வணக்கம், என் அன்பு தமிழ்ச் சகோதரர்களே! நம்மில் எத்தனை பேருக்காவது ஹோட்டலில் தங்கும் அனுபவம் இருக்கும். தமிழ் நாட்டிலோ, வெளிநாட்டிலோ, ஒரு நல்ல ஹோட்டலில் தங்கினால் எல்லாமே அருமைப்படும். ஆனா, சில சமயம் வாடிக்கையாளர்கள் சில விசித்திரம் செய்யும் போது பணிபுரிபவர்கள் எப்படியாவது சமாளிக்க வேண்டி வரும். இந்தக் கதையோ, நம்ம ஊரிலே நடந்ததாக இருக்கு ன்னு சொன்னாலும் நம்பிடுவீங்க!
நம்ம ஊரில் ஒரு பழமொழி இருக்கே – “நண்பனை சொல்லி தெரியும் நம் தன்மை!” ஆனா, சில சமயம் நண்பரே நமக்கு தலைவலி ஆகிறார். பயணத்தில் போன போது, ஒருவன் செய்யும் வேட்டைகளை எல்லாரும் அனுபவிச்சிருப்போம். ஆனா இந்தக் கதையோ, அப்படிப்பட்ட தோழிகளுக்கே ஒரு ஜாக்கிரதை அழைப்பு! சிகாகோவில் உள்ள Myatt ஹோட்டலில் நடந்த ஒரு நட்புப் பிரச்சனையைப் பற்றி, ரெடிட்-இல் u/mamasqueeks என்ற பயனர் பகிர்ந்திருப்பதைப் படிச்சதும், "ஏன் நம்ம ஊர்லயும் அப்படி தான் நடக்குது!"ன்னு நினைச்சேன்.
"பாஸ், இந்தக் கணினி ரொம்ப தூரமா இருக்கு... அதான் சத்தம் போட்டு பேசுறேன்!" – இதை ஒரு காலேஜ் மாணவன் சொன்னா நாம சிரிப்போம். ஆனா, அந்த ஆளு ஒரு பிஎச்.டி வைத்த 70 வயது மூத்த ஆராய்ச்சி நிபுணர் என்றால்? இதுதான் இந்தக் கதையின் ஹீரோ, ‘கெவின்’! வாழ்க்கையில் ‘படித்தாலும் பணி செய்யத் தெரியாதவங்க’ என்றொரு வகை இருக்கிறது. அவர்களுக்காகவே இந்த பதிவை எழுதணும் போல இருக்கு!
நாம் எல்லாம் அலுவலகங்களில் வேலை பார்த்து பார்ப்போம் – சிலர் புத்திசாலிகள், சிலர் வேலையை தாங்கிக்கொள்வதற்காகவே இருப்பவர்கள். ஆனா, இந்த கெவின் மாதிரி ஒருத்தரை பார்த்தா, ‘அந்த certificate எல்லாம் எப்படிச் சம்பாதிச்சாரு?’ என்கிறது பெரிய கேள்வி!
நம்ம ஊர்ல சொந்தக்காரர்-வாடகையாளர் நட்பே தனி! ஒருத்தர் வீட்டை வாங்கி வாடகைக்கு விடுறாங்க; இன்னொருத்தர் அதுல கடை, அலுவலகம், விளையாட்டு நிலையம் நடத்துறாங்க. ஆனா, சில சமயம் சொந்தக்காரருக்கு "இந்த வாடகையாளர் நல்ல லாபம் பண்றார்... நாமே இந்த வியாபாரம் பண்ணலாமே!"ன்னு தீர்மானம் வந்துடும். அப்ப தான் அருவி போல சினிமாப் பிளாட் ஆரம்பிக்குது.
இதைப் போல ஒரு பஞ்சாயத்து நடந்திருக்குது அமெரிக்காவின் ஒரு நகரத்துல. ஆனா, இந்த கதை நம்ம தமிழ்நாட்டு வாசகர்களுக்கும் ரொம்பவே பொருத்தமானது! சொந்தக்காரர் தன்னோட கட்டிடத்தை ஒரு ஜிப் லைன் (அதாவது, கயிறு வழியாக ஹவாய் பறக்கிற ஆட்கள் விளையாடுற இடம்) நிறுவனம் நடத்த வாடகைக்கு விட்டிருக்கிறார். அவங்க நல்ல வியாபாரம் பண்ணுறதைப் பார்த்து சொந்தக்காரர் சும்மா இருக்க மாட்டாரே!
“ஏய், காலை எழுந்தவுடன் வேலைக்காரன் அலுவலகத்துக்கு வரணுமா?”, “சார், உங்க நேரம் எனக்கு வேலைக்கு உடனே வர முடியாது!” — இதெல்லாம் நம்ம நண்பர்கள் IT துறையில் வேலை பார்த்தால் அடிக்கடி கேட்கும் வசனங்கள். நேரம் என்பது தமிழ்நாடு மக்களுக்கு ரொம்ப முக்கியம். ஆனால், சில நேரம், நேரத்தை தவறாகப் புரிந்துகொள்ளும் மேலாளர்களும் இருக்கிறார்கள். அதில் நடந்த ஒரு அற்புதமான சம்பவத்தை ரெடிட் வாசகர் ஒருவர் பகிர்ந்திருக்கிறார். இந்தக் கதையை படிச்சதும், நம்ம வாழ்க்கைல நடந்த சம்பவங்களும், நம்ம நண்பர்களோட அனுபவங்களும் ஞாபகம் வந்துவிடும்!
