நம்ம ஊரு கடையில் வேலை பார்த்த அனுபவம் என்றால், அந்த கதைகளுக்கு கடைசியே இல்லை. 'கடை' என்றாலே, அங்கே வரும் வாடிக்கையாளர், அவர்களோடு நிகழும் சுவாரஸ்ய சம்பவங்கள் – இதெல்லாம் நம்ம ஊர் சினிமா கதையிலேயே வருகிற மாதிரி! ஆனா, இந்த கதை நம்ம ஊர்ல அல்ல – ஒரு மேற்கத்திய Grocery Store-ல் நடந்தது. ஆனாலும், நம்ம ஊரு கலாச்சாரம், பழக்கவழக்கம்னு சொல்லி, இதை நாம பக்கா நம்மதா படிக்கலாம்.
வணக்கம் நண்பர்களே!
உங்கள் அலுவலகத்தில், காஃப்டீரியாவிலோ, சாலையோர டீக்கடையிலோ, "அது அந்த மெடம் சொன்னாங்க, இது அந்த அண்ணன் கேட்டாங்க" என்று தினமும் ஒரு வாடிக்கையாளர் கதை ஓடிக்கொண்டே இருக்கும். ஆனா, எப்போதாவது அந்த கதைகளைத் தாண்டி நம்மளுக்கும் சொல்வதற்கு நிறைய இருக்குதேனு தோன்றுமா? "நம்ம ஊரு ரெட்டிட்ல" அதுக்கு தான் ஒரு அற்புதமான இடம் – r/TalesFromTheFrontDesk - Weekly Free For All Thread!
அண்ணாச்சி, ஒரு செய்தி சொல்லட்டுமா? நம்ம ஊர்ல பண்டிகை நாளா, வீடெல்லாம் கொடியும் பூவும் கட்டிப்போடுவோம். ஆனா, அந்தக் கொடி ஏற்ற அனுமதி இல்லையேன்னா, நம்ம ஊர் மக்கள் என்ன செய்வாங்க? ஏதாவது சுட்டுத்தனம் கண்டுபிடிச்சு, நம்ம ஆட்டத்தை காட்டுவோம், இல்லேனா?
இப்போ இதே மாதிரி ஒரு செம்ம ஜோசியான சம்பவம் நடந்துள்ளது ஐரோப்பா நாட்டில்! டான்மார்க் – ஜேம்ஸ் பாண்டு படம் மாதிரி குளிரும், பனியும் இருக்கும் நாடு. அங்குள்ள லோக்கள் நம்ம மாதிரி சொந்த பசங்கதான். அங்க ப்ரஷியன் அரசாங்கம் வந்ததும், “உங்க சிவப்பு-வெள்ளை டானிஷ் கொடியை ஏற்றக்கூடாது!”ன்னு கட்டளை போட்டாங்க. நம்ம ஊர்ல யாராவது பங்குனி உத்திரம் நாளா கண்ணன் கொடியை ஏற்ற கூடாது என்றா, என்ன ஆகும்? அவ்வளவுதான்!
"நாங்கள் உதவிக்காக இருக்கிறோம்" என்றால், எல்லா வேலைகளையும் நமக்காக செய்து தருவார்கள் என்று யாராவது நம்புவார்களா? ஆனா, அப்படி நம்பியவர் ஒருவரோடு நடந்த ஒரு சிரிப்பூட்டும் சம்பவம் தான் இன்று நாம்பாக்க போறோம். இது 2004-2005-ம் ஆண்டு, ஒரு IT ஹெல்ப்டெஸ்க் பொறுப்பில் இருந்த ஒரு நண்பரின் அனுபவம் – ஆனா, இப்படி நடக்கும் என்று நம்ம ஊர் அலுவலகங்களில் கூட நினைக்க முடியாது!
வீட்டு டீன் மேசையில் 'சாப்டா ஜார்' – பிள்ளைகள் தான் அப்பாவை வளைத்து விட்டார்கள்!
நம்ம வீடுகளில், 'சாப்டா' பேசுவது ஒரு பெரிய குற்றம் தான். 'அம்மா, அப்பா' கண்ணில் படுற மாதிரி ஒரு வார்த்தை வந்தா, உடனே "என்னடா இது? யாராவது பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்க?" னு எல்லாம் சொல்வாங்க. ஆனால், ஒரே ஒரு சாப்டா சொன்னதுக்கு என்னோட நண்பனோட வீட்டில் நடந்த கதை, நம்ம வீட்டிலும் நடந்திருந்தா நம்மை நம்மால் அடக்க முடியாது!
நம்ம ஊர் கல்யாணங்களில் மாதிரி, வேலையிலும் சில சமயங்களில் ரொம்ப கள்யாணமான டிராமா நடக்கறது. "ஏன் தம்பி, இப்படி ஒரு காரியம் பண்ணிட்டே?"னு ஆச்சரியப்பட வைக்கும் ஒரு சம்பவம் தான் இங்க இருக்குது. ஒருவேளை இது உங்க அலுவலக வாழ்க்கையிலயும் நடந்திருக்கலாம் – முதலாளிகள் சம்பள உயர்வு கேக்குறதற்கே முகத்தை சுருக்குறாங்க, வேலை அதிகமா கொடுக்குறாங்க, ஆனா பாராட்டு மட்டும் மொத்த ஊழியர்களுக்கும் ஒரு போலி ஈமெயில்.
