பாட்டி: “நம்ம வீட்டுத் தோட்டம் சிறிது தான், அந்த ரைடர் மோவர் எதுக்கு?”
தாத்தா: “நீ சொன்னால் நான் கேட்குறவனா? வாங்கிப் போயிடறேன்!”
இப்படி தான், பாட்டி-தாத்தி லெவல் நம் வீட்டில் கிடைக்கும் நையாண்டி கலந்த காதல்! அமெரிக்காவில் நடந்த இந்தச் சின்ன சம்பவம், நம்ம ஊர் குடும்பங்களிலும் எத்தனையோ முறை நடந்திருக்குமே! இங்கே அந்தக் கதை – சிரிப்பும், சின்ன சிந்தனையும், நம்ம ஊர் சுபாவத்தோடு.
வணக்கம் தமிழ் வாசகர்களே! நம் நாட்டில் கல்யாண வீடுகளில், "என்னங்க, சமையல் நல்லா இருக்கா? சுவை எப்படி?"ன்னு ஒரு பக்கத்தில் சொந்தபந்தங்கள் கலாட்டா பேசிக்கொண்டிருப்பதை பார்த்திருக்கிறீர்களா? அதே மாதிரி, இன்டர்நெட்டில் இருக்கும் ஒரு ஜாலியான இடம் தான் r/TalesFromTheFrontDesk. இங்கு பொதுவாக ஹோட்டல் முன்பலகை பணியாளர்கள் தங்கள் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொள்வார்கள். ஆனா, இந்த வாரம் மட்டும், "சும்மா பேசலாம் வாங்க"ன்னு ஒரு ஸ்பெஷல் த thread!
இது, நம்ம ஊரில் அங்கீகாரம் பெற்ற 'வார இறுதிக் கூட்டம்' மாதிரி. எல்லாரும் வேலைப்பளுவை மறந்து, சனி-ஞாயிறு சந்திப்பில் தங்களது ஆனந்தம், கவலை, சந்தேகம் எல்லாம் பகிர்ந்து கொள்ளும் சந்திப்பு.
“நம்ம ஊர் கல்யாணத்திலேயே சலசலப்புக்கு குறைவேயில்ல, ஆனா வெளிநாட்டு ஹோட்டல் கல்யாணத்தில் நடந்த சமாசாரம் கேட்டா, ‘அது என்ன பாயா!’னு வாய்திறந்தே போயிருவீங்க! அப்படி ஒரு கதையை, அமெரிக்காவின் ரெடிட்-ல வந்த ஒரு ஹோட்டல் பணியாளரின் அனுபவத்தை நம்ம பாணியில் சொல்லப் போறேன்.”
“முழு ஹோட்டல் தான் ஒன்னோட பாக்கியம், ஆனா சில பேருக்கு 25 ரூம்கள் எடுத்தா ‘நாங்க ஹோட்டல் வாடகை எடுத்த டோங்க’னு ஃபீலிங்! ஏற்கனவே நம்ம ஊர்ல சில பேரு பஜாரு பண்ணுவாங்க, ஆனா இதுவோ ஒரு லெவல் தாண்டி கலாட்டா!”
நமஸ்காரம் நண்பர்களே!
நம்ம ஊரில், "வாடிக்கையாளர் ராஜா" என்றொரு பழமொழி உண்டு. வாடிக்கையாளர்களை மதிக்கணும், அவர்களுக்காக அயராது உழைக்கணும் – இதெல்லாம் சரிதான். ஆனா, அந்த அளவு என்று ஒரு வீடு இருக்கணும். இல்லையா? ஏன் சொல்றேன் தெரியுமா? அந்த அமெரிக்க ஹோட்டல் முன்பணியாளர் அனுபவத்தை கேட்டீங்கனா, நம்ம ஊரு ஓட்டல் ரிசெப்ஷன் டெஸ்க் வேலைக்காரங்க கூட தலை குனிஞ்சு வேல செய்யும் நிலை வந்துரும்!
சரி, உங்களுக்கு ஒரு கதை சொல்ல வர்றேன். இது யாரோ அமெரிக்காவில் நடந்த கதையா இருந்தாலும், நம்ம ஊர்லயும் இதே மாதிரி சம்பவம் நடந்திருக்கலாம்னு நினைச்சுக்கங்க.
இன்னைக்கி பசங்க எல்லாம் சொல்வது போல, "ஒரு பெரிய காமெடி பண்ணிட்டேன்!" அப்படின்னு சொல்ற மாதிரி தான், இந்த ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனிஸ்ட் நண்பரின் கதை. ஹோட்டல் வேலைன்னா, மதிய சோறு சாப்பிடுற நேரமும் சரியா கிடையாது; அதுக்கு மேலே, கணக்கில் ஒரு சிறிய பிழை வந்தா, மேலாளர் முகம் பார்த்தா நம்ம முகம் சுருங்கிடும்!
நம்ம ஊரு "பாசத்துக்காக" தான் பணிபுரிவோம். ஆனா, இங்க காரியம் சுத்தமா வேற. மோசமான பிழை ஒரு கட்டணத்தில் நடந்துச்சுனா, 'ஊரே தெரியும்' மாதிரி நடக்குது. அந்த மாதிரி ஒரு சம்பவம் தான் இந்த பதிவு.
வணக்கம் நண்பர்களே!
