நாம தமிழர்களுக்கே அதிகம் பிடித்த விஷயம் என்ன தெரியுமா? "நாம எதுவும் செய்யாம இருந்தா, நம்ம மேல யாரும் ஏதும் செய்யக்கூடாது!" – ஆனா சில சமயம், நம்ம அமைதியே சிலருக்கு பாத்திரமாகும்! அதான் இந்த சம்பவத்திலும் நடந்தது. அண்டை வீட்டுக்காரர் எப்பவும் ஒரு பெரிய லாரியை என் வாசலுக்கு நடுவுல நிறுத்திக்கிட்டு, எனக்கு காலை வேலைக்கு போற சமயம் ரொம்ப சுத்தி சுத்தி வண்டி எடுக்கணும். இதுக்கு மேல எப்படி பொறுமை இருக்க முடியும்?
நமஸ்காரம் வாசகர்களே!
நம்ம ஊரின் பழக்கப்படி, “வாழ்க்கை ஒரு கதை, அதில் ஹீரோவும், வில்லனும் நம்ம தான்!” என்பார்கள். ஆனா, சில சமயம் வாழ்க்கை திடீரென ஒரு டிவி சீரியல் ட்விஸ்ட் மாதிரி திருப்பம் கொடுத்துவிடும். அதுவும் காதல், நட்பு, டிண்டர், ஹோட்டல் – எல்லாம் கலந்த மசாலா இருந்தா? பசங்க சொல்வது போல, “சீனு பாஸ், இது வேற லெவல்!”
பொதுவாக, நம்ம ஊருக்கு மட்டும் தான் நம் பாட்டிகள் எல்லாம் புத்திசாலி, நாவுக்கோவி, "நம்ம பிள்ளைங்க நசுங்கிடக்கூடாது"ன்னு கணக்குப் போட்டு வேலை செய்வாங்கன்னு நினைச்சிருக்கீங்களா? இல்லைங்க! இந்தக் கதையைக் கேட்டீங்கனா, அமெரிக்காவில் கூட நம்ம பாட்டிகளுக்கு இணையில்லாத பாட்டி இருந்திருக்காங்கன்னு தெரியும்!
இது சுமார் ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன்னாடி நடந்த ஒரு சம்பவம். அந்தக் காலத்துல, கிராமத்து அமெரிக்க வீடுகளில் Sears அப்படிங்கற கடை கலக்கிக்கிட்டிருந்தது. நம்மள மாதிரி அங்கயும் பண்டிகைக்கு மாதிரி கடைசிநொடி வரை சாப்பிங் பண்ணாமல், நிதானமா, முன்னாடியே பரிசுகளும் வாங்கி வைக்கற பழக்கம் இருந்துச்சு. ஆனா, இங்க என்ன நடந்துருக்குன்னு பாருங்க!
ஒரு பாட்டு மாதிரி சொன்னா, “காசு இல்லாத காலமெல்லாம், கந்து வண்டிதான் வாழ்நாளாம்!” நம்ம ஊருல 80களில் வண்டி வாங்கி ஓட்டுன்னா பெருசு. ஆனா அமெரிக்காவுல கூட, பசங்களுக்குத் தன்னம்பிக்கை வர வண்டி வாங்கி தர்ற விஷயம் நம்ம வீட்டுப் பாட்டி கதையா இருந்தா என்ன செய்வீங்க? அதுதான் இந்த கதை!
2006ம் வருடம். ஒரு குடும்பம், பெரிய பையன்/பெண்ணுக்கு வண்டி வாங்குறாங்க. டீன் ஏஜ் பிள்ளைக்கு புதுசு கார் வாங்கினா... அப்புறம் அது மட்டும் தான் சுத்தும்! அதனால, “இது போதும், ஓடுனா சரி!”னு ஒரு பழைய, சின்ன, அடிக்கடி பழுது படும், வாசனைவண்ண Geo Metro வாங்கி கொடுத்தாங்க. நம்ம ஊரு Ambassador க்கு இங்க சமம்!
“அண்ணா, இந்த வாரம் நம் ஹோட்டலில் ரொம்ப கூட்டம். எனக்கு பழக்கப்பட்ட அந்த மூன்று அறைகளை, பக்கத்திலேயே கொடுக்க முடியுமா?”
எந்தவொரு ஹோட்டல் முன்பதிவாளருக்கும், இப்படி ஒரு மனோதிடம் கொண்ட வாடிக்கையாளரை விட மகிழ்ச்சி வேறு எது இருக்க முடியும்? பணி என்பது சில சமயம் சலிப்பாகவும், சில சமயம் மன அழுத்தமாகவும் இருக்கலாம். ஆனா, ஒரு சொந்தமான நன்றியும், ஒரு சிறு பரிசும், நம்மை முற்றிலும் மாற்றி விடும்.
நம் ஊர்ல சொல்லுவாங்க, “வேலைக்காரி நல்லா இருந்தா வீடுமே தங்கமா இருக்கும்!” ஆனா, சில சமயங்களில் வேலைக்காரியை வைத்து தான் வீடு நசுங்கும் நிலை வரும்! இப்படி தான் ஓர் அமெரிக்க ஹோட்டல் மேலாளருக்கு நடந்த கதையைக் கேட்டால், நம்ம ஊர் வீடுகள்ல நடக்கும் சம்பவமே நினைவுக்கு வருகிறது.
