நம்ம ஊரு சாப்பாடு கடையில சமைச்ச சாம்பார் வாசனை வந்தாலே நம்மல பாக்கிறவங்க எல்லாம் அமைதியா, அனுபவிக்கிற மாதிரி இருக்கும். ஆனா, அங்கயே ஒருத்தர் திடீர்னு பேச்சு போன் வைச்சு கூச்சலிட்டா? அப்போ என்ன ஆகும்? இதுக்கான பதில் தான் இந்த கதை!
ஒரு காலத்து அமெரிக்காவின் Utah-ல, மொத்தமாக வெறிச்சோட இருந்த ஒரு உணவகத்துல நடந்த சம்பவம் இது. நம்ம தமிழர் சாயலில் பக்கா ஜாளியாக சொல்லப் போறேன், கிளைமாக்ஸ் வரை விடாதீங்க!
அலுவலக வாழ்க்கையில் எல்லா வகையிலும் மனிதர்களை சந்திக்க நேரிடும். சிலர் வேலைக்காக வருவார்கள், சிலர் கதிரவனைப் போல ஒளிர்வார்கள், இன்னும் சிலர்… கடன் வாங்கும் 'வசூல்' அங்கிள்கள் மாதிரி நம்மை தொடர்ந்து உளறுவார்கள். அந்த மாதிரி ஒரு 'லோரி' அக்கா எப்படிச் சிக்கிக்கொண்டார் என்று படிக்கப் போறீங்க!
அதிகம் பேசும், எல்லாம் தெரிந்து கொள்வதில் ஆர்வம் மிகுந்த, பக்கத்து அம்மாக்கள் மாதிரி 'லோரி' அக்கா நம்ம கதாநாயகியின் அலுவலகத்தில் வேலை பார்த்து வந்தார். ஒரு வாரத்தில் நம்ம வீரம் கதாநாயகி, "இவங்க பக்கத்தில் இருக்க முடியாது!" என்று தன்னுடைய டெஸ்க்கை மாற்றிக்கொள்ள போய் கேட்டுவிட்டார். அதுவும் கிடைத்துவிட்டது. ஆனா, லோரி அக்கா சும்மா விடுவாரா? இரண்டு முறை தினமும் வருகை தந்தே போக வேண்டியது தான்.
உங்களுக்கெல்லாம் வாழ்க்கையில் “நீயும் நானும் சமனா?” என்று யாரும் கேட்டு ஏமாற்றி விட்டால் எப்படி இருக்கும்? நம்ம ஊர்லே ஒரு பழமொழி இருக்கே, “ஏமாற்றுவதும் ஒரு கலை; அதுக்கு மேல ஏமாற்றுபவரை ஏமாற்றுவது பெரும் கலை!” அதுதான் இன்று நம்ம கதையின் மொத்தம்.
கிரிஸ்துமஸ் காலம் வந்துவிட்டா, வீட்டில் சோறு, இனிப்புகள், பரிசுகள் – எல்லாமே கலகலப்பா இருக்கும். ஆனா, சில சமயம் அந்த பரிசு கொடுக்கும் விஷயமே பெரிய காமெடி ஆகிடும். நம்ம வீட்டில் நடந்த ஒரு கிரிஸ்துமஸ் விசயத்தை உங்களோட பகிர்ந்துக்கலாம். இது எனது அப்பா செய்த 'சின்ன' பழிவாங்கும் சம்பவம். சின்ன பழி தான், ஆனா அதுல இருக்குற சந்தோஷம் சொன்னா, இப்போவும் நாங்க சிரிச்சுக்கிட்டே இருக்குறோம்!
நம்ம ஊர் பொண்ணுங்க மாதிரி நானும் என் அப்பாவும், குடும்பம் முழுக்க கிரிஸ்துமஸ் கூட்டம் போடுற பழக்கம். ஆனா, என் அப்பாவுக்கும் அவங்க அக்காவுக்கும் (அதாவது என் பெரிய அம்மாவுக்கு) எப்போதுமே கொஞ்சம் 'ஈரல்' தான். ஒருத்தர் எளிமையா வாழுறவர்; இன்னொருத்தர் பணக்காரர், பெரிய வீடு, வாகனம், ஸ்விம்மிங் பூல் எல்லாமே. அதே நேரம், அம்மாவுக்கு அந்த பணம் கொஞ்சம் பெருமை கூட. பரிசுகள் கொடுக்கும்போது இந்த வேறுபாடு இன்னும் பெரியதாக தெரியுது.
