வணக்கம் நண்பர்களே!
நம்ம ஊர்லே ‘அட, நம்மைய ஏமாத்தி ஓட்டிக்கிட்டு போறாங்க!’ன்னு தோனும் போது, ஓர் சிறிய பழிவாங்கும் ஆசை யாருக்கு வராததுன்னு சொல்ல முடியுமா? நம்ம வீட்டிலேயே சின்னப்பிள்ளை சண்டையில “நீ சாப்பாட்டுக்குப் பக்கத்தில இருக்குற உருளைக்கிழங்கைக் கூட கொடுக்க மாட்டேன்”ன்னு சொல்லுவாங்க. ஆனா அமெரிக்கா போனாலும் இந்த பழிவாங்கும் கலாச்சாரம் மாறவே மாட்டேங்கிறது போல இருக்கு!
முதலில் ஒரு கத்தி வைக்கும் வரி:
"பைத்தியக்காரத்தனமா இருந்தா, பயணமே பயங்கரமா ஆகும்!" – இது தான் இந்த கதையின் சாராம்சம்.
நமக்கெல்லாம் தெரியும், நண்பர்கள், உறவினர்கள், அல்லது அடுத்தவர் உதவி செய்வது என்பது தமிழர் கலாச்சாரத்தில் பெரிய விஷயம். அப்படிச் செய்யும் போது நம்மால் முடிந்த அளவுக்கு மனம் திறந்து உதவுவோம். ஆனால், அந்த உதவியை நாயகமாகவே எடுத்துக் கொண்டு, நம்மை கட்டளை விட ஆரம்பிச்சா, அது தான் கதை ஆரம்பம்!
COVID லாக்டவுன் காலம். எல்லாம் மூடல். வெளிநாடுகளிலேயே பயணிக்க முடியாத நிலை. அந்த நேரத்தில், ஹாங்காங் நகரில் நம் கதாநாயகன் (Reddit-ல் u/Psytrancedude99) மற்றும் அவருடைய மனைவி இருக்கிறார்கள். தாய்நாட்டான தென் ஆப்பிரிக்காவுக்கு திரும்ப ஆசை – ஆனால் பிளான் அனைத்தும் தடைப்பட்டது.
நம்ம ஊர் வீடுகளிலோ, கல்யாண வீடுகளிலோ, “குழந்தைகள் ஓடுறது சாதாரணம் தான்”ன்னு பெரியவர்கள் சிரிக்கிறாங்க. ஆனா, ஒரு சிறிய ஹோட்டலில் இரவு 12 மணி வரைக்கும் ஓடோடி, படிக்கட்டையும், தரையையும் நடுக்க வைக்கும் அளவுக்கு குழந்தைகள் சத்தம் போட்டா – அதுவும் வெளிநாட்டு மாதிரி பெற்றோர்கள் பிள்ளைகளை தனியா விட்டுட்டு பக்கத்தில உள்ள பபில் போயி கஞ்சிக்கிட்டிருவாங்கன்னா, எப்படி இருக்கும்? இதுதான் ரெடிட்டில் ஒரு ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனிஸ்ட் சொன்ன கதையா வந்திருக்குது.
தினமும் போலவே, ராத்திரி டியூட்டி ஆரம்பிக்க வந்தாங்க. ஆனா, அந்த நாள் கண்ணுக்கு முன்னாடியே கல்யாண வீடுகூட சும்மா போயிரும் மாதிரி, ஹோட்டல் முழுக்க குழந்தைகள் கூட்டம். ‘நடனப்போட்டி’னா, நம்ம ஊருக்கு ஆட்டம், பாட்டம், சிரிப்பு. ஆனா, இங்க – ஓட்டம், சத்தம், தரை நடுக்கம்!
அற்புதமான ஹோட்டல், ஹிமாலயாவில் போலிருக்கும் அமைதி, அழகான ஸ்பா, பேக்கரி வாசனை, எல்லாம் சரி. ஆனா அந்த அமைதியையும், அமைப்பையும், ஒரு "முட்டாள்" விருந்தினர் எப்படி ஒரு நேரத்தில் கலங்கடிக்கிறார் பாருங்க! இது ஹாலிவுட் படம் இல்ல, நம்ம ஊர் 'வந்தாச்சு பாப்பா' மாதிரி உண்மையான சம்பவம்.
நம்ம ஊர்ல ஹோட்டல் வேலை பார்த்தா, “வாசி, ரீசிப்ஷன்ல இவன் யாருன்னு பாத்தியா?” என்று கேட்டு, வாடிக்கையாளரின் முகத்தை, ஆடையை, பையைக் கூட கவனிப்போம். ஆனா அமெரிக்காவில் எல்லாம், ஒரு சின்ன புன்னகையோட, “Welcome, ma’am!” என்று வரவேற்போம். அங்கதான் ஆரம்பம்!
வணக்கம் நண்பர்களே,
நம்ம ஊர் வேலைகளில் ஏதாவது கலாட்டா இல்லையென்றால், அது வேலைதானா என்று கூட சந்தேகமாய் இருக்கும்! ஆனால், அமெரிக்க ஹோட்டலில் முன்பணியாளராக வேலை பார்க்கும் ஒருவருக்கு நடந்த கதை, நம்ம ஊர் சினிமா "சாமி சத்ரேயம்" கதையைக் கூட மிஞ்சும். இந்த கதையை படிச்சீங்கனா, "அப்பப்பா, நம்ம மேலாளர்கள் நல்லவர்கள்தான்!" என்று கூட நினைக்கலாம்!