நம்ம ஊர் அலுவலகங்களில் “ஸீனியர் சொன்னா சரிதான்!” என்பதே வழக்கம். மேலாளர்கள் சொல்வதை கேட்காம போனால் வேலை பறக்கும் அச்சம். ஆனா, அவங்க சொல்வதை கேட்டு எல்லாம் செய்ய ஆரம்பிச்சா, அதை விட பெரிய சண்டைதான்! இதுக்கு சின்ன உதாரணம்தான் – இந்த IT நண்பரின் கதை.
உட்கார்ந்து வாசிப்பீங்கன்னு நம்புறேன், ஏன்னா இதுல சரியான நையாண்டி, சிரிப்பும், “செய்யும் வேலை தெரிஞ்சதா கேளுங்க”னு சொல்லும் கற்றலும் இருக்கு!
காலை நேரம். ஒரு சாதாரண வேலைக்காரன் போல சூரியனை விட முன்னதாக எழுந்து, பஸ் ஸ்டாண்டில் இருபது பேருடன் காத்திருத்தல். அன்னைக்கு, இந்தக் கதையின் நாயகன் (அல்லது, நம்மோட நாயகன்) ஒரு பெரிய கம்பெனியின் கால்சென்டரில் வேலை செய்கிறார். உயிரோடு இருக்கும் போதும், வேலைக்கு உயிரோடு இருக்க முடியாத நிலைமை! "வேலை பிடிக்கலை, ஆனா வீட்டுக்காரர் மாதிரி பாக்குமெல்லாம் வேலையைக் கைவிட முடியாது" என்ற அந்த மனநிலையை நம்மில் பலர் அனுபவித்திருப்போம்.
நம்ம ஊர்ல ஒரு பழமொழி இருக்கு – “காலையில் கள்ள வச்சவனுக்கு மாலை நேரம் கள்ளி காட்டு!” அதே மாதிரி, தன்னோட ஆளில்லாத கட்டிடத்துல நம் நண்பர்கள் அலுவலகம் வைத்து, குறைந்த வாடகையில வேலை செய்து வந்தது. அந்த உரிமையாளர் – நம்ம ஊர் ஸ்லாங்ல சொன்னா, "வாடகை வீட்டு ராணுவன்" – அவங்க தாழ்வு நிலை வீட்டை (slum building) ஒவ்வொரு மாதமும் ஓர் ஓட்டுப்போட்டு வாடகை வாங்கி வந்தார். பரவாயில்லை, கட்டிடமும் பழையது, சுற்றுல யாரும் பெரிசா கவனிக்க மாட்டாங்க, ஆனா வாடகை குறைவா இருந்ததால நம் ஆள்கள் சமாளிச்சாங்க.
ஒருவேளை, நாம் பசங்க ரொம்ப நேரம் சந்தோஷமா இருந்தா, யாராவது ஒரு 'முரட்டு' வந்து கலக்கணும் இல்ல? அதே மாதிரி, ஒரு நாள் உரிமையாளர் மெசேஜ் அனுப்பி, "இனி வாடகை இரட்டிப்பு! புத்திசாலி மாதிரி புதிய ஒப்பந்தம் எழுதணும், இல்லன்னா 30 நாள் முன்பே சொல்லி போங்க!" அப்படின்னு சொல்லி வச்சாரு. ஆனா அந்த உரிமையாளர் மாத்திரம், 30 நாள் முன்பே சொல்லணும் அப்படின்னு நியாயம் பேசியே, நம் பசங்க கூடக்கு முழு மாதம் கூட விட்டு கொடுக்கல.
நம்ம ஊர்ல பசங்க துள்ளலும், பந்தயம் போட்டுக் கொண்டாட்டமும் ஒரு பக்கமா இருந்தாலும், குடும்பப் பாசம் என்றால் அது தனி லெவல் தான்! அப்படி ஒரு சம்பவத்தைப் படிச்சதும், நம்ம வீட்டுலயே நடந்த மாதிரி சிரிப்பும், உருகலும் வந்தது. அம்மாவை பற்றி யாராவது ஒரு வார்த்தை கூட தவறா பேசினா, நம்ம கையில் என்ன இருந்தாலும் தாங்க முடியாது போல இருக்கும், இல்லையா?
நல்லங்க, ஒரு பையன் – வயசு பன்னிரெண்டு கூட வராது – கிரிக்கெட் ஸ்கோர் எழுதற வேலை வாங்கிருக்கான். நம்ம ஊர்ல கிரிக்கெட் ஸ்கோர் எழுதறது மாதிரி, அவங்க ஊர்ல ‘பேஸ்பால் ஸ்கோர்’ எழுதுறாங்க. அந்த வேலைவச்சியே, பசங்க தங்கம் போல சம்பளம் வாங்கி சந்தோஷப்பட்டு போறான்.