இரவு நேரத்தில் ஹோட்டலில் வேலை செய்யும் போது, கதை சொல்லும் சக்தி தனக்கு தானாக கிடைத்துவிடும். காரணம், விருந்தினர்களின் இயற்கை நடத்தைகள், அவர்களின் மனநிலைகள், எல்லாவற்றையும் நம் கண்களுக்கு முன்னால் நேரடியாக பார்க்கலாம். கடந்த 10 ஆண்டுகளாக ஹோட்டலில் இரவு கணக்காளர் (Night Auditor) ஆக வேலை பார்த்து வருகிறேன். அந்த அனுபவத்தில், “நம்ம ஊரு” விருந்தினர்களை மட்டும் பார்த்தாலே போதும், அடுத்த நாள் கதை எழுத தயார் நிலையில் இருக்க முடியும்!
எல்லா வீடுகளிலும் அண்ணன்-தம்பி, அக்கா-தங்கை உறவு என்பதில் ஒரு தனி சுவாரசியம் இருக்கு. வீட்டில் ஒரு வீடியோ கேம் இருந்தா, அந்த போட்டி, சண்டை, கிண்டல், பழிவாங்கல் எல்லாமே சாமான்யம். இந்தக் கதையும் அப்படித்தான் – கேமிங் மோசமா விளையாடினேன் என்று கிண்டல் பண்ணிய தம்பிக்கு, அண்ணன் போட்டியில் பழி வாங்கிய காமெடி அனுபவம்!
"அண்ணே, lift-க்கு அப்புறம் இல்லாத room வேணும்! Ice machine ஓசை கேட்காத மாதிரி top floor-ல வேணும்!"
இப்படி சொல்லிக்கொண்டே, இரவு 11 மணி ராத்திரி ஹோட்டலில் வந்து வாடிக்கையாளர்கள் எத்தனை பேர்! நம்ம ஊரிலேயே ஒரு function வீட்டுக்கு late-ஆ வந்தா கூட, பாங்கா வரவேற்கும் பழக்கம் இருக்கு. ஆனா, பிஸியான அம்யூஸ்மென்ட் பார்க் அருகே இருக்குற ஒரு ஹோட்டல்-ல, இப்படி தாமதமான செக்-இன் விருந்தினர்கள் வந்தா, situation ரொம்பவே சுவாரஸ்யமாக போயிடும்!
நான் வேலை பார்க்கும் ஹோட்டல், உலக புகழ்பெற்ற ஒரு பெரிய theme park-க்கு அருகில் இருக்கு. அந்த Mouse சின்னம் கொண்டு உலகம் முழுக்க பிரபலமான அந்த இடம்! அதனால், சும்மா சொல்லணும்னா, occupancy 85% to 100% தான். அதாவது, ஒரு மணி நேரம் தாமதமானா, நல்ல room கிடைக்கும் வாய்ப்பு குறைஞ்சிடும். ஆனாலும், மக்கள் late-ஆ வந்து, தங்களுக்குப் பிடிச்ச மாதிரி room கிடைக்கலன்னு complain பண்ணுறாங்க. இதுல தான் கதை இரசம்!
இப்போ காலையிலே நம்மில் யாராவது கடைக்கு போனாலே, கியூவில் நிக்கறது, ஆப் "பிரேக்" ஆகிவிட்டது, ரெசீட் கெடச்சு போச்சு, கண்ணை கட்டும் கஸ்டமர் சர்வீஸ் – இதெல்லாம் நாளைமுறை. ஆனா, சமயம் சரியா வரும்போது, "அது பூஜ்ஜியம் இல்லை சார், ஓ தான்!"ன்னு வாயில சொல்லணும் என்பது யாருக்குமே எதிர்பார்ப்பு இல்லாத விஷயம்தான்!
நம்ம தமிழ்நாட்டில் கடைகளில் நடக்கும் சம்பவங்கள் சொல்வதற்கே சுவாரசியமாக இருக்கும். "சேலையில் சலுகை" என்றாலே மக்கள் கூட்டம், விற்பனைக்காரர் குரல், வாடிக்கையாளரின் சரக்கு தேர்ச்சி – இவை எல்லாம் நம்ம ஊருக்கு புதிதல்ல. ஆனா, அமெரிக்காவில் நடந்த ஒரு கடை கதையைப் படிச்சதும், நம்ம ஊரு ரெட்டித் கதைகளை மிஞ்சும் அளவுக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது! இந்த கதையை நான் இங்கே உங்களுக்காக தமிழில் சொல்ல வர்றேன்.
கல்லூரி வாழ்க்கை ஆரம்பிக்கிறதும், “எப்படி செலவுகளை சமாளிப்பது?” என்பதே பெரும்பாலான மாணவர்களின் முதல் சிக்கல். சிலர் துணைவேலை செய்து சம்பாதிக்கிறார்கள்; சிலர் பெற்றோரை நாடுகிறார்கள். ஆனா, நம்ம கதையின் நாயகன் “கேவின்” மாதிரி யாரும் வேலை பார்க்கும் வழியையே மாறி வைக்க மாட்டாங்க! அவரோ, ஒரு அசத்தலான (அதுலயும், அசிங்கமான) புது யோசனையோட களத்தில் இறங்கிட்டார்.
