நம்ம ஊர்ல ஒரு பழமொழி இருக்கு, "விருந்தாளி வந்த வீட்டில் பண்டிகை போல." ஆனா, இந்த ஹோட்டலில் வேற மாதிரி தான் நடந்துச்சு! விருந்தாளிகள் எல்லாம் பக்கத்துக்கு, ஒரு சிறிய நாயி தான் ஹோட்டல் முழுக்க ரஜினி மாதிரி நடந்து, எல்லாரையும் ஆட்டிப் போட்டுச்சு. இதோ, அந்த பெல்லாவின் கதை, உங்களுக்கு ஒரு இனிய புன்னகையை வரவழைக்க.
ஒரு ஓட்டலில் முன்பக்க பணியாளராக இரவு நேரத்தில் வேலை பார்த்து பார்த்து, வாழ்க்கை என்னைப் போல் சவால்களையும் சிரிப்பையும் தந்து விட்டது. நம்ம ஊர் கட்டிலில் படுத்து சும்மா கதைக்கிறபோ கூட இப்படி கதைகள் கிடையாது! அப்படியே ஒரு "மைக்" என்பவர் வந்தாரு – அவருக்காகவே இந்த பதிவு.
"அண்ணா, நான் ஹோட்டலுக்கு பத்தடி வர்றேன்... ரூம் ரெடி பண்ணிடுங்க!" – நம்ம ஊரு தங்கும் விடுதிகளில் இருந்தால் இப்படி கேட்பது அவ்வளவு சாதாரணம் இல்லை. ஆனா, அமெரிக்கா மாதிரி நாட்களில், ‘early check-in’ என்கிற ஒற்றை வார்த்தை முன்னிலைப்படுத்தி வாடிக்கையாளர்கள் எவ்வளவு உரிமையோடு, உரிமையாய்ப் பேசுகிறார்கள் என்று கேட்டால் நம்மை கலகலப்பாகவும், சிரிப்பாகவும், கவலையோடவும் ஆக்கிவிடும்!
இன்றைய அமெரிக்க ஹோட்டல் முன்பணியாளரின் (Front Desk Agent) அனுபவம் நம்மை அந்த உலகத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது. “என் வாழ்க்கையில் ஒருமுறையும் எனக்கு முன்னோடி செக்-இன் கிடைக்காதது இல்லை!” என்று வாடிக்கையாளர் சொன்னதும், அந்த பணியாளருக்கு வந்த ஆசை – “சரி அம்மா, ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் ஒரு முதல் முறை இருக்கும் இல்லையா?” என்று கேட்கணும் போல! ஆனா, நாகரிகத்தால் அடக்கிக்கொண்டார்.
நமக்கு எல்லாம் தெரியும் போல சிலர் நடந்து கொள்வது, குறிப்பாக ஹோட்டல் முன்பணியாளர்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்! வாடிக்கையாளர்கள் கேட்கும் அதிசயமான கேள்விகள், சந்தேகங்கள் – அவை நம்மை புன்னகையோடு விட்டுவிடும். நிச்சயமாக, “மின் அஞ்சல் முகவரி கொடுக்கிறீர்களா?” என்றொரு கேள்வி கேட்டால், “நீங்க என்ன என் தகவலை விற்று லட்சம் சம்பாதிக்கப் போறீங்க!” என பதில் வரும் நாட்கள் வந்துவிட்டது போல!
உங்க வீட்டில் யாராவது வெளியூர் ஹோட்டலில் தங்கினா, ரிசெப்ஷனில் சண்டை போடுறது ஒரு சாதாரண விஷயம் தான். "நீங்க பாக்குற ரெசர்வேஷன் வேற, நாங்க பாக்குறது வேற!"ன்னு மாமா, மாமி, பெரியப்பா, எல்லோரும் ஏதோ ஓர் அனுபவம் சொல்லுவாங்க. ஆனா, இது நமக்குத்தான் மட்டும் இல்ல; அமெரிக்காவிலும் அந்த ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் நம்ம மாதிரி வாடிக்கையாளர்கள் இருக்கிறாங்கன்னு தெரியுமா? இப்போ உங்களுக்கு ஒரு கதையை சொல்றேன், நம்ம ஊர் சாமானிய மனிதனின் மனநிலையை ஒட்டிக்கொள்வதுக்காக!
“ஓய்வுக்குப் போகும்போது ஒரு நல்ல ஹோட்டல் எடுத்து சும்மா ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளலாம்”ன்னு யோசிக்கிறவர்களுக்கு, ஹோட்டல் முன்பதிவு மேசை பக்கம் நடக்கிற கதைகள் பலதரப்பட்டு இருக்கும். ஆனா, இப்போ சொல்லப்போகும் கதை – அப்படியே நம்ம ஊரு பஜார் கடை வாயில் சண்டை போடும் கூட்டத்துக்கு சுவாரஸ்யம் குறையாது!
ஒரு நாள், அமெரிக்காவில் ஒரு ஹோட்டலில், 60 வயசு வந்த ஒரு ஐயா, மூன்று நாள் தங்கணும் என்று முன்பதிவுக்கு வந்தார். ஹோட்டல் ஊழியர் விலையை சொன்ன உடனே, அந்த ஐயா கலங்கிப்போய், “ஏன் இந்த ரெண்டு வருடத்துல இவ்வளவு விலை ஏறிச்சு?” என்று பிரமிப்போடு கேட்டார். “கடந்த வருடம் ஒரு ராத்திரி $90 தான், இப்போ $126 ஆகிட்டே!” என்கிறார். ஊழியர் பொறுமையோடு “ஐயா, டாரிஃப், பொருட்கள் விலை எல்லாம் ஏறிட்டுச்சு”ன்னு சொன்னதும், ஐயா கோபத்துடன், “OANN சொல்லுது நம்ம பொருளாதாரம் சுமாரா போறதில்ல; எல்லா நிறுவனங்களும் வாடிக்கையாளருக்கு சலுகை கொடுக்கணும், நீங்கள்தான் கூடுதல் பணம் பாக்கி வைக்குறீங்க!”ன்னு புலம்பி வெளியே போயிட்டாராம்!