அந்த காலத்தில், வெறும் ஒரு சந்தா போட்டுக்குடி, நண்பர்களோட சேர்ந்து ரம்மி அல்லது கார்ட்ஸ் விளையாடுவது நம்ம ஊரு கலாச்சாரத்தோட ஒரு பாகம்தானே? ஆனால் அமெரிக்காவுல போக்கர் விளையாட்டு என்பது வேற மாதிரி, அதுவும் விசித்திரமான விதிகள், சிக்கலான கணக்குகள், சற்றே டிவி ரியாலிட்டி மாதிரி! அப்படி ஒரு போக்கர் விளையாட்டில் நடந்த ஒரு சின்ன பழிக்கதை தான் இன்று உங்களுக்காக.
“வெறும் மூணு ரூபாய் ஆட்டம் தான் பாஸ், ஒரு போய் பாருங்க…”ன்னு நண்பர்களோட அனுபவம் இருந்தாலும், இந்த கதையோ, மிக சீரியஸான போக்கர் விளையாட்டில போய்ச் சிக்கிய ஒரு சாதாரண அப்பாவின் அனுபவம். வாசிக்க தயாரா?
நமக்கெல்லாம் தெரியும், அலுவலகத்தில் "டீம்-பில்டிங்" என்று பெயர் வைத்து நடத்தும் நிகழ்ச்சிகள் எப்போதும் ருசிகரமாக இருக்காது. "நீங்க விரும்பலானாலும், கலந்துகொள்ளணும்" மாதிரி ஒரு அழுத்தம் இருக்கும். அதுவும், பரிசுப் போட்டி என்றால், நம் பக்கத்து சீட்டில் உட்காரும் சகோதரர் கூட நம்மால எதை வாங்குவாரோ தெரியாது!
அப்படி ஒரு "வெள்ளை யானை பரிசுப் போட்டி"—அதாவது, 'White Elephant Gift Exchange'—என்ன தெரியுமா? இது ஒரு வெஸ்டர்ன் அலுவலக கலாச்சாரம். யாராவது ஒரு பரிசு கொண்டு வரணும். எல்லாரும் அதை எடுத்து, தப்பிக்க முடியாத சூழ்நிலையில், ஒருவருக்கொருவர் பரிசுகளை மாற்றிக்கொள்வார்கள். நல்ல பரிசு கிடைக்கலாம், மோசமானது கிடைக்கலாம்; இது ஒரு லாட்டரி மாதிரி! நம்ம ஊரில், பரிசுப் போட்டி என்றால், ஏதாவது தங்கச் சங்கிலி அல்லது பண்டிகை சீசன் ஹாம்பர் என்று எதிர்பார்ப்போம். ஆனா இங்க, ஒரு பழைய பைசா, சேதமான வாட்ச், அல்லது குக்கர் லிட்டர் கூட பரிசா வந்துவிடும்!
“வணக்கம் அண்ணா/அக்கா! உங்க வீட்டில் தினமும் மதியம் சாம்பார் வாசனைவிட, ஸ்பாம் அழைப்புகளின் சத்தமே அதிகமா வருதா?”
நாம் எல்லாரும் அனுபவிச்சிருப்போம் – ‘புதிய சிம்கார்டு எடுத்ததும் பழைய எண் கொடுத்ததும் தொடங்கி’, “சார், லோன் வேண்டுமா?”, “அண்ணா, இன்சூரன்ஸ் போறீங்களா?” என்று நாளுக்கு இருபது தடவை கல்யாண அழைப்பை விடும் போல அழைக்கிறார்கள்!
அப்படிப்பட்ட ஒருத்தரின் அனுபவத்தை தான் இங்க சொல்லப்போகிறேன். வாசிப்பவரே, உங்க வீட்டில் பூரண சலிப்போட சிரிக்கச் செய்யும் கதை இது!
மீசை வைக்கும் வயசில் கூட, குழந்தைகள் மனம் தான் உண்மையான புனிதம்! நம்ம ஊரில் தீபாவளிக்கு பட்டாசு வாங்குறதுக்காக அப்பாவை சுற்றியும், அம்மாவை வழிச்சியும் பேசி காணொளி எடுத்துருப்போம். அதே மாதிரி, அந்த வெள்ளிக்கிழமையில் ரெடிட் பயனர் u/statisticus-இன் குடும்பத்தில் நடந்த ஒரு கிறிஸ்துமஸ் பழிவாங்கும் சம்பவம் தான் இன்று நம்ம கதையின் ஹீரோ.
