வணக்கம் நண்பர்களே! ஹோட்டல் முன்பக்கத்தில் வேலை பார்த்தவர்கள் உற்சாகமான சம்பவங்களை அடிக்கடி சந்திப்பது வழக்கம்தான். ஆனாலும், சில நேரங்களில் எதிர்பாராத, நக்கலும் நையாண்டியும் கலந்த நிகழ்வுகள் நம் மனதில் நீண்ட நாட்கள் பதியும். இன்று நான் பகிர போகும் கதை, பசியோடு ரசிக்கும் சாம்பார் சாதம் போல, சுவை, வாசனை(!), கலகலப்பும் கலந்துள்ளது.
அப்பார்ட்மென்டில் வாழ்ந்தாலே தண்ணீர் பந்தல், சத்தம், பக்கத்து வீட்டுக்காரர் ரகளை – இவையெல்லாம் சாதாரணம் தான். ஆனா, ஒருவேளை அந்த 'சத்தம்' போலிசாக மாறினா? இன்னும் சில அப்பிசோடுகள் காத்திருக்கும்! உப்ப்ஸாலா என்ற ஊரில் ஒரு மாணவர் வீடில் நடந்த இந்த சம்பவம், நம்ம ஊர் 'பக்கத்து வீட்டு' கிழவி மாதிரி தான்! படிச்சீங்கனா, உங்களுக்கும் நிச்சயம் சிரிப்பு வரும்னு உத்தரவாதம்.
நமக்கெல்லாம் தெரியும், பக்கத்து வீட்டு மக்கள் என்றாலே ஒரு பட்டி–பொம்மை! வீட்டு வாசலில் கூட நம்ம புருஷனோ, பிள்ளையோ அப்படியே வைக்க முடியாது. இங்கே பாருங்க, போர்த்தோ நகரில் (போர்த்துகல் நாட்டில்) ஒரு குடிசை மாதிரியான குடியிருப்பில் நடந்த ஒரு சின்ன பழி திருப்பும் கதையை.
இந்த கதையின் நாயகன் – நமக்கே நம்ம சைக்கிள் எங்கு வைத்தாலும், அது தான் எங்க வீட்டு ஸ்டிகர் போல. ஆனால் ஒரு நாள், புது பக்கத்து வாடகையாளர் வந்தார்; அவர் மூன்றாம் மாடியில் குடி புகுந்து, ஒரு பாரம்பரிய, மோசமான விலை உயர்ந்த மோட்டார் சைக்கிளோடு வந்து சேர்ந்தார். ஹோ, அந்த மோட்டார் சைக்கிளுக்கு அவர் போடுற டீட்டு, நம்ம ஊர் காளையெல்லாம் கூட இவ்வளவு கவனிப்பு கிடையாது! பளிச்சென போர்வை போட்டு, வாரம் ஒருமுறை பொளிஷ் செய்து, அதை ஒரு பொக்கிஷமாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
அது வரைக்கும் எல்லாம் சரி, ஆனா அந்த தம்பி எனக்காக சைக்கிள் வைக்குற இடத்தையே அடைத்துவைக்க ஆரம்பித்தார். என் சைக்கிளோடு அவர் மோட்டார் சைக்கிள் சாய்ந்திருக்க, நான் என் சைக்கிள் எடுக்க வேண்டுமானால், அவருடைய பஞ்சாப் பைசா மோட்டார் சைக்கிளை தூக்கி நகர்க்க வேண்டியது! ஒரு நாள் கீழே விழுந்தால், என் நிலை என்ன ஆகும் என்று யோசிச்சேன்.
வணக்கம் நண்பர்களே! வாழ்க்கையில் சில விஷயங்கள் நடக்கும்போது, அதற்கும் மேலாக நம் உள்ளத்தில் கொஞ்சம் பழிவாங்கும் ஆசை வராதா? அந்த பழிவாங்கல் பெரியது இல்லாவிட்டாலும், அதில் கிடைக்கும் சந்தோஷம் சொல்லி முடிக்க முடியாது! இன்று உங்களுக்கு சொல்வது, ஒரு குடும்பத்தில் நடந்த உண்மை சம்பவம் – பாசம், துரோகம், நண்பர்கள் குழு, அம்மாவின் துயரம், அதற்கு நடந்த சிறிய பழிவாங்கல் – இது எல்லாம் கலந்த நெட்ஃபிக்ஸ் கதையா இருக்கப் போகுது!
நம்ம ஊரில் சின்ன வயசுல, வண்டி, பைக், எந்திரம் எல்லாத்தையும் ஜெயில் ஜெயிலா எடுத்து பார்க்குறது சாதாரண விஷயம்தான். ஆனா, சில பேருக்கு "சொத்து சுத்தம்" செய்யும் போது, புத்தி சுத்தம் போயிடும் போல இருக்கு. இப்போ நான் சொல்லப்போகும் கதை, ரெட்டிட்-ல ஒரு அமெரிக்க பயலு பகிர்ந்துள்ள கதை; ஆனா, நம்ம ஊரு சின்ன வயசு சாகசங்களை நினைவுபடுத்தனும் தான்!
சின்ன வயசுல, வீட்டுல பக்கத்து வாசி சின்னவன், ஸ்கூட்டர்-க்கு பெட்ரோல் இல்லாம பாத்ததும், "ஆம்மா! என் பாட்டி ஜாடியில் இருக்குற வண்டி எண்ணெய்யை ஊத்துறேன்!"னு போட்டான். அதோட கடைசி நாள் வேலை முடிஞ்சுது. இதே மாதிரி தான், அந்த அமெரிக்கக் கெவின்-க்கும் நடந்திருக்குது!
