நம்ம ஊர் பசங்கலுக்கு விலங்குகளை வளர்ப்பது ஒரு பெரிய விஷயம். வீட்டில் பூனை, நாய் இருந்தா கூட, அவங்க செய்யும் சின்ன சின்ன வேடிக்கை எல்லாம் குடும்பத்துக்கு ஒரு கலாட்டா தான். ஆனா, சில பேரு யோசிப்பது எல்லாம் எல்லை மீறி போயிருக்கும்.
இப்படி ஒரு கேவின் அண்ணன் இருக்காரு. அவர் எடுத்த ஒரு 'புதுமை' முடிவு தான் இன்று நம்ம கதையின் ஹீரோ!
புதிய குடியிருப்புக்கு குடி பெயர்ந்ததும், பழைய வாசிகளும், புதிதாக வந்த நம்ம மாதிரி பேரும் சேர்ந்து வாழும் போது, எல்லா இடத்திலேயும் ஒரு "அவ்வளவு சீக்கிரமா நடக்குமா?" என்பதுபோன்று சுவாரஸ்யமான சம்பவங்கள் நடக்காம இருக்க முடியாது. அதிலும், "என் நேரம் முக்கியம்!" என்று ஒவ்வொருவரும் வாதம் செய்வது நம்ம ஊர் பேருந்து நிலையத்தில் "நான் தான் முதலில வரேன்" என்று வாதம் வைக்கும் சூழலை நினைவூட்டும்.
அண்ணன், அக்கா, நண்பர்களே! எல்லாருக்கும் வணக்கம். கல்லூரி நினைவுகள் என்றால் நமக்கு ரொம்பவே பாசம். ஆனா, அந்த காலத்திலே சந்தோஷமும் சோகம் கலந்த சம்பவங்கள் நிறையவே இருக்கும். நண்பர்களோட சிரிப்பும், சின்ன சின்ன கோபங்களும், சில சமயம் மனசை புண்படுத்தும் “கேலி பண்ணுறவங்களும்” கூட. இங்கே நான் சொல்வது, அந்த மாதிரி ஒரு விசித்திரப் பழிவாங்கல் கதையா இருக்கப் போகுது.
ஒரு விசுவாசமான நண்பன், அவனோட கல்லூரி ஹாஸ்டல் வாழ்க்கை, அதில நடந்த ஒரு “பக்கா 80ஸ் பிலிங்” சம்பவம், ஆனா நம்ம ஊர் ருசியோட – இதை படிச்சீங்கனா, உங்க ஹாஸ்டல் நினைவுகள் எல்லாம் ஜொலிக்க ஆரம்பிச்சுடும்!
"கம்ப்யூட்டரில் வந்த PDF-ஐ 'read-only'னு சொன்னா, எப்படியாவது அதை 'permanent' பண்றேன்!" - இப்படித்தான் நம்ம ஆபீஸ் கெவின் சிந்திச்சாராம். ஆனா அவர் எடுத்த முடிவு கேட்டாலே, சிரிப்போடு, 'ஏய் பாவம்!'னு கூட நினைக்க தோன்றும்!
நம்ம தமிழ் ஆபீஸ்களில், ஒவ்வொரு டீம்-லயும் ஒரு 'கெவின்' மாதிரி யாராவது இருப்பாங்க. வழக்கமாக, ஆபீஸ் கம்யூனிக்கேஷன், பவர் பாயிண்ட், PDF, Excel என அனைத்தும் கலக்க முடியாதவங்க. ஆனா, தன்னம்பிக்கையோடு முயற்சி செய்யும் மக்களின் முயற்சி எப்போதும் பாராட்டப்படவேண்டும், இல்லையா?
நமஸ்காரம் நண்பர்களே!
ஒவ்வொரு அலுவலகத்திலும் ஓர் “அடடாவெ!” வகை முதலாளி கண்டிப்பா இருப்பார். அவர்களது அடங்காத அவசரமும், அலட்சியமான சட்டங்களும், சில்லறை சண்டைகளும் எப்போதும் நம்மை சிரிக்க வைக்கும். இந்த கதையில் அப்படிப்பட்ட ஒரு முதலாளி, அவருக்கு ஒரு சிறிய பழிவாங்கல், அசல் தமிழர் ஸ்டைலில் நடந்ததைப் பார்க்க போறோம்.
ஒரு நல்ல பெண் வழக்கறிஞர் (lawyer) காதலிக்கும் ஒரு உடல் சிகிச்சை மருத்துவரும் (physical therapist) சேர்ந்து வாழும் அற்புதமான ஜோடி நம்ம கதையின் ஹீரோ ஹீரோயின். இவர்களின் நிச்சயதார்த்த விழாவில், ஹீரோ தனது வர்த்தக புத்திசாலித்தனத்தால், “உங்க அலுவலகம் முழுக்க யாருக்கும் உடல் வலி வந்தா, சலுகை விலை!” என்று அழைத்தார். அது போலவே நாலு பேரு அவருடைய clinic-க்கு பக்காவா வந்து சிகிச்சை எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
நம்ம ஊர்ல யாராவது கிரெடிட் கார்டு பற்றிய விஷயங்களை கேட்டா, "அது வங்கி கார்டு மாதிரி தானே?"ன்னு கேட்பாங்க. ஆனா நேரில் வந்து பாருங்க, அந்த மேஜிக் கார்டு உலகம் எவ்வளவு குழப்பம்னு தெரியும்! இந்தக் கதையோட நாயகன், நாமச் சொல்லிக்கொள்ளும் ‘இடியட்’ங்கறவரு, ஹோட்டல் முனைப்பணியாளருக்கு ஒரு நாளைக்கு ஜாலியாக சிரிக்க வச்சாரு.
