"எனக்கு தெரியலையே அண்ணா!" – அலுவலகத்தில் நடந்த ஒரு காமெடி கதை
"யாருக்குத் தெரியும், இன்று என்னவெல்லாம் நடக்கும்?" இப்படி தினமும் அலுவலகம் நுழைவதற்குள்ளேயே பல பேரின் மனசு பேசிக்கொண்டே இருக்கும். நம்ம ஊரு அலுவலகங்களிலோ, ரிசபெஷன்களிலோ, 'என்னடா இன்னிக்கி பிரச்னை வரப் போகுது'ன்னு ஒரு கைகூலி போட்ட மாதிரி தான் இருக்கும்! ஆனா, ஒருவேளை வெளிநாட்டில் நடந்த இந்த சம்பவம் இங்கே நடந்திருந்தா? கலக்கலா இருக்குமே!
நம்ம ஊரிலோ, நகரத்திலோ, பக்கத்தில் ஒரு வித்தியாசமான அய்யா, அம்மா, அண்ணா, அக்கா இருக்காம இருக்க வாய்ப்பு குறைவு தான். ‘அவங்க ரொம்பவே சும்மா இல்ல, ஏதோ ஒரு ரகசியம் இருக்கு!’ என்று சொல்லிக்கொண்டு அடுத்த வீடுகாரரை சிம்பிளா சந்தேகப்படுவோம். ஆனா, சில நேரம் நம்ம சந்தேகத்துக்கு மேல் ஒரு பெரிய கதையிருக்கும்.
நானும் அப்படித்தான்! என் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் ஒருத்தர், அவரை முதலில் பார்த்தபோது, ‘ஏன் இந்த ஆள் ரொம்பவும் அமைதியா, முகத்தில் ஒரே கவலை போல?’ என்று நினைத்தேன். அவர் வீட்டிலிருந்து எப்போதும் ஒரு விசித்திர வாசனை, அடிக்கடி வந்துபோகும் பிரம்மாண்டமான சத்தம், நாள்தோறும் ஒரே மாதிரி பழைய சட்டை—இவையெல்லாம் பார்த்து, ‘அவரு கொஞ்சம் பைத்தியமா?’ என்று கூட நினைத்தேன்.
நம்ம ஊரிலே வேலைகளும், அலுவலகக் கலாட்டாக்களும் இல்லாம இருக்குமா? ஒவ்வொருவருக்கும் தங்களுக்கென ஒரு தனி அடையாளம் வேண்டும்னு ஆசை. அதற்கு ஒரு ஸ்டிக்கர் போடுறது மாதிரி சின்ன விஷயமே, ஆனா அதிலயும் ஒரு பெரிய கலாட்டா நடந்தது என்று பாருங்க!
ஒரு வேர்ஹவுஸ்-ல (கழிவறை இல்லாத, பொதுமக்கள் வராத இடம்) நாலு பேரு வேலை பார்த்து, ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கென ஒரு ‘பேலட் ஜாக்’ (பொருள்களை இழுத்துச் செல்லும் கருவி) வைத்துக்கொண்டு, அதில் தான் நம்ம ஸ்டிக்கர் கதை ஆரம்பம். நாலு பேரும் தங்களுக்குன்னு ஸ்டிக்கர் போட்டுக்கிட்டு, "இதுதான் என் கருவி, யாரும் என் இடத்துல கை வைக்கக்கூடாது"ன்னு ஒரு அமைதியான ஒப்பந்தம்.
சென்னையில் இருந்தாலும், கோவை, மதுரை, திருச்சி, எங்கிருந்தாலும், நம்ம ஊர் மக்கள் பலர் பயணிக்க ஆசைபடுவது கடற்கரை தீவு ரிசார்ட்டுகள்தான். கண்ணாடி போல நீலக் கடல், மேகங்களை தொட்ட புனிதமான வானம், காற்று வீசும் பங்களா... இதெல்லாம் பக்கம் பக்கமாக போஸ்டர்களிலும், இன்ஸ்டாகிராமிலும் பார்க்கிறோம். ஆனா அந்த சொகுசு வாழ்க்கைக்கு பின்னாலிருந்து சிரிக்க வைக்கும் சம்பவங்கள் நடந்தே தீரும்!
நமஸ்காரம் நண்பர்களே! இந்த உலகம் ஒரு பெரிய நாடகம் தான்; அதில் ஹோட்டல் முன்பணியாளர்களுக்கே ரொம்பவே கலகலப்பான, வேற லெவல் அனுபவங்கள் கிடைக்கும். பொன்னு வாங்கும் வாடிக்கையாளர்களும் இருக்காங்க; "நீயும் நான் தான் ரஜினி" போல வாழும் வாடிக்கையாளர்களும் இருக்காங்க! இப்போ அந்த மாதிரி ஒரு அமெரிக்க விசித்திரம் நடந்த கதை தான் உங்களுக்காக.