நம்ம ஊரு கிறிஸ்துமஸ் வந்தா, எல்லா வீடுகளும் கிளி-கிளி விளக்குகளும், வெள்ளை பஞ்சு போல் பனிகொட்டி, குழந்தைகள் சந்தோஷத்தில் குதிகால் விட்டுக் குதிப்பதும், குடும்பம் ஒரே மேசையில் கூடிப் பரிமாறும் சப்பாத்தி-பருப்பு குழம்பும் தான் நினைவுக்கு வரும். ஆனா, வெளிநாடுகளில் அந்த அனுபவம் கொஞ்சம் வித்தியாசம். அங்கே ‘சாண்டா’ வேடமிட்டு, பரிசுப் பெட்டிகளை வழங்கும் கலை இருக்குது. அந்த வழக்கில் வந்த ஒரு சின்ன பழிவாங்கும் விளையாட்டை தான், இந்தப்போஸ்ட் நமக்குக் கொண்டுவந்திருக்குது.
நம்ம ஊர் டீக்கடையில வீண் சண்டையோ, பேருந்தில சீட் கேட்டு ஜாக்கிரதையா தனக்காக இடம் பிடிச்சவங்கோ – இப்படி எல்லாம் நம்ம வாழ்க்கையில பார்த்திருப்போம். ஆனா, வெளிநாட்டுல கூட இந்த மாதிரி 'சின்ன பழிவாங்கல்' (petty revenge) சம்பவங்கள் நடக்குதுனு சொன்னா நம்புவீங்களா? அதுவும் அமெரிக்காவின் மிகப் பெரிய சூப்பர் மார்க்கெட் ஒன்றான Walmart-ல்! இந்த கதையைக் கேட்டீங்கனா, நம்ம ஊரு பசங்க "அப்பாடா! இதுக்கு நம்ம தான் குரு!"ன்னு சொல்லிருவாங்க!
கதை தொடங்குமுன், ஒரு சின்ன விளக்கம் – அமெரிக்காவில் சில கடைகளில் 'sensory hours'னு ஒரு சிறப்பு நேரம் இருக்குது. அதாவது, கடையில் இசை மெதுவாக இருக்கும், ஊழியர்கள் அவசரப்பட மாட்டாங்க, எல்லாமே அமைதியா இருக்கும். இது, மன அழுத்தம் அதிகமா இருக்கும் மக்கள், மற்றும் சிறப்பு தேவையுடைய குழந்தைகளுக்காக ஏற்பாடு செய்யப்படுது. நம்ம ஊரு விஷயத்துக்கு ஒப்பிடணும்னா, சில பள்ளிகளில் "silent hours" மாதிரி, எல்லோரும் அமைதியா இருக்கணும், யாரும் சத்தமா பேசக்கூடாது என்கிற நேரம் இருக்கும்னு நினைச்சுக்கொங்க.
நாம் எல்லாரும் வாழ்வில் குறைந்தபட்சம் ஒருவரையாவது சந்தித்திருப்போம் – அவர்களுக்கு நம்முடைய அன்பும், விருந்தோம்பலும் தெரிந்துகொள்ளவே முடியாது. அவர்களது மொழியில் "நன்றி" என்பதே இல்லை. அதிலும் குறிப்பாக, தங்களை மிக புத்திசாலி என நினைக்கும் ஒருவரால் நம்மிடம் மரியாதை குறைந்து போனால், அந்தக் கோபம் எப்படிப் பொறுக்க முடியும்? அப்படி ஒரு சம்பவம்தான், இன்று நம்மிடம் பகிர்ந்திருக்கிறார் ஒரு ரெடிட் நண்பர்.
நண்பர்கள் முன்பு நம்மை சிரிக்க வைத்தாலும், மரியாதை இல்லாமல் பேசியால் அது நம்மை எரிச்சலூட்டும். அதிலும் வீட்டில் விருந்தில், நம்முடைய நல்லெண்ணம், அன்பு, விருந்து இவை எல்லாம் எடுத்துக்காட்டும் நேரத்தில், அதனை இழிவுபடுத்தும் ஒருவர் இருந்தால், அந்த அனுபவம் மறக்க முடியாது.