அப்படியே நம்ம ஊரு சினிமா டைல் தான் – "இந்த விசயத்தில எனக்கே தெரியாது, நீங்க கண்டுபிடிச்சு சொல்லணும்!"ன்னு வாடிக்கையாளர்கள் கேட்பது சாதாரணம். ஆனா இவன் செய்யும் காரியம், அவனே கிளப்பும் குழப்பம், பார்த்தா நம்ம பக்கத்து பாட்டி கூட "ஐயோ பாவம், இந்த அளவுக்கு யோசிக்காம செய்றானே!"ன்னு சொல்லுவாங்க.
நமஸ்காரம்! வாழ்க்கையில் சில சம்பவங்கள் நடப்பதற்கு காரணமே தெரியாமல், அவை நம்மை சிரிக்கவும், அலுத்துக்கொள்ளவும், “இதெல்லாம் எனக்கு வேண்டியதுதானா?” என்று கேட்க வைத்துவிடும். ஹோட்டல் முன்பணியாளர்களின் வாழ்க்கை அப்படி தான் – தினமும் விதவிதமான வாடிக்கையாளர்களும், எப்போதும் எதிர்பார்க்காத சிக்கல்களும்! இன்று நான் பகிரப்போகும் அனுபவம், வாசிப்பவர்களுக்கு சிரிப்பும், கருணையும் ஒன்றாக கலந்துவிடும், அதுவும் அந்த சம்பவம் "பூடா" சம்பவமா இருந்தால்?
நம்ம ஊரில் “பேசும் வார்த்தை பசுமை பூச்சி”ன்னு சொல்வாங்க. ஒரு நல்ல சொல், ஒரு மென்மையான பார்வை – இவை எல்லாம் மனித வாழ்க்கையில எவ்வளவு முக்கியமோ தெரியுமா? அங்க ஒருத்தர் ஹோட்டல்ல முன்மேசை (front desk) வேலை பார்க்குறாரு. அந்த அனுபவத்தை கேட்டதுமே நம்ம ஊரு சொக்கனா கதையா தோணும்!
நம்ம ஊர்ல எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சிருக்கும் ஒரு வசதி இருக்கு – வீட்டில் கம்ப்யூட்டர், லேப்டாப்பில் ஏதாவது பிரச்சனை வந்தா, உடனே ஒரு “டெக்” நண்பனுக்கு போன். “மச்சி, WiFi வேலை செய்யல, பிளீஸ் பாத்துடு!” அப்படினு அழைப்பும், அந்த நண்பன் வந்துட்டு, வைஃபை சரிசெய்து விட்டுட்டு, ஒரு டீ குடிப்பதும் வழக்கம்.
அந்த மாதிரி தான் இந்த கதையும் ஆரம்பம். ஒருநாள் என் நண்பர், வார இறுதியில் வந்து WiFi சரிசெய்ய சொல்லி அழைத்தார். அப்படி போய், இரண்டு நிமிஷத்தில் WiFi-யை சீக்கிரம் சரிசெய்தேன். அப்புறம் கொஞ்சம் நேரம் இருந்தது, அதனால் “உங்க PC-யை Windows 11-க்கு அப்டேட் பண்ணலாமா?”ன்னு கேட்டேன். அவர் சொன்னார், “அது சப்போர்ட் பண்ணாது டா!”
எனக்கு அதிர்ச்சி! “அது எப்படி சப்போர்ட் பண்ணாது? நீங்க சில மாதத்துக்கு முன்னாடி தான் இந்த பிசி-யை புதுசா கட்டினீங்க, எல்லாமே புதிய ஹார்ட்வேர்!”ன்னு கேட்டேன். சரி, பார்க்கலாம் என நினைத்தேன்.
"அண்ணா, என் லேப்டாப்பு அந்தக் கடைசி வாசலில் போய் காய்ந்து போயிட்டது போல இருக்கு!"
என்று நண்பன் ஒருவன் சமீபத்தில் அழைத்து கதறினான். அவன் குரலில் பனிக்குரல் மட்டும் இல்ல, பதட்டமும் கலந்து இருந்தது. "சும்மா சில browser tabs தான், Spotify-யும் ஓடுது. ஆனா fan சத்தம் பார்த்தா, Chennai Airportல flight take off ஆகுற மாதிரி!"
தமிழ் வீட்டு சமையல் அறையில் cooker city-cityயா விசில் அடிக்கும்போது எல்லாரும் ஓடி வந்து "அம்மா, என்ன கறி வெந்துட்டா?" என்று கேட்பது போல, இங்கே லேப்டாப்பு விசில் அடிக்குது. அவன் keyboardயும் வெந்து போய், சுடச்சுட இருக்குமாம் — 'வெந்தயக் குழம்பு' மாதிரி, கை வச்சா சுடும்!
இது வரைக்கும், எல்லா IT வாடிக்கையாளர்களும் பண்ணுற முதல் ritual — "Restart பண்ணி பாத்தியா?" என்றேன்.
அவன், "ஓ, அண்ணா, மூன்று தடவை restart பண்ணேன்... ஆனா என்ன காய்ச்சல் குறையவே இல்லை!" என மூச்சு விட்டான்.