வணக்கம் நண்பர்களே!
இன்று உங்களுக்காக ஒரு சுவாரசியமான, அத்துடன் நம்ம ஊரு நக்கலும் கலந்து இருக்கும், வெளிநாட்டு ஹோட்டல் அனுபவத்தை கொண்டு வந்திருக்கிறேன். நாமும் குடும்பத்தோடு ஹோட்டலில் தங்கியிருந்தேனாலும், இப்படியொரு கதை நம்ம ஊர்ல நடந்திருந்தா, அதை தாத்தா-பாட்டி கதையா கேட்டிருப்போம்! இப்போ நம்மோட கதாநாயகன், ஒரு அமெரிக்க கல்லூரி நகரத்தில், தன் 8 வயது மகனோட சுற்றுலாவுக்கு போனார்.
அவர் தங்கியிருந்த ஹோட்டல், பசுமை நிறைந்த தேசிய பூங்காவுக்கு அருகிலிருப்பதால்தான் தேர்வு செய்தார். ஸ்டார்ட் நல்லா இருந்துச்சு — இரவு விருந்துடன் தூங்கிவிட்டு, அடுத்த நாள் காலை நேரத்தில், மனம் மகிழ்ந்து "பிரேக்பாஸ்ட்" பகுதிக்கு போனார். தமிழில் சொன்னா, 'காலை சாப்பாடு விழா' மாதிரி தான்!
சார்லீவின் கதை – வேலை இடத்தில் மதிப்பு இல்லாமல் வாழும் மனிதர்
“காலை எழுந்ததும் பசிக்குத் தாங்கவில்லை. காப்பி கூட குடிக்க நேரம் இல்லை. ஆனால் முகத்தில் சிரிப்பு வைத்து வேலைக்குச் செல்லணும். அங்கே மேலாளர் முகத்தைப் பார்த்ததும் ஏதோ பிசக்கும் பாம்பு போல் இருப்பார். ‘நீ வேலை செய்ய மாட்டேன்டா, உன் வேலைக்கே மதிப்பு இல்லை’ன்னு சொல்லி விட்டார். அப்படியொரு மனநிலை… நம்மில் எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்?”
இது ஒரு புறம் கதை இல்லை. நம்ம ஊர் ஹோட்டல் முன்பணியாளர்களுக்கும், எதுவும் வித்தியாசம் கிடையாது. வேலைக்கு போகும் ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு சோதனை மாதிரி இருக்கும். மேலாளரின் பார்வை, வாடிக்கையாளர் புகார்கள், சம்பளம் குறைவு, ஓய்வு இல்லை – இவை எல்லாம் சேர்ந்து ஒருவனை மனதளவில் எவ்வளவு பாதிக்கும் என்று யாரும் புரிந்து கொள்ள மாட்டார்கள்.
பொண்ணுங்கப்பா, ஊருக்கே தெரியாமல் ஒரு கலாட்டா நடக்குது ― அதுவும் ஹோட்டல் வேலைக்கு போறவங்களுக்கு! நம்ம ஊரில் பஜாரிலே டீ கடை பக்கத்திலே கூட்டம் இருந்தா ஏற்கனவே புடிச்சுத் தள்ளிக்கிட்டுப் போவாங்க. ஆனா, அங்குள்ள ஹோட்டல்களிலே மட்டும் தான், விருந்தினர்கள் புது புது ‘சண்டை’ சமைக்கிறாங்க!
இந்த பதிவு ஒரு ஹோட்டல் முன்பதிவு டெஸ்க் (Front Desk) ஊழியரிடம் நடந்த ‘காலை உணவு கலாட்டா’ பற்றி. பசிக்காரன் எப்பவும் ஹோட்டலில் தான் பாக்குறோம், ஆனா இந்தக் காப்பிள் பசிக்காரங்களோட ராணி!
நம்ம ஊரு அலுவலகக் கதைகள் என்றால், 'அந்த பாஸ் சம்பாதிக்குறது சும்மா இல்லப்பா!' என்று ஆரம்பிக்கும். கம்ப்யூட்டர் முன்பு உட்கார்ந்து, ஏசி காற்றில் வேலை செய்வதே கனவாக இருந்த சிலருக்கு, அந்த கனவு அலுவலகம் தான் கொஞ்ச நேரத்திலேயே தண்டனைக் கூடமாக மாறிவிடும். இந்தக் கதையும் அப்படித்தான் – ஒரு பழம்பெரும் 'battleaxe' மேனேஜர், ஒரு புதிய ஊழியர், இன்னொரு வகை பழிவாங்கல்!
"மச்சான், ஹோட்டலில் வேலைன்னா சும்மா ரிசர்வேஷன் பண்ணி, சாவியை தரணும்னு நினைச்சியா? உண்மையிலே அந்த மேசை பக்கம் போனாலே தெரியும், அங்க சாவி மாதிரி முக்கியமா இன்னொரு சாவி இருக்கு – அதான் பசியோடு கேட்கும் மனம்!"
நம்மில் பல பேர் ஹோட்டலில் தங்கும் போது, முன் மேசை ஊழியர்கள் எப்படிப் பிஸியாக இருப்பாங்கன்னு கவனிக்கவே மாட்டோம். ஆனால், அந்த மேசை கடந்தாலே, அவர்கள் முகத்தில் ஒரு புன்னகை, உள்ளத்துல ஒரு புழுங்கல் – இந்த இரண்டும் தான் ரியல்!