நமஸ்காரம் நண்பர்களே,
உங்கடம் ஒரு சின்ன கதையை பகிர்ந்துக்கலாம்னு வந்துள்ளேன். நம்ம ஊர்ல கடைக்காரர் வேலைன்னா ரோஜா பூ போல சுகமா இருக்கு அப்படின்னு யாரும் சொல்லமாட்டாங்க. அதுவும் இரவு நேரம் வேலை பார்த்தா, கல்யாண விஷயத்துல கண்ணுக்கூட தூக்கம் வராது போல, கடை கூட தூங்காத மாதிரி பார்ப்போம். ஆனா, இந்த கதையில, “கம்பலைன்ஸ்”ன்னு ஒரு பொறுப்பும், ஊழியருக்கு சம்பள உயர்வு கொடுக்காத புது “மந்திர”மும்கூட இருக்கு!
நம்ம ஊரு அலுவலகங்களில் எல்லாம் ஒரு வகை "கண்காணிப்பு" இருக்குமே, அது அப்படியே "ஆறாம் பாவம்" மாதிரி தான்! ஆனா, அதுலயும் சில அதிகாரிகள், தாங்க முடியாத அளவுக்கு ஒவ்வொரு காரியத்தையும் தாங்களே கட்டுப்படுத்தணும் என்று நினைப்பதா – இதோ அந்த மாதிரி ஒரு அனுபவம் தான் இந்த பதிவு.
இதை எழுதினவர் ஒரு அமெரிக்கன், ஆனா நம்ம ஊரு தொலைபேசி சபையில், அல்லது அரசு அலுவலகம் ல, சில "அதிகாரி"ங்க நடத்தும் சினிமா கூட இதுக்கு சமம் தான்! ஆளுக்கு பதில் பேச கூட முடியாத நிலைமை, பசங்க எல்லாம் கத்திக் கட்டாயம் ஒழுங்கு பாக்கணும், ஏதாவது தப்பு நடந்தா "நீங்க யாருக்கு அனுமதி கேட்டீங்க?"னு கேள்வி வருது. அந்த மாதிரி ஒரு boss-டா அவருக்கு!
"தம்பி, எவ்வளவு சுமை போடறது?" – இந்தக் கேள்வி தமிழ்நாட்டில் லாரி, டிராக்டர், டிப்பர் ஓட்டுனர்களுக்கு எப்போதும் பழக்கமானது. மண்ணும் கற்களும், சிமெண்ட் கட்டைகளும் தூக்கி தூக்கி ஏற்றி, 'சுமை சுமந்த வாழ்க்கை' வாழும் இவர்களுக்கு, 'அதிகம் போட்டா பிரச்சனை'ன்னு தலைவிதி மாதிரி தான். ஆனா, எல்லாரும் அந்த அறிவை பின்பற்றுறாங்களா என்கிற கேள்விக்கு பதில் – இந்தக் கதையில இருக்குது!
அப்படி ஒரு சுமை கதையை நம்ம ஊர் சாயலில், சிரிப்புடனும், சினிமா ட்விஸ்டோடவும் பாக்கலாம் வாங்க!
நண்பர்களே வணக்கம்!
பொதுவாகவே, ரிமோட் வேலைன்னா, காலையில் கிளம்பி, பேருந்து, பஸ்ஸு, டிராஃபிக் எல்லாம் தவிர்த்து, பஜ்ஜி சாப்பிட்டு, பாட்டி பக்கத்தில் இருக்க உட்கார்ந்துகிட்டு, வேலை செய்யும் வசதிதான் நமக்கு ஃபேவரைட். ஆனா, சில சமயம் மேலாளர்களுக்கு “நம்ம ஆபிஸ் கலர்ல இல்லையே, டீம் பாண்டிங் இல்லையே!”ன்னு தோணும். அந்த மாதிரி ஒரு காமெடியான சூழ்நிலையில், நடக்காததை நடக்க வைக்கும் ஒரு ஹீரோவின் கதை தான் இன்று!
ஒரு அலுவலகத்தில் வேலை செய்வது என்றால், எல்லாம் வேலை மட்டும் கிடையாது; politics-ம், பக்கத்து மேனேஜர் 'காபி அடிக்க' முயற்சிப்பதும், நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் காமெடிகளும் கூட. அந்தக் காமெடியுடன் கலந்துள்ள ஒரு சரித்திரம் தான் இன்று நம்மால் பார்க்கப்போகும் – அது "Malicious Compliance" என்கிற புது மாதிரி பழிபிறர் மேல் போட்டல்!
நம்ம எல்லாருக்கும் ஒரு வகை மேனேஜர் தெரியும் – தன் தவறுக்கு போர் போடும், நம்ம வேலைக்கு தன் பெயரை ஒட்டும், நம்ம முன்னேறினா கண் திரும்பும். அந்த மாதிரி ஒரு பாஸும், அவனுக்கு எதிரான ஒரு ஜூனியர் ஊழியரும் இப்படித்தான் ஒரு கதை உருவாக்கியிருக்காங்க. கதையை படிக்க ஆரம்பிச்சா, நம்ம ஊரு படங்களில் வரும் 'வில்லன்' பாஸும், 'தடைக்கு தடையாக' செய்பவரும் நினைவுக்கு வருகிறது!
