நாம் எல்லோரும் தெரிந்த விஷயம் – நண்பர்களுடன் விளையாடும்போது ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் ‘என்’ என்ற உரிமை உணர்ச்சி அதிகமாகும். குழந்தை பருவத்தில் உள்ள பசுமை நிலத்தில் விளையாடுவது போல, இப்போது Minecraft போன்ற video game-ல் தான் அந்த சந்தோஷம். ஆனா நண்பர்களோடு விளையாடும் போது, குறைந்தது ஒரு தடவை “நான் செய்யும் விஷயத்தை யாரும் கண்ணோட்டம் விடக்கூடாது!” என மனசு சொல்லும். இந்தக் கதையில் அதிரடி என்னவென்று பார்ப்போம்!
அண்ணாச்சி, ஒரு வார்த்தை சொன்னா கேளுங்க! நம்ம ஊர்ல ஏதாவது அபராதம் கட்ட சொல்லி வந்தாங்கன்னா, உடனே "ஏன் சார், கொஞ்சம் மன்னிச்சுக்கலாமா?"ன்னு கேட்டிருப்போம். ஆனா, அமெரிக்காவில் ஒருத்தர், 20,000 டாலர் அபராதம் கட்ட சொல்லியதும், அவர் எடுத்த முடிவை கேட்டா, அதே "சீனு வில்லன்" மாதிரி குத்துச்சண்டை போட்ட மாதிரி தான் இருக்கும்! 60 வாளிகள், ஆயிரக்கணக்கான நாணயங்கள்... இந்த அபராத கதையை படிச்சா, உங்க முகத்தில் ஒரு சிரிப்பு வந்துடும்!
“இசை இல்லாமல் வாழ்க்கை சோம்பல்”ன்னு சொல்வாங்க. ஆனா ஒரு சில வேலை இடங்களில், அந்த இசை வேற ரொம்பவே பேதி வைக்கும் மாதிரி இருக்கு! தமிழ்நாட்டுல கூட மேலாளர்கள் playlist-ல இருந்து “அந்த 10 பாடல் தான்”ன்னு கட்டுப்பாடு போட்டுருக்காங்கன்னா, அந்த வேலைக்கு போறவங்க நாளுக்குநாளு ஒரே மாதிரி இசை கேட்டுக்கிட்டு சலிப்போட job செய்ய வேண்டியிருக்கும். இதே மாதிரி ஒரு கதை தான் இந்த Reddit-ல வந்திருக்குது.
ஒரு பெரிய ஷாப்பிங் மால்ல காப்பதாரி வேலை பாத்துக்கிட்டிருந்த ஒருத்தர், அவங்க மேலாளர்களோட அனுமதியோட, தன்னோட private playlist-யை play பண்ணலாம்னு ஒரு நல்ல வாய்ப்பு கிடைச்சிருக்கு. ஆனால், ஒரு சின்ன twist – ஒவ்வொரு பாடலும் மேலாளர் குழுவின் அனுமதி பெற வேண்டும்! இது எப்படியோ ஒரே ஒரு நாற்காலியில் இருகுன்னு சொல்லுற மாதிரி தான்.
எந்த ஒரு பெண்ணுக்கும் வாழ்க்கையில் சில தவறான முடிவுகள் எடுத்து விட்டோம் என்று நினைத்து மனம் பதறும் தருணங்கள் இருக்கும். ஆனால் அந்தத் தவறுகள், நம்மை சிரிக்கவைக்கும் கதைகளாகவும், வாழ்வின் பாடமாகவும் மாறும்! என் வாழ்க்கையில் ‘கெவின்’ வந்தது அப்படித்தான். ஒரு காலத்தில் மனம் சோர்ந்து, தனிமையில் இருந்த போது, ஒரு நிம்மதியான தங்குமிடம், அன்பு என்று நினைத்து திருமணம் செய்தேன். ஆனால் அந்த வாழ்க்கை ‘சாம்பார்’ மாதிரி இருந்தது – ஒவ்வொரு ஊற்றிலும் புதிய சுவை!
நமக்கெல்லாம் தெரிந்த விஷயம் தான் – புது சீரியல் பார்க்க ஆரம்பிச்சா, அடுத்த நிமிஷமே யாரோ ஒருவர் “அந்த ஹீரோ இறந்துடுவாரே, அதுக்கப்புறம்...” என்று கதையின் முக்கியமான திருப்பத்தை சொல்லிவிடுவார்கள். இதை கேட்டால் நம்ம மனசு சூடாகி, “ஏன் செல்லமே, பாத்து சொல்லலையா?” என்று கேட்கும் பகுதி வரும். இப்படி ஒரு அனுபவம், ஒரு காமிக்ஸ் கடையில் வேலை பார்த்தவருக்கு நேர்ந்தது. ஆனா, அவரோ, அதை சாதாரணமாக விடாமல், ‘கட்டுமுல்லைப் பழிவாங்கிய’ வீரம் காட்டியிருக்கிறார்.
