நம்ம ஊர் பக்கத்து பையன் வேலைக்கு போனாலும், அங்கேயும் தலைவர்களோடு சிறு சிறு சண்டைகள், அநியாயங்கள் நடக்காம இருக்குமா? ஆனா, சில சமயம் அந்த அநியாயத்துக்கு எதிரா நம்ம திருப்பி கொடுப்பது, ரொம்பவே சுவாரஸ்யமான பழிவாங்கலாக மாறும். இதோ, அமெரிக்காவிலே நடந்த ஒரு சம்பவம் – ஆனா, நம்ம ஊர் ஸ்டைல்ல சொல்லி உங்களுக்கு சிரிப்பையும் சிந்தனையும் கொடுக்க வந்திருக்கேன்!
அன்பான வாசகர்களே,
நம்மில் பலருக்கும் “நம்மால் மட்டும் இப்படிதான் நடக்கும்!” என்கிற அனுபவம் இருக்கும். அதிலும், ஒரு சிறிய தவறு நம்மிடமிருந்து நடந்துவிட்டால், அதை ஏற்றுக்கொள்வது சற்று கஷ்டமான விஷயம்தான். “ஏன் இப்படிச் சிக்கலாகிவிட்டது?” என்று வேறு யாரையாவது குறை சொல்வது நம்மவர்களுக்கும் புதிதல்ல!
இன்றைய பதிவில், அமெரிக்க ஹோட்டல் முன்பதிவில் நடந்த ஒரு காமெடி சம்பவத்தை, நம்ம தமிழ் சூழலில், நம்ம மொழியில் சுவையாகப் பார்க்கலாம்.
அன்னைக்கு சனிக்கிழமை. சாமான்யமாக எல்லாரும் ஓய்வாக சாம்பார் சாதம் போட்டுக்கிட்டு, குடும்பத்தோட "சூர்யவன்சம்" பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நேரம். ஆனா, நம்ம IT கம்பெனியோட முதலாளி (அதாவது கதையின் நாயகன்) மாதிரி சில பேருக்கு மட்டும் சனிக்கிழமையும் வேலை நாளுதான்! பெரிய மருத்துவமனை, பல கிளைகள், டாக்டர்கள் கூட்டம், ஆனா ஒரே ஒன்று மட்டும் இல்லை... சரியான தகவல் தொடர்பு!
நமஸ்காரம் நண்பர்களே!
நம்ம ஊரில் கடைகளில் வேலை பார்த்த அனுபவம் இல்லாதவங்க ரொம்ப குறைவு. ஆனா, அந்தக் கடை வாழ்க்கையில் சில வாடிக்கையாளர்கள் நம்மை வாட்டி வதைக்கும் சம்பவங்களை நினைச்சா இன்னும் சிரிப்பு வருதே! அதிலேயே, இன்று நம்ம கேள்விப்படப் போறது அமெரிக்க கடற்கரை ஸ்நாக்ஸ் கடையில் நடந்த, இரண்டு "கரன்கள்" (அதாவது, நம்ம ஊருல சொன்னா – “அறிவிப்பாளிகள்” மாதிரி, எல்லா விஷயத்திலும் ஆத்திரம் காட்டும், சிம்பிளா சொல்லனும் அப்படின்னா, ‘சூழ்நிலை தெரிஞ்சிக்காம மேல உத்தரவாதம் கொடுக்கிற’ வகை) சந்தித்த ஒரு தரமான petty revenge சம்பவம்.
இந்த கதையை சொன்னவர், இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு, ஒரு இளையவனாக கடற்கரை ஸ்நாக்ஸ் கடையில் வேலை பார்த்தவர். நம்ம ஊருல சொன்னா, ‘பீச் சைடு’ கடை. அங்கே தாவரமாகக் கிடைக்கும் ஹாட்டாக், நாச்சோஸ், ஸ்லஷீஸ் மாதிரி உணவுகள், அதுவும் ‘கேஷ் மட்டும்’ வாங்கும் கடை! ஒரு நாளைக்கு நூற்றுக்கணக்கான கூட்டத்துக்கு சேவை செய்யும், அதுவும் பிஸியான சீசனில்.
"அண்ணா, வேலையை சீக்கிரம் முடிச்சு கொடுத்தா நல்லா இருக்கும்!" – நம்ம ஊரு அலுவலகங்களில் எல்லாம் அப்போப்போ கேட்டுட்டு இருப்போம். ஆனா, சில இடங்களில் 'Process' என்ற வார்த்தை வந்து சேர்ந்தா, அங்க நீங்க எவ்வளவு வேலைக்காரமா இருந்தாலும், எல்லாம் தனியா டிக்கெட் போட்டு, ஒவ்வொன்னும் லிஸ்ட் பண்ணி தான் செய்யணும். அந்த மாதிரிதான், ரெடிட்-இல் வந்த ஒரு கதையைப் படிச்சதும், நம்ம ஊரு அலுவலக வாழ்க்கை கண்ணு முன்னாடி வந்துடுச்சு!
ஒரு பெரிய நிறுவனத்துல, வியாபார அணியில இருந்து ஐ.டி. டிப்பார்ட்மெண்ட்-க்கு ஒருத்தரை மாற்றினாங்க. காரணம் – 'software delivery' ஒழுங்கா இருக்கு என்னு சொல்லினாலும், உண்மையில அந்த ஆளு 'expensive', sales-க்கு போக மாட்டேன், ஆனா ஐ.டி.யில் அதிகமான பட்ஜெட் இருக்கு. முக்கியமா, அந்த ஆளு 'specs'க்கு ஏற்ற மாதிரி இல்லாத வேலைக்கு 'approval' குடுக்க மாட்டேங்கிராராம். அதனால் 'difficult', 'solution oriented' இல்லன்னு பெயர் வாங்கிட்டாராம்!
“கடைசியில் நம்மள விட்டுப் போனவங்க, நம்மை மறந்துவிடுவாங்கன்னு நினைக்காதீங்க… நம்ம நினைவுகளேயே அவர்களுக்கு தடுக்க ஆரம்பிக்க போகுது!” – இது யாரோ பெரிய கவிஞர் சொன்னது இல்ல; ஆனா இந்த பதிவை படிச்ச பிறகு, நம்மளுக்கும் இதே மாதிரி ஒரு கவிதை வருதேன்னு தோணும்!
நம்ம ஊரு கல்யாணம், விவாகரத்து, குடும்பம் – எல்லாமே ‘உறவுகள்’ன்னு ஒரு பெரிய வட்டத்தை சுற்றி நம்ம வாழ்க்கை அமையுது. ஆனா, காதல், கல்யாணம், பிரிவு, பழிவாங்கும் பொறாமை – இதெல்லாம் வெறும் சீரியலில் மட்டும் இல்ல, நிஜ வாழ்க்கையிலும் நடக்குது. அதுவும், நம்ம முன்னாள் கணவன் காதலியோட இணைவு பிடிச்சு, நம்ம குழந்தையை விட்டுப் போயிட்டார்னு கேட்டா, யாருக்கும் கோபம் வராம இருக்க முடியுமா?
பள்ளி நினைவுகள்—அவங்க எல்லாம் நமக்கு இனிமையானவை தான், இல்லையென்றாலும் நம்ம வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒரு வகையில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். ஒருவேளை, முழுக்க முழுக்க வேடிக்கையா இருக்கக்கூடிய பள்ளி நாட்களுக்கு சில ‘வித்தியாசமான’ நண்பர்களும், ‘பெருமை’ பெண்மணிகளும் சேர்ந்து கலந்து விட்டால், அப்போ அந்த நாட்கள் ஒரு ‘மாஸ்’ அனுபவமாகவே மாறிடும்!