அன்புள்ள வாசகர்களே!
நம்ம ஊரில் பெரிய கம்பெனிகளில் வேலை பாத்தீங்கனா, ‘ஓவர்டைம்’ தான் ஒரே பேச்சு! “இன்னொரு மணி நேரம், இன்னொரு பயணம், இன்னொரு சம்பளம்”ன்னு எண்ணுறவங்க இருக்குற இடத்துக்கு, மேலாளர்களோ “கடினமான விதிகள் இருந்தா எல்லாம் கட்டுக்குள் இருக்கும்”ன்னு எண்ணுறாங்க. ஆனா, அந்த விதிகள் பல தடவை தன்னையே உதைச்சு தூக்குது- என்கிறதுக்கு ஒரு அற்புதமான உதாரணம் இந்த ரெடிட் கதையில இருந்தது!
ஒரு பெரிய அலுவலகம், மிகப்பெரிய திட்டம், அதிலே ஒருவர் மட்டும் தான் எல்லா வேலைங்களையும் அறிந்திருப்பார். ஆனால், அந்த வேலையை அவர் மட்டுமல்லாமல், மேலாளரின் புகழும், அதிகாரமும் மட்டுமே வெளிப்பட வேண்டும் என்பதற்காக, அந்த ஊழியரை "மவுனம் காக்க" கட்டளையிடப்பட்டால் என்ன ஆகும்? இதோ, இதை வாசித்த பின்பு உங்களும் சிரிப்பீர்கள்!
அந்த ஊழியர் சொல்வதைப் போலவே, "அந்த நிகழ்ச்சி நடந்த வருடங்கள் ஆனாலும், இன்னும் என் முகம் கிரிஞ்ச் மாதிரி சிரிக்க வைக்கிறது!" – இதுதான் சம்பவத்தின் ருசி!
நமஸ்காரம் நண்பர்களே!
நம்ம ஊர் வேலைக்காரன் ஏதாவது வேலைக்கு ஆசைப்படுறான் என்றா, மேலாளரானவன் எப்போவும் "முதன்மை" எதுக்கோனு டைரக் கட்டளை விட்டுடுவான். அந்த மாதிரி தான் இந்த கதையும்! யாராவது சொன்னா "சரக்கு வண்டி தான் முதன்மை"ன்னு, நம்ம ஊர் ஆளு அதை literal-ஆ எடுத்துட்டான். இந்த கதை ஒரு சின்ன விமான நிலையத்துல நடந்தது, ஆனா நம்ம ஊர் கம்பெனியில் நடந்த மாதிரி தான் – மேலாளர் சொன்ன சொல்லுக்கு போட்டி போட்டு நடக்குற நெஜ வாழ்க்கை டிராமா!
"ஏங்க, கோப்புக்கு நல்லா ஒரு பேர் வைங்க!" – நம்ம ஆபீஸ் கலாச்சாரத்தில் எத்தனையோ தடவை கேட்டிருப்பீங்க. ஆனா, ஒரு கோப்புக்கு பேர் வைக்க நம்ம ஊரு ஆபீஸ்லயும் இவ்வளவு ஜாமென்றா பிரச்சனை வரும்னு யாரும் நினைக்க மாட்டாங்க. இந்த கதையை படிக்கிறீங்கன்னா உங்க ஆபீஸ்ல இருக்குற அந்த ‘விதி விதி’ டீசர், ‘சிக்கல் குழு’, எல்லாரும் கண் முன்னே வந்து போவாங்க!
அமெரிக்காவில ஒரு கம்பெனி, அவர்களோட ஊழியருக்காக கோப்புகளுக்கு நாலு இலக்க குறியீடு வைக்கணும், அந்த குறியீடு மட்டும் ஒரு தனி டிபார்ட்மெண்ட் தான் தரணும்’னு உத்தரவு போட்டிருக்காங்க. அது மட்டும் இல்ல, அந்த டிபார்ட்மெண்ட் நம்ம ஊர்ல இல்ல, முழுசா நேரம் வேறாக இருக்கும் ஓர் வெளிநாட்டு கிளையில் இருக்கு. நம்ம ஊழியர் வேலை முடிக்குற நேரம், அந்த டீம் தூங்குற நேரம்!
வணக்கம் நண்பர்களே!
நம் ஊர்ல வேலைன்னா, “செய்ரதைக் கவனமா செய், நம்ம மேல வீண் கவனப் போடாதீங்க”னு தான் பலர் நினைப்பாங்க. ஆனா, சில நேரம் மேலாளர்களுக்கு புதுசு புதுசா யோசனைகள் வந்துடும். அந்த மாதிரி ஒரு பொறுப்பாளரின் “கிளீன் டிரான்ஸ்பரன்சி” கனவுக்கு, நம்ம ஹீரோ கொடுத்த நடுவண் விரல் தான் இந்த கதையின் சுவாரஸ்யம்!