நம்ம ஊரிலே ஒரு பழமொழி இருக்கு – "பார்த்தால் போதும், கேட்டால் தாங்காது!" இந்தக் கதையில் அந்தப் பழமொழி துல்லியமாக பொருந்தும். ஹோட்டல் பணியாளர் ஒருவர் தன்னுடைய முன்னணி மேசை அனுபவத்தை ரெடிட்-இல் பகிர்ந்திருக்கிறார். அந்த அனுபவம் நம்ம ஊர் திருமண ஹால்களில் ‘கேக் எங்கே, குல்ஃபி எங்கே?’ என்று வாடிக்கையாளர்கள் குழப்பப்படுவது போல!
வீட்டிலிருந்து வெளியே போனாலே "பாஸ்போர்ட்", "ஐடி" மாதிரி முக்கியமான பொருட்களை நம்ம பையில் இருமுறை பார்த்துவிட்டு தான் வெளியே வருவோம். ஆனா சிலர் மறந்துவிடுவாங்க; அதுவும் ஹோட்டலில் இருந்த இடத்தில். அப்படியொரு சம்பவம்தான், அமெரிக்கா கடற்கரைக்கு பக்கத்தில உள்ள ஓர் ஓவர்-பிரைஸ் ஆன ஹோட்டலில் நடந்திருக்குது. அந்த ஹோட்டலோட ரிசெப்ஷன் ஊழியர் சொல்வதா கேட்டா, நம்ம ஊரு பஞ்சாயத்து சாயலோட சிரிச்சு போடுவீங்க!
இரவு பன்னிரண்டு மணி. எல்லோரும் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஹோட்டல் ரிசப்ஷனில் ஒரே சும்மா. அந்த நேரம் தான், யாரோ ஒருவர் காலடி சத்தம் கேட்கிறது. நம்ம ஊர் கதைகளில் மாதிரிதான், “யாரடா இவ்வளவு நேரம் வந்திருக்காங்க?”ன்னு நம்ம கதாநாயகன் ரிசப்ஷன் டெஸ்கை விட்டு வெளியே வருகிறார். அங்கயே நின்று பார்த்தா, ஒரு ஆள் பக்கத்தில் நிக்கிறார்... ஆனா, அவர் முழுக்க முழுக்க ஆடையில்லாமல், பிறந்த நாளில் பிறந்ததைப்போல் நிக்குறாராம்!
இப்படி ஒரு சம்பவம் நம்ம ஊர் ஹோட்டல்ல நடந்தா, நிச்சயம் அது அடுத்த நாள் காலை பத்திரிகை செய்தி! ஆனா, இது அமெரிக்காவில் நடந்தது. அந்த விருந்தினர் குடித்து கட்டிப் போயிருந்தவரும் இல்லை. ஏற்கனவே வெட்கப்பட்டு கம்பி கடிக்கிறார். "எப்படி தெரியாது, எனக்கு ரூமுக்கு வெளியே பூட்டுப்பட்டாச்சு. ஒரு விசை வேணும்,"ன்னு கேட்டாராம்.
இப்போ, அங்குள்ள வர்த்தமானியோ, "அண்ணே, அடையாள அட்டை காண்பிங்க"ன்னு கேட்க முடியுமா? அவர் ஆடையில்லாமல் நிக்கிறார்! அடையாள அட்டை எங்கே இருக்கும்னு கேட்டால், பதில் கேட்க வேண்டாம்னு நினைத்தாராம்! அதுவும், இந்த ஆள் ரெண்டு மூன்று அடுக்கு மேல இருக்கிற ரூமில் இல்லை; ஆறாவது மாடியில் தான்!
"ஓஹோ, ஹோட்டலில் வேலைனா பாஸ்… வெறும் சுத்தம், சாவியைக் கொடுத்து, பில் வாங்குற வேலைதான்!" — அப்படிங்கற எண்ணத்தில் இருந்தீங்கனா, இந்தக் கதையை படிச்சீங்கன்னா, கண்டிப்பா கருத்து மாறும்! நாய்க்கும், நாயின் உரிமையாளருக்கும் இடையில் நடக்கும் சண்டை குத்தும், ஜொல்லும், அழுகையும், ஓர் 'ஜெர்ரி ஸ்பிரிங்கர்' ஷோவை வெட்டி விடும் அளவுக்கு சுவாரஸ்யமா இருக்கும்!
கடந்த ஏழு மாதங்களா, ஒரு 'pet-friendly' ஹோட்டலில் ப்ரண்ட் டெஸ்க் வேலை பார்த்து வர்றேன். நாய் குரைக்குறது, உரிமையாளர் "ஷ்!" என்று அடக்குறது — இது நம்ம ஊர் ரயில் நிலையத்தில் மாட்டுக்காரன் பசு அடக்குற மாதிரி சகஜம். ஆனா, நேற்று நடந்த சம்பவம்... அது ஒரு பக்கவாதம்!