தொடக்கமே பத்து புள்ளி கமெடி!
ஒரு பெரிய ஹோட்டல், புது ஹவுஸ்கீப்பர் தேவைப்படுது. சுயம்புலி மாதிரி, “நா முன்னாடியே ஹோட்டல்களில் வேலை பார்த்திருக்கேன்; எனக்கு சொந்தமாக ஒரு கிளீனிங் பிஸ்னஸ் இருக்கு!” என்கிறார். ஆளு வந்ததும், “எனக்கு எல்லாம் தெரியும், நீங்க கவலைப்படாதீங்க!” என்று கை அடிக்கிறாராம்.
வீட்டில் வாடகைக்காரர் வைச்சு பாருங்கன்னு சொல்வாங்க… ஆனா, அதுக்குள்ள இருக்குற 'கஸ்தி' மட்டும் யாருமே சொல்லமாட்டாங்க! அமெரிக்காவில் நடந்த ஒரு 'சிறிய பழி' (Petty Revenge) சம்பவம், நம்ம ஊரு வாசகர்களுக்காக இன்னொரு விதமாக.
ஒரு நேரம், நல்ல மனசு கொண்டு, "பயபுள்ளையா வந்திருக்கானே, இன்னொரு ரூம் வெச்சிருக்கேன், கொஞ்சம் உதவி பண்றோமே!"ன்னு ஒரு நபர் ரூம் மேட் வைச்சாராம். அதுவும், அவர் நண்பியின் முன்னாள் காதலர். சரி, தாயாரோட பரிசு மாதிரி ஒரு ரூம், ஆனா வாடகை ரெண்டு பங்குக்கு, ரூம் விலை மாத்திரம் அங்கே 1800 டாலர்! நம்ம ஊருல இது மாதிரி பார்ப்போம் - சென்னை சைட்ல, 2BHK ரூம் ரெண்டு பங்கு பண்றது மாதிரி!
பையன் பக்கத்தில் நமக்கு ஒரு பழமொழி தெரியும் அல்லவா? “நண்பன் என்பவன் நிழல் போல”… ஆனா, நம் கதையின் நாயகனுக்கு, நண்பர்கள் நிழல் மாதிரி இல்ல, நிறைய நிழல் போட்டாங்க!
இதோ, இரண்டாண்டு முன்னாடி நடந்த ஒரு சம்பவம். நம் கதையின் நாயகனுக்கு (அவருக்குப் பெயர் ஜாரெட் என்று வைத்துக்கலாம்), நண்பன் வந்து, “ஏய், பார்டெண்டிங் பத்தி சொல்லு டா! ஒரு பார் இடம் வாங்கி, புதுசா நடத்தனும்!” என்று ஆசையா சொன்னாராம். நம் நாயகன், ஏற்கனவே ஏழு வருஷம் அனுபவம், பெரிய பார் ஓப்பன் பண்ணியவர். நண்பனுக்காக கைகொடுத்தார்.
ஒரு வீட்டில் வசிக்கிறதுக்கு முக்கியமான விஷயம் என்ன தெரியுமா? அமைதி! ஆனா, அந்த அமைதியை அந்தரங்கமாக உடைத்து விடுறவர், நம்ம வீட்டுக்காரர் தான். இந்த கதையில், ஒரு நேர்த்தியான வாசகர் தன்னோட “பக்கத்து சத்தக்காரர்”க்கு கொடுத்த சின்ன திருப்புச் சதி பற்றி பேசப்போறேன்.
நம்ம ஊருலயும், “ஏதோ ஒரு வேலைப்பாடா?”ன்னு கேட்டாலும், வீட்டுக்காரர் ஞாயிறு காலை 6 மணிக்கு தட்டி, வெட்டி, சத்தம் போட்டு, எல்லாரையும் எழுப்புறது அவ்வளவு சாதாரணம். ஆனா, எல்லாரும் அதை பொறுத்துக்கொள்வதில்லை. இப்படிச் சமாளிக்க தெரிந்த கதைதான் இது!
திருமண விழா என்றாலே, சிரிப்பு, கண்ணீர், உற்சாகம், குடும்பம், நட்புகள், இனிப்பு வாசனைகள் – எல்லாம் கலந்த நம்மூரு திருவிழா மாதிரிதான்! ஆனால், சில நேரம் நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் சின்ன ‘டிராமா’களும், அதற்கான நம்முடைய ‘பழிவாங்கும்’ முயற்சிகளும், கதைலுக்கு ஒரு சுவை கூட்டும்.
இந்த பதிவு ஒரு ரெடிட் வாசகரின் (u/MySecretDumpsterfire) உண்மை அனுபவத்தை அடிப்படையாக கொண்டது. இவரது திருமணத்தில் ஒரு விருந்தினர் – டெய்ஸி – இவரது மணமகனைப் பார்த்து வழக்கம் காட்டும் கண்ணோட்டத்தோடு வந்திருக்கிறாராம்! நமக்கு தெரியும், தமிழ் கலாச்சாரத்தில் இது நடந்தா, "அவளையே வெளியே அனுப்பிடு!" என்று பாட்டி, அம்மா எல்லாரும் வாயை விரித்து பேசுவாங்க. ஆனா, இங்க கதைல கொஞ்சம் கலகலப்பும், நம் வாழ்க்கையில நடக்கக்கூடிய நுணுக்கமும் இருக்கு.