நம்ம ஊரில் சின்ன சின்ன விஷயங்களுக்கே "இப்படி ஒரு பழிவாங்குறாளே!"ன்னு ரசியமா பேசுவோம். ஆனா, அமெரிக்கா ஜார்ஜியா (அவங்க நாட்டுல ஒரு மாநிலம், நம்ம தமிழர்கள் குழப்பப்படக்கூடாது!)ல ஒரு 14 வயசு பசங்க என் அப்பாவிடம் எடுத்த petty revenge-ஐ படிச்சீங்கன்னா, சிரிப்பை அடக்க முடியாது!
இந்த கதையின் நாயகன் – நம்ம வாசகர் மாதிரி தான், ஆனா வயசு கொஞ்சம் குறைவு. இவருடைய அப்பா ஒரு பாஸ்டர். ஒவ்வொரு மாதமும் ஞாயிறு இரவு ஆலயத்தில் communion (அவங்க சொல்லுற bread & grape juice தருற விசேஷம்) நடத்துவாங்க. இந்த மாதம் communionக்கு நான் உதவ சொல்லி வாக்குறுதி குடுத்து மறந்து விட்டாராம் அப்பா. அதுக்காக எடுத்த petty revenge தான் இந்த கதையின் சுவை!
நம்ம ஊர் தனக்கு தனக்கே ஒரு தனி சுவை. ஆனா, அமெரிக்காவில் திரையரங்கில் வேலை பார்த்த அனுபவம் நம்மள விட குறையுமா? அங்கும் நம்ம ஊரு "கெவின்" மாதிரி வேலையிலே ஓவரா சோறு சாப்பிடுறவங்க இருக்காங்க. இந்த கதையை படிக்கிறீங்கன்னா, அங்கயும் நம்ம ஊரு ஊழியர்கள் மாதிரி "சமையல்" செய்றவங்க இருக்காங்கனு நிச்சயம் புரியும்!
இந்தக் கதை, ஒரு திரையரங்கில் நடந்தது. நம்ம கதையின் ஹீரோ - இல்ல ஹீரோனா சொல்ல முடியாது, ஆனா "கெவின்" தான் - அங்க வேலை பார்த்தபோது நடந்த வேடிக்கையான சம்பவங்கள், உங்க காலை வேலையில கொஞ்சம் சிரிப்பு வர வைக்கத்தான்!
நம்ம ஊரு சாலையிலோ, மாலில் அல்லது ரெஸ்டாரண்ட்டிலோ காரைப் பார்க்கப் போனாலே ஒரு சண்டைக்காட்சிக்கு குறைவு இருக்காது! "எங்க பார், யாரோ ஒன்னு ஓட்டிவிட்டு போன மாதிரி, இரண்டு இடம் பிடிச்சிருக்கார்!" என பக்கத்தில நின்று வசை பேசும் நம்ம பழக்கம்தான். ஆனா, நிறைய பேர் சமாளிச்சுடுவோம். ஆனா, சில நேரம் நம்மளும் சின்ன சின்ன பழிவாங்கும் முயற்சியில் இறங்கிடுவோம். அதாவது, ‘எனக்கு இப்படி குறைச்சா, நானும் ஒரு ஸ்மால் ஆதார் காட்டுறேன்!’ என்று.
நம்ம ஊரில், காலையிலேயே ஒரு காபி குடிக்காம போனா நாளே கெட்டுப்போயிடும் மாதிரி இருக்கும். ஆனா அமெரிக்காவில் ஒரு ஊழியர், Red Bull குடிச்சுக்கிட்டு, ஹாட் ஸ்பிரிங்ஸ் விடுதிக்குள் காலடி வைச்ச அந்த நாடகம்? செம்ம ஹீரோயின் மாதிரி ஸ்டைலில் தான் இருக்காங்க! காலையில் 7:40க்கு, கதவு வெளியில் நின்று, “கதவு இப்போதே திறந்து போகணும்!”ன்னு மனமுறுத்திக்கிட்டு கதவை குலுக்குற இரண்டு வாடிக்கையாளர்கள். நம்ம ஊர்லயும் இதே மாதிரி வேலைக்காரங்க வெளியில் வந்து கதவு திறக்காம, உள்ளே வேலையை முடிச்சு தான் திறக்கறது பாரம்பர்யம் தான், இல்லையா?
“வணக்கம்! நம்ம ஊர்லோ, பேருந்து நிலையம், ரயில் நிலையம், ஹோட்டல் – எங்கேயும் வேலை பார்த்திருக்கிறவங்கக்கு தெரியும், அங்க ஒரு ‘வழக்கம்’ இருக்குது. யாராவது திடீர்னு வந்து, ‘ஓர் நிமிஷம் ஜார்ஜர் குடுங்க’ன்னு கேட்டா, அதுக்குப் பிறகு என்ன நடக்கும்னு யாருக்கும் தெரியாது!
இதுல்லாம் ஒரு சம்பவம், ரெட்டிட்டில் ஒருத்தர் எழுதியிருக்காங்க. ஒரு ஹோட்டலில் முன்பணியில் இருந்த அவருக்கு, ஒரு வீதியோர மனிதர் வந்து, முதல்ல ரூம் புக் பண்ணுறதுன்னு உரையாடல் ஆரம்பிச்சாராம். ஆனா ரூம் விலை கேட்டதும், ‘அதுதான் போதும்’ன்னு, நிம்மதியா சோபாவில போய் உட்காராராம்!