, அப்படியே!
“அண்ணே, இந்த கம்ப்யூட்டரை உடைச்சு போடணும் போல இருக்கு!”
இப்படி ஒரு அழைப்பை உங்கள் வேலை நேரத்தில் எதிர்பார்க்கிறீர்களா? நம் ஊர் அலுவலகங்களில், “மறுபடியும் உங்க சிஸ்டம் வேலைக்குப் போறதில்ல…” என்ற கத்தல் எங்கேயும் கடந்து வந்திருக்கும். இந்தக் கதையில், அமெரிக்கா போன்று பெரிய காப்பீட்டு நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்த ஒரு உதவித்துறை ஊழியரின் அனுபவம், நம்ம ஊர் அலுவலக சூழலில் அருமையாக பொருந்தும்.
நம்ம ஊர் பேரும், பக்கத்து ஊர் பேரும் ஒரே மாதிரி இருந்தா என்ன ஆகும்? குப்பை கிடைக்கும் இடத்தில் தங்குமோ, கும்பிடும் கோவிலுக்கு போயிடுவோமோ தெரியல! இதிருக்கா அமெரிக்காவில் ஒரு ஹோட்டல் பணியாளருக்கு நேர்ந்த காமெடி அனுபவம் – படிச்சீங்கன்னா நம்ம ஊர்களில் நடக்கிற கதைகளை ஞாபகம் வரும்னு உறுதி!
ஏற்கனவே நீங்க கேட்டிருப்பீங்க, இந்தியாவில மட்டும் இல்ல, அமெரிக்காவிலும் பல ஊர்களுக்கு ஒரே பெயர் தான். நம்ம ஊர் “சேலம்” மாதிரி, அமெரிக்காவுல “வாஷிங்டன்”, “ஃபெயர்ஃபீல்ட்” மாதிரி பல மாநிலங்களிலும் இருக்கு. அந்த மாதிரி ஒரு நகரத்தில் இரவு வேலை பார்க்கும் ஹோட்டல் ஊழியர் ஒருவரது அனுபவம் தான் இது.