நமக்கு நம்ம சாப்பாடு எவ்வளவு முக்கியமோ, அதையே யாராவது திருடினா அந்த கோபத்துக்கு அளவே இல்லை. குறிப்பாக அலுவலகத்தில், பசியோட, நம்பிக்கையோட எடுத்துச் செஞ்ச லஞ்ச் எளிதில் யாரோ எடுத்துட்டாங்கன்னா, "ஓடி வந்த பசிக்கு கத்தி காட்டின மாதிரி" தான் இருக்கும்! இப்போ உங்க அலுவலகத்தில் சாப்பாடு திருடும் பைத்தியக்காரர் ஒருவருக்கு ஒரு பெண்மணி எப்படி சாவு போட்டு பழி வாங்கினாங்கன்னு சொல்ற கதையில, அருவாள் கல்யாணத்துக்கு வந்த மாதிரி உங்க மனசு குத்திக்குத்தி சிரிச்சுக்கிட்டே படிப்பீங்க!
எப்போதும் அமெரிக்க பள்ளிக் கல்வி முறையைப் பற்றி படிப்போம், கேள்விப்படுவோம். ஆனால், அங்கும் “இட்லி சாம்பார்” மாதிரி சில தவறுகள் நடக்காமல் இல்லை. “எங்க வீட்டு பசங்க பள்ளி மாற்றப் போறாங்க!” என்று ஒரு அமெரிக்க அம்மா ஆனந்தமா ஆரம்பிச்ச கதையில, பள்ளி நிர்வாகி கேட்ட கேள்விகள் கேட்டுப் பையன் சிரித்துட்டேன்! நம்ம ஊர் அரசு அலுவலகத்துல, “அடங்கலையா, இந்த ஆவணத்துக்கு ரொம்ப நாள் ஆயிற்றே!” என்று சொல்லி, பழைய பத்திரத்தைத் திருப்பி அனுப்புறாங்க இல்லையா? அப்படியே இங்கும் நடந்துடுச்சு!
அன்பான வாசகர்களே, வாழ்க்கையில் சில நேரங்களில் நாம் எதிர்பார்க்காத இடத்தில், எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் மனிதத்தன்மை, கருணை எனும் பொற்குணங்களை காண நேரிடும். “சும்மா ஒரு ஹோட்டல் ரூம் தான், அதுல என்ன பெரிய விஷயமா?” என்று நினைக்கலாம். ஆனாலும், அந்த ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளர் (Front Desk Agent) எடுத்த ஒரு தீர்ப்பு, இரண்டு இளம் உயிர்களுக்கு பாதுகாப்பாக அமைந்தது.
இந்தக் கதையை வாசித்ததும், நம்ம ஊர்ல பசங்க ரயிலில், பேருந்தில், அல்லது சென்னையில் “ஓய் மாமா, ஒரு நாள் தங்க இடம் வேணும்”ன்னு நண்பனிடம் தஞ்சம் புகுவது மாதிரி தான் தோன்றியது. ஆனா, அமெரிக்காவில் விதிகள் கடுமையா இருக்கும். அந்தக் கட்டுப்பாடுகளை மீறி, ஒரு நேரத்தில் ஒரு மனிதன் மட்டும் மனிதராய் நடந்துகொண்டார் – இதுதான் இன்று நம்மைப் பேச வைக்கும் கதை!
இன்று உங்கட்கு ஒரு சிரிப்பும், சிந்தனையும் தரக்கூடிய கதை சொல்லப் போறேன். நம்ம ஊர்ல தண்ணி பங்க் (பெட்ரோல் பங்க்)ல வேலை பார்த்து பார்த்து, வாடிக்கையாளர்களோட ஆனந்தம், குழப்பம், கோபம் எல்லாத்தையும் அனுபவிச்சிருப்பீங்க. ஆனா, இந்த கதையை படிச்சீங்கனா, "ஏய் சாமி! நம்ம பக்கம் இப்படிப்பட்டவங்க வரலையே!"ன்னு சொல்லி சிரிச்சுடுவீங்க.
நமக்கு தினசரி கடைகளில் வரிசையில் நிற்கும் போது கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொருவரும் சந்திக்கும் ஒரு வகை மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள் – “நான் தான் முக்கியம்!” என்று நினைத்து, வரிசை முழுக்க தாண்டிக் குதிக்கிறார்கள். அவ்வளவு நேரம் பொறுமையாக நின்று, பாட்டிகள், தாத்தாக்கள் கூட தனக்காக விடப்பட்ட இருக்கையில் அமைதியாக காத்திருக்க, ஒரு “பொறுமை இல்லாத பெரிய மனுஷன்” வந்து, அவர்களை புறக்கணித்து முன்னாடி செல்வதை பார்த