வணக்கம் நண்பர்களே!
நம்ம ஊரு ஆபீஸ் வேலைகள்ல நம்மள பாத்து “இது ஏற்கனவே சட்டம்; ரெம்பா கலக்க வேண்டாம்!”னு சொல்லுறவங்க ரொம்ப பேர் இருப்பாங்க. ஆனா, அந்த விதிகளை நம்ம கைப்பக்கமாக மாற்றி பழி வாங்குறவங்க கூட இல்லையா? அதுபோலவே ஒரு அசத்தலான சம்பவம் ரெடிட்-ல பாத்தேன். நம்ம ஊரு ஆபீஸ் கதைகளுக்கு நிகராக ஒரு வெளிநாட்டு ஸ்டைல் பழி வாங்கும் கதை – உங்ககிட்ட பகிருறேன்!
"எந்த வேலைக்கும் சரியான கருவி இல்லாமலா வேலை செய்ய முடியும்?" அப்படி கேட்டாலே நம்ம ஊரில் பெரியவர்கள் சொல்லுவாங்க – "வெள்ளைக்காரனே வல்லவன் ஆனாலும், உருண்டைக் கரண்டியில்லாம் ஊறுகாய் சாப்பிட முடியுமா?" இந்தக் கதையும் அப்படித்தான்! ஒரு மெத்தனமான லேப்டாப்பு, அதனால நடந்த எல்லா கலாட்டா – இதோ உங்களுக்காக!
நண்பர்களே,
கல்லூரி வாழ்க்கை என்றாலே நமக்கு நினைவுக்கு வருவது – நண்பர்கள், கலாட்டா, காதல், தேர்வுகள், நல்லாசிகள் உண்டான சம்பவங்கள். ஆனா, சில சமயங்களில் அந்த இடங்களிலேயே "நடக்கக்கூடாத" விஷயங்களும் நடக்கின்றன. இந்த பதிவு ஒரு உண்மை சம்பவம். இது வாசித்ததும், "ஏன் இப்படி ஒரு கதை தமிழில் இல்லை?" என்றே தோன்றும்!
நம்ம ஊர் தெருவில் யாராவது ஒரு பக்கத்து வீட்டு பெரியவர் இருந்தாலே – “என்ன பண்ணுறீங்க, எப்போ எடை போட்டீங்க, மழையில் என்ன ஆச்சு?” இப்படி எல்லாம் கேட்டுத் தொந்தரவு செய்வது வழக்கம் தானே! இப்போ அந்த மாதிரி ஒரு அயல் வீட்டுக் கிழவர், இலைகளுக்காகவே ஒரு பெரிய யுத்தம் நடத்த ஆரம்பிச்சார் என்றால் நம்புவீங்களா?
எல்லாம் நம்ம ஒரு சாதாரண இலைகள் கதையில்தான் ஆரம்பம். ஒரு வீட்டில் வசிக்கும் நம் நாயகன் (Reddit-இல் u/Solid-Wrongdoer3162 என்று அழைக்கப்படுகிறார்) – இலைகளை எடுக்காமல் அப்படியே விட்டிருந்தார். ஏன் என்றால், அந்த இலைகளால் பூச்சிகள், தேனீக்கள் எல்லாம் வாழ முடியும்; இயற்கை மீதான அன்பு! ஆனால் பக்கத்து வீட்டுக் கிழவர், எப்போதும் குப்புரம் பார்த்துக் கொண்டு, “இலைகளை எடுக்கறதில்ல, வீடு தூக்கி வைக்கற மாதிரி,” என்று எல்லோரிடமும் புகார் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறார்.
“இரவு வேலைன்னா வெறும் தூக்கம் மட்டும் இல்லை – நிம்மதியும் இல்லையா?”
இப்படி ஒரு கேள்வி, நம்ம ஊர் மக்களுக்கு நல்லா புரியும். இரவு நேரத்தில் காவல் பணியிலோ, ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனிலோ வேலை பார்த்து பார்த்து, எத்தனை பேரு மனசு சுருண்டு போச்சு? அவங்க சந்திக்கும் சோதனைகள், அவமானங்கள் – நாம மட்டும் இல்ல, உலகம் முழுக்க இருக்குது!
இப்படித்தான் ஒரு அமெரிக்க ஹோட்டலில் ‘நைட் ஆடிட்டர்’ வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஒரு பெண் தன் அனுபவத்தை Reddit-இல் பகிர்ந்திருக்கிறார். அவருடைய கதையை நம்ம ஊர் வழக்கில், நம்ம சுவையில் பார்க்கலாமா?
வணக்கம் நண்பர்களே!
“உள்ளே பூனை வைத்திருக்கீங்க, தெரியாம இருக்குமா?” — நம்ம ஊர் வீடுகள்ல இது ஒரு பைத்தியக்கார கேள்வி தான். ஆனா ஓட்டல் வேலைக்காரர்களுக்கு, இது ஒரு நாள் தோறும் சந்திக்க வேண்டிய கசப்பான சோதனை!