"சார், இந்த பையில் ஐந்து கிலோ அதிகம் இருக்குது... எடுத்து விடுங்க இல்ல அத்தனை அதிக கட்டணம் கட்டணும்!"
இப்படி ஒரு நாளும், விமான நிலையத்தில் டிக்கெட் கவுண்டரில் நின்று, பயணிகளின் பையையும் மனதையும் தாங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த பணியாளர், எதிர்பாராத ‘விருந்தினரை’ சந்தித்தார். இந்த விருந்தினர், சாதாரண பயணி இல்ல, ஒரு சோக்கர்(குழந்தை கால்பந்து) பயணக் குழுவின் கோச்! அந்த கோச்சர் எப்படி நடந்தார் தெரிஞ்சுக்கணுமா? நம்ம ஊரு திருமண வீட்டில் ‘நான் மாப்பிள்ளை பக்கம்’னு சொல்லிட்டு தானே எல்லாத்திலும் சிறப்பு கேட்கறாங்க, அதே மாதிரி தான்!
நமஸ்காரம் நண்பர்களே!
நம்ம ஊரில் எல்லாருக்கும் தெரியாத ஒரு உலகம் இருக்கு. அது தான் ரீடெயில் கடைகள் உலகம். அங்க வேலை பார்த்தா தான் தெரியும் – ஒவ்வொரு நாளும் புதுசு புதுசா வாடிக்கையாளர்கள், அதிசயங்கள், சிரிப்புகள், சிரமங்கள். இதில் சின்ன சின்ன சம்பவங்கள் தான் அதிகம் நடக்கும். அதெல்லாம் யாரிடமும் சொல்ல முடியாம நம்ம மனசுக்குள்ளே வைத்துக்கிட்டு இருப்போம். ஆனா அப்படி இல்லாம, அந்த அனுபவங்களை வெளிப்படையா பகிர்ந்துக்கறது ஒரு சந்தோஷம் தான். இதை போலவே தான் ரெடிட்-யில் “Tales From Retail” என்ற குழுவும் இருக்கு, அங்க எல்லாரும் தங்களோட ரீடெயில் அனுபவங்களை பகிரறாங்க.
நம்ம ஊரிலே வித்தியாசமான பக்கத்து வீட்டு ஆள்கள் இருந்தால்தானே வாழ்க்கை சுவாரஸ்யமா இருக்கும்? பெரிய கோவில் கட்டும் அய்யா மாதிரி, பசுமை வளர்க்கும் பாட்டி மாதிரி, எல்லா வீடுக்கும் ஒரு "கேவின்" மாதிரி வித்தியாசமானவர் கண்டிப்பா இருப்பார். நம்ம வீட்டு பக்கத்திலிருக்கும் கேவின் அவர்தான் இப்படி ஒரு ரொம்பவே காமெடி பாத்திரம்!
இந்தக்கதை, குறுக்கே போன மாலை நேரத்தில், அடுத்த வீட்டு கேவின் ஒரு "கோழி அரண்மனை" கட்ட ஆரம்பிச்சதா தெரிந்ததும் தான் ஆரம்பித்தது. ஆனா இது சாதாரண கோழிக்கூடு இல்ல, அப்படியே நம்ம சென்னை அல்லது கோவை டான்ஸ் பப்ஸ் மாதிரி "நைட் கிளப்" மாதிரி பிரம்மாண்டம்!
வணக்கம் நண்பர்களே!
இன்றைய ஹோட்டல் முன்பதிவு மேசை (“Front Desk”) வாழ்க்கை அனுபவம், நம் ஊர் சினிமாவில் வரும் கொஞ்சம் காமெடி, கொஞ்சம் டிராமா கலந்த கதையைப்போலத்தான்.
இங்கே தினமும் பல வாடிக்கையாளர்கள் வருவார்கள்; சிலர் அப்படியே “எந்திரம்” மாதிரி போய் விடுவார்கள். ஆனால் சிலர்… அங்கம்மா! அவர்களைப் பற்றி எழுதாமலே இருக்க முடியாது.
நம்ம ஊர்ல “பொறுமை என்பது பெரும்புகழ்”ன்னு சொல்வாங்க. ஆனா, அந்த பொறுமை எங்க போச்சுன்னு, சில சமயங்களில் நாம்கூட புரியாம இருக்குது! குறிப்பா, யாராவது சுத்தம் செய்ய வந்தா, பழுதுபார்க்க வந்தா, நம்ம பக்கத்திலேயே துருத்துரு சத்தத்தோட வேலை பார்த்தா, உடனே நம் முகத்தில் நிம்மதியோ, மனசுல சமாதானமோ இருக்குமா? மனசுக்குள்ள அந்த “சும்மா இருந்தால் என்ன?”ன்னு கேள்வி எழுந்து விடும்!