இன்றைய காலத்தில், உணவுக்கடையில் வேலை பார்த்தால் நம்மள பாத்து கண்ணால் எரிக்கிறவங்க பாத்திருப்பீங்க. ஆனா, “என்னடா பண்ணுவாங்க?”ன்னு நினைச்சிருக்கலாம். ஆனா, ஒரு ஜூஸ் கடை ஊழியர் தன்னோட அனுபவத்தை ரெடிடில் பகிர்ந்திருக்கிறார். அவர் சந்தித்த டோர்-டாஷ் டிரைவருடனான அந்த ‘சிறிய பழி’ வாய்ப்பு நம்ம ஊர் சூழ்நிலையோட ஒட்டி இருக்கிறதுன்னு சொல்லலாம்!
உணவுக்கடையில் வேலை செய்தால், எப்பவுமே சற்றே பதட்டம்தான். காலையிலே முதல் ஆர்டர் வந்து, கையோடு பிஸியான நேரம். அந்த நேரத்துல, ஒரு வாடிக்கையாளர் மேல உங்க மேல பார்வை பாய்ச்சிட்டா, நமக்கு எப்படியிருக்கும்? அதுவும், யாராவது உரசலை பேசாம, நேரில் கேட்காம, கண்ணை விழுங்க பார்த்தா?
நமஸ்காரம் நண்பர்களே!
நம்மில் பல பேருக்கு 'வாடிக்கையாளர் சேவை'ன்னா எப்படியோ ஒரு அருமை அனுபவம்தான். ஆனா, அந்த அனுபவத்துக்கு பின்னாடி இருக்கும் மன அழுத்தம், வேலைச்சுமை, மற்றும் மேலாளரின் "உங்களால்தான் இந்த ஹோட்டல் ஓடுது!" அப்படின்னு சொல்லும் புன்னகை... இதெல்லாம் தெரியுமா?
இன்னிக்கு நம்ம பக்கத்து ஊரிலிருந்து ஒரு FDA—அதாவது Front Desk Associate—அவரோட மனம் திறந்த கதையை உங்க முன்னால் வைக்கப்போறேன். இது ஒரு அமெரிக்கரின் அனுபவம்; ஆனாலும், நம்ம தமிழ்நாட்டுலயும், சென்னை, கோயம்புத்தூர், மதுரை எல்லா நகரங்களிலும் இதே மாதிரி தான் கதை நடக்குது.
நண்பர்களே,
உங்களுக்கு ஒருநாள் உங்கள் மேலாளர், "நாங்க உங்களை வேணும்னா, கண் மூடி கண் திறந்தா போலவே வேலைல இருந்து தூக்கி போடலாம்!"ன்னு சொன்னா, உங்க மனசுக்கென்ன ஆகும்? நம்ம ஊரில், தண்ணி கேட்கும் ஊழியருக்கே முன் அறிவிப்பு இல்லாம வேலை முடிச்சுட்ராங்கன்னா வம்பு வந்துரும். ஆனா, இந்த கதை நடந்தது வேற மாதிரி – ஒண்ணும் இந்தியாவில் இல்லை, ஆனாலும் நம்ம எல்லாருக்கும் பரிச்சயமான கான்ட்ராக்ட் வேலைப்பத்தி தான்!
பணக்கார வீடுகளில் வேலை பார்த்து பார்த்து வாழ்ந்தவர்கள் யாராவது உள்ளீர்களா? அந்த பணக்கார நாகரிகங்கள், உயர்ந்த வாழ்க்கை, நேரம் பார்த்து சிரிப்பது – எல்லாம் வெளியில் மட்டும் தான். உள்ளுக்குள் என்ன நடக்கிறது என்று தெரிந்துகொள்ள ஒருமுறை அவர்களுடன் நேரில் வேலை செய்து பாருங்கள்! இன்று நம்மோடு பகிர்ந்துகொள்ளப் போகும் கதை, அத்தனைக்கும் ஒரு ஜொலிக்கும் எடுத்துக்காட்டு.
ஒரு காலத்தில், வீட்டை சுத்தம் செய்து வாழ்க்கை நடத்திய ஒரு பெண்மணி. அந்த குடும்பம் – பணக்காரர்களே! பணமும் இருக்கே, பசுமை இல்லையேன்னு சொல்வது போல. பணம் இருந்தாலும், உள்ளம் இல்லை. பணியாளர்களை விட்டுப் பத்தும் பாராட்டுவதே இல்லை.
நம்ம ஊருக்கு வெளியிலோ, இல்ல நம்ம ஊரிலேயேயோ பெரிய பெரிய பிரபலங்கள் வந்தா, அவர்களைப் பார்த்து “ஏய், அந்தவர் தான்!” என்று ஒரு சந்தோஷம், ஆர்வம், சில சமயம் திகைப்பும் கூட ஏற்படும். அப்படியான சந்தர்ப்பங்களில் வேலை செய்தவர்களுக்கு கிடைக்கும் அனுபவங்கள் சொன்னால், அது தான் ரசிக்க வேண்டிய ருசி!
நாம எல்லாம் எண்ணும் அளவுக்கு மக்கள் மனதில் பிரபலமான ஒருத்தர் – ஒரு மிகப்பெரிய விளையாட்டு வீரர் – குடும்பத்துடன் ஒரு புகழ்பெற்ற ரிசார்ட்டில் வந்தார். இந்த சம்பவம், ‘மொத்தம் பத்து காசு வச்சா பத்து கதை’ மாதிரி, வெளிப்படையில் அவரை பார்த்து வியந்தாலும், உள்ளுக்குள் ஒரு கவலை மனதில் விழுந்தது.