ஒரு சமயம், பக்கத்து வீட்டு குழந்தை தன் பூனையை பள்ளிக்கூடம் கூடக் கொண்டு போவதையும் கண்டிருக்கேன். ஆனா ஓட்டலில், வாடிக்கையாளர் தன்னோட பூனையை கையெடுத்து வர்றது, அதையும் மறைத்துவைக்கிறது — இது ஒரு அப்படியே டிவி சீரியல் சபாப்.
இன்றைய காலக்கட்டத்தில், ஹோட்டல் முன் மேசை (Front Desk) பணியாளர் என்றாலே எல்லாம் கடமையா, ‘வாங்க, போங்க’ மாதிரி ரொம்ப சுயமரியாதை பணி என நினைப்பவர்கள் பலர். ஆனா, அதுக்குள்ளே பல உணர்ச்சி எழுச்சி, சிரிப்பு, குழப்பம், அசிங்கமான சம்பவம் வரை – எல்லாமே இருக்கு. இப்படி ஒரு சம்பவத்தை தான், அமெரிக்காவின் r/TalesFromTheFrontDesk என்ற ரெடிட் பக்கத்தில் u/Vivid-Mortgage8190 என்பவர் பகிர்ந்திருக்காங்க. அந்த கதையை நம்ம தமிழில், நம்ம ஊர் பார்வையில, நம்ம ரசனைக்கு சரியான சுவையோடு இங்க பார்க்கலாம்!
கல்லூரி வாழ்க்கையை நினைத்தாலே மனசு ரொம்ப சந்தோஷமாகிடும். ஆனா, அந்த அனுபவத்தில் எல்லாருக்கும் ஒரு "கெவின்" மாதிரி நண்பன் இருந்திருப்பான். நம்ம ஊரு மக்களுக்குத் தெரியும், "அடப்பாவீ, எதையும் லேசாக எடுத்துக்கறவங்களால் தான் ரொம்ப கலாட்டாவும், ரொம்ப பிரச்சனையும்!" இந்த கதை, அப்படி ஒரு "கெவின் கூட்டணி"யைப் பற்றிதான்.
அமெரிக்காவில் ஒரு கிறிஸ்துவக் கல்லூரியில் நடந்த உண்மை சம்பவம். நம்ம கதையின் நாயகர்கள் – நாஸி கெவின் (அவர் பெயர் அப்படித்தான், பேர் சூட்டாரு!), அவரோட நல்ல நண்பர், ரூம்-மேட் கெவின். இருவரும் தனி தனி ரவுடிகள் இல்லை, கூட்டமா சேர்ந்தா பூரண "கேஸ்"தான்!
இது சினிமா இல்லை, நம்ம ஊர் டிராமாவும் இல்லை. ஒரு சாதாரண ஹோட்டல் ரிசஷனிஸ்ட் (முன்பணியாளர்) வேலைக்கு போய், மரணத்தை நேரில் பார்த்த அனுபவம் சொன்னா, நம்புவீங்களா? அந்த அனுபவத்தில கடைசி வரை நடந்துள்ள சந்தப்பங்களை எடுத்து சொன்னா, நம்ம ஊரு சீரியல் படிப்பவர்களும் வாயா திறந்துவிட்டாங்கன்னு நிச்சயம் சொல்லலாம்!
ஒரு குளிர்ந்த இரவு. ராத்திரி இரண்டு மணி. ஹோட்டல் ரிசஷனில் பணி – ஆள் ஒன்றும் இல்லை, போன் கூட ஒலிக்கலை, புத்தகம் மட்டும் வாசிச்சுக்கிட்டு இருக்கிறேன். அப்போ தான் கதையை சொல்வது போல, கதையின் வில்லன் மாதிரி ஒரு கோபக்காரர் உள்ளே வந்தார். வயசு ஐம்பது-அறுபது இருக்கும். "என் மனைவி இங்க இருக்காங்க. அவரைத் தேடி வந்தேன்,"ன்னு சொல்லி, கைல போன் காட்டுறார். GPS-ல், அவங்க எங்க இருக்காங்கன்னு ட்ராக் பண்ணி, ஒரு மணி நேரம் ஓட்டிட்டு வந்திருக்காராம்!
பள்ளிக்கூட நாட்கள்... யாருக்கெல்லாம் இனி மறந்துவிட முடியும்? ஒரு பக்கத்தில் சிரிப்பும் சலிப்பும், மறுபக்கத்தில் ஜாதி, சண்டை, சோகமும் கூட. அடுத்தவரை வெறுப்பது, சிலருக்கு ரொம்ப பிடித்த வேலை! ஆனா, அந்த நேரத்தில் நாம் என்ன செய்யவேண்டும் என்று தெரியாமல் நிற்பதே வேதனை. இப்படி ஒரு பழைய பள்ளி நினைவினை, சமீபத்தில் ஒரு நண்பர் பகிர்ந்தார். கேட்டதும், "ஏன் நமக்கும் இப்படிதான் நடந்திருக்கே!"னு நினைவு வந்தது!