மீனாட்சி அக்கா சொல்வது மாதிரி, "இல்லற வாழ்க்கை மட்டும் போதும், வெளியுலக வாழ்க்கையை பார்!" – இந்தக் கதையை கேட்டீங்கனா, உண்மையிலேயே நம்ம ஊர்லயும் சின்ன வயசு பசங்களைக் கையில விட்டால் வீட்டையே சீர்குலைப்பாங்க. ஆனா, அந்த பசங்கள் சந்தோஷமாக விளையாடும் இடம், ஒரு பெரிய ஹோட்டலோடு 'மீட்டிங் ரூம்' ஆனா? இது தான் இன்னைக்கு நம்ம கதையின் திருப்புமுனை!
ஒரு பழக்கமான விடுதி பணியாளரின் வாழ்க்கை – சாயங்காலம் டீ, காலை ப்ரெக்பாஸ்ட், சுத்தம், தூய்மை, அத்துடன் கணக்குப் பதிவு – எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் செய்ய வேண்டி வரும். அதில், "Sports Group" என்ற பெயரில் வந்த விருந்தினர்கள், அவர்களோட குழந்தைகளோட சேர்ந்து, ஒரு 'வீக் எண்ட்' களியாட்டம் போட ஆரம்பிச்சாங்க.
வணக்கம் நண்பர்களே!
நம்ம ஊருலே எல்லாரும் இன்டர்நெட், ஸ்மார்ட்போன், கூகிள் – இவங்க மூலமா வாழ்க்கை ரொம்ப எளிமையாயிட்டது. ஆனா, சில சமயம் இந்த டெக்னாலஜி நம்மை அப்படியே குழப்பத்திலேயே போட்டுடும். அந்த மாதிரி ஒரு சம்பவம் தான், ஒரு ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனிஸ்ட் ரினா அவர்களுக்கு நடந்திருக்குது. இத படிச்சீங்கனா, "நம்ம தமிழ்நாட்டுலயும் கூட இத மாதிரி ஏதாவது நடந்திருக்கும்!"ன்னு நிச்சயம் நினைப்பீங்க!
ஒரு நாள், ஹோட்டல் ரிசெப்ஷன் டெஸ்க்கில் வேலை பார்த்துக்கிட்டு இருந்த ரினாவுக்கு ஒரு அழைப்பு வந்துச்சு. "ஹலோ, ஹோட்டல் பேசுறேன். எப்படி உதவலாம்?"ன்னு அழகா குரலில் பேச ஆரம்பிச்சாங்க. எதிர் பக்கம் இருந்தவர் – "நான் ரொம்ப பிசியாக இருக்கேன், ஆனா யாரோ உங்க ஹோட்டலுக்காக என் நம்பருக்கு ரொம்பவும் அழைச்சிட்டு இருக்காங்க!"னு கோபமா சொன்னார்.
நம்ம ஊர்ல "இரவு வேலை"ன்னா பலருக்கும் முதலில் நினைவுக்கு வருவது கார்ப்பரேட்டில் வேலை செய்யுற பசங்க, வாடிக்கையாளர்களின் தொந்தரவு, இல்லனா ஒரு பெரிய சொல்லும் – 'நைட் ஷிப்ட்'. ஆனா, ஹோட்டல் ரிசப்ஷனில் இரவு வேலைன்னா? அது வேற லெவல்!
இந்த கதையை படிங்க – ஒரு அமெரிக்க ஹோட்டல் ரிசப்ஷனில் நடந்த அனுபவம். நம்ம ஊர்லயே நடந்த மாதிரி, நம்ம பாணியில் சொல்லறேன்.
வணக்கம் நண்பர்களே! நம்ம ஊர்ல சொல்வாங்க, “மனிதர் மனசு கடல் மாதிரி; எப்போ என்ன அலை வரும்னு சொல்ல முடியாது!” கடைகளிலும், வாடிக்கையாளர் சேவையிலும் இது ரொம்பவே உண்மை. ஒரு நாள் கடையில் நடந்த ஒரு நெகிழ்ச்சி தரும் சம்பவம், இதையே சுட்டிக்காட்டுது. அந்த அனுபவத்தை உங்களோட பகிர்ந்து கொள்ளணும் என்பதால் இந்த பதிவு.
நம்மில் யாருக்கும் ஒரு நாள் நல்லா போகலைன்னா, அந்த கோபம், சஞ்சலம், மன அழுத்தம் எல்லாம் வெளிய வந்துறும். ஆனா அப்படிச் செய்ததுக்குப் பிறகு, மனமாற்றம் அடைந்து மன்னிப்பு கேட்பது தான் உண்மையான மனிதநேயத்தின் அடையாளம். இந்தக் கதையில் ஒரு சாதாரண வாடிக்கையாளர், தனது தவறை உணர்ந்து, செஞ்சதை திருத்த முயற்சி செய்தார். இதில்தான் வாழ்க்கையின் அழகு இருக்குது!
நமஸ்காரம் நண்பர்களே!
நம்ம வேலைவாழ்க்கையில் சில பேர்கள் இருக்காங்க, உடனே சொன்னதை உடனே மறந்துபோய், அதையே மீண்டும் மீண்டும் கேட்டுக் கொண்டே இருப்பாங்க. அவங்களை பார்த்தா நம்ம வீட்டில்தான் போனவாரம் நடந்த விஷயங்களை பாட்டி சொல்வதை மாதிரி இருக்கும். இப்போ அந்த மாதிரி ஒரு கதை தான் சொல்லப் போறேன் – அதுவும் நம்ம ரெடிட் வாசகர்கள் எல்லாம் "கெவின்"ன்னு அழைக்கும் ஒரு தனி வித்தியாசமான நண்பர் பற்றி!