இதை படிச்சதும், “இவனுக்கு கல்யாணம் செய்யப்போன பெண் யாரு?” என்று அப்பாவி தமிழ் அம்மாக்கள் நினைக்கிறார்கள் என்றால், அது தவறல்ல!
பள்ளி வாழ்கையில் புலிகள் இல்லாதவர்களே இல்லை! நம்மில் பலர் ஏதோ ஒரு வகையில் புலிகளால் பாதிக்கப்பட்டிருப்போம். ஆனால் பலர் அந்த பழியை மறந்து விடுவோம்; சிலர் மட்டும் அந்த பழியை விழுந்து எழுந்து, அவர்களுக்கே தெரியாமல் நம் பாணியில் பழிகொள்வோம். இன்று நான் உங்களுக்குச் சொல்வது ஒரு அப்படிப்பட்ட அசத்தலான பழிகொளல் கதை – அது நேர்ந்தது அமெரிக்காவில், ஆனால் நம்ம தமிழருக்கு வம்பு ரசிக்க போலவே இருக்கும்!
“நம்ம ஊர்ல ஓட்டல் ரிசெப்ஷனில் சென்று, கைபேசியில் யாராவது பேசிக்கிட்டு வர்றாங்கன்னா, அந்த ஊழியர் மனசுல என்ன நடக்கும்னு யோசிச்சிருக்கீங்களா? இன்று அந்த மாதிரி ஒரு காமெடி சம்பவம் தான் நம்மை காத்திருக்குது!”
ஒரு நிமிஷம் யோசிங்க; நீங்க பிஸியான ஓட்டல் முன்பணியாளராக வேலை செய்யறீங்க. தினமும் எத்தனை பேருக்கெல்லாம் மெசேஜ் சொல்லி, சாவி கொடுத்து, அடுத்த ரூம்க்கு வழிகாட்டு… இந்த மாதிரி வேலையில ஒரு நிமிஷம் கூட சும்மா இருக்க முடியாது. ஆனா அந்த வேலையில கூட சில வாடிக்கையாளர்கள் இப்படி வித்தியாசமா வந்து, அலுவலக நாகரிகத்தை சோதிக்குறாங்க!
நம்ம ஊரில் “தாயும், தாயாரும்” என்று சொல்றோம். அவர் நிஜமா அப்படி இருந்தா வாழ்க்கை ரொம்ப அழகு! ஆனா, எல்லாருக்கும் அந்த அதிர்ஷ்டம் கிடைக்காது. ஒரே வீட்டுல இருந்தாலும், சில சமயம் தாயாரே அவமானம், வேதனை, மரியாதை இல்லாமை எல்லாம் தருவாங்க. இப்படி ஒரு வாழ்க்கை அனுபவத்துல இருந்து வந்திருக்கும் "பொறுமை பழிவாங்கல்" கதையை இன்று நம்ம படிக்கப் போறோம்.
“என் தாயை நானே சாய்மூட்டை ஆக்கிட்டேன்!” – இப்படித் தான் ஒரு அமெரிக்க Reddit வாசகர் தன்னோட கதையை ஆரம்பிச்சிருக்காங்க. இந்த கதை கேக்கறதும், நம்ம ஊரு “தலையை விழுத் தாயார்” கடைசில ஏமாந்த கதை மாதிரி தான் இருக்கும். ஆனா, இதில் உணர்ச்சி மட்டும் இல்ல, சிரிப்பும், சிந்தனையும் இருக்கு.
விமானப் பயணம் என்றாலே சிலருக்கு அது ரொம்பவே புது அனுபவமாக இருக்கும். சிலருக்கு அது ஒரு தலைவலி! அதுவும் Southwest Airlines மாதிரி இடம் முன்பதிவு இல்லாமல் “முதலில் வந்தவனுக்கு முதல் இடம்” என்று செயல்படும் விமானங்களில், ஒரு நல்ல இடம் பிடிக்க உலகத்தையே போர்க்காலம் என்று நினைக்கும் மக்களை பார்த்திருப்பீர்கள். ஆனால், அந்த இடங்களில் நடக்கும் உள் சண்டைகள், நம் ரயில்வேயில் இடம் பிடிக்க வரும் காமெடி கதைகளை நினைவுபடுத்தும்!
இந்த கதையின் நாயகன்/நாயகி ஒருவர், Southwest விமானத்தில், exit row அருகே, விண்டோ சீட்டில் அமர்ந்திருக்கிறார். அந்த இடத்தில் முன்பக்க சீட் இல்லாததால், அவர் பையையும், சாமான்களையும் தூரத்தில் வைக்க வேண்டிய சூழ்நிலை. ஆனால், அவரோ, தன் சாண்ட்விசும், தண்ணீர் பாட்டிலையும் நடு சீட் பாக்கெட்டில் வைத்து, அங்கே யாரும் வரவேண்டும் என்று நினைக்கவே இல்லை போல! ஆனா, நம்ம Reddit பயனர் (u/PickleNo2013) – அங்கேயே போய் அமர்ந்துவிட்டார். அதுக்கப்புறம் நடந்த காமெடி தான் இது!