இப்போ இந்த கதை—ஒரு marching band reunion-க்கு சென்றபோது, எழுத்தாளர் அவர்களது பள்ளி வாழ்க்கையை நினைவு கூர்ந்திருக்கிறார். நம்ம எல்லாருக்கும் தெரியும், பள்ளியில் ஒரு வகை ‘one-upmanship’ மாதிரி நட்பில் போட்டி வைப்பவர்கள் இருக்காங்க. "நீங்க குடுத்த பிஸ்கட் நான் ஏற்கனவே சாப்பிட்டேன்" மாதிரி பேசுவாங்க. அந்த அளவுக்கு தான் இந்த கதை!
வணக்கம் நண்பர்களே! நம்மில் பலர் வாழ்க்கையில் வெவ்வேறு வகையான மேலாளர்களை சந்தித்திருப்போம். சிலர் எங்களை உற்சாகப்படுத்துவார்கள், சிலர் எங்களுக்கே வேலைக்கு வர விருப்பமே போய்விடுமா என்று நினைக்க வைப்பார்கள். இன்று நான் பகிரப்போகும் கதை, அமெரிக்காவின் ஒரு ஹோட்டலில் நடந்த உண்மை சம்பவம். நம்மை மாதிரி அங்கேயும் மேலாளர்கள், ஊழியர்கள், கணக்கெடுப்பில் குழப்பங்கள் என எல்லா சுவையும் கலந்த அனுபவம்!
இந்த உலகத்தில் செஞ்சு முடிச்சு விட்டது, எல்லாம் சரிச்செய்து விட்டோம் என்று நம்பிக் கம்பீரமாக நம்ம கை கழுவி விட முடியாது. அது ஹோட்டல் வேலை என்றால், தினமும் ஒரு ‘புதிய’ படம் நடக்கும்! நம்ம ஊர் சும்மா இல்ல, அந்த அமெரிக்கா ஹோட்டல்கள்ல கூட இப்படித்தான் - விருந்தினர்களும், பணியாளர்களும், ஒருவருக்கொருவர் சரியாகத் தகவல் சொல்லாததால, ஒரு சின்ன விஷயம் பெரிய காமெடி ஆகுது.
நம்ம இந்தியா ஹோட்டல்ல late checkout கேட்டா, ரிசப்ஷனில் அம்மா பாட்டி மாதிரி ஒருத்தர், "பா, உங்க ரூம் இன்னும் ஓயாம இருக்குறது, 1 மணிக்கு பாக்குறேன்"ன்னு சொல்லுவாங்க. ஆனா அந்த ரொம்ம்ப பிம்பம் உள்ள அமெரிக்காவில், late checkout கேட்டா, software-ல note போடணும், எனக்கு புதுசா key card செய்யணும், இப்படி எல்லாம் procedure-ல் போகணும். அதை ஒரு நாள் ஒருத்தர் மறந்தா, அப்படியே "அய்யோ, இது என்ன விபத்து!"ன்னு ஆகிடும்!
“ஏன் ராசா, இந்த சாமான்லாம் எங்கே தூக்கணும்?” – இதுவரைக்கும் பலர் கேட்டிருப்பாங்க. ஆனா, ஒரு பயணிக்கு, தன் சொந்த சாமானை ஹோட்டல் ரூமுக்கு கொண்டு போகக்கூட வாய்ப்பு இல்லாமல், அதோடு அமெரிக்கா மாதிரி வெளிநாட்டுல, ‘கடவுளே! என் வாழ்க்கை ஏமாறிவிடுமோ?’ன்னு பயந்திருப்பார். ஆனா, இந்த பயணிக்கிட்டோ – அதெல்லாம் ஒரு லட்டு வித்தை தான்!
எப்படியெல்லாம் சோதனைகள் வந்தாலும், நம்ம தமிழர் போலவே “அது பொறந்த நாளா? அதுக்கு முன்னாடி நானும் இருந்தேன்!”ன்னு நம்பிக்கையோட, சிரிப்போட எதிர்கொள்ளும் அந்த மனோபாவம் தான், இந்த கதையின் ஹீரோவுக்கு இருந்தது. வாங்க, அந்த அனுபவத்துல நாமும் ஒரு சுற்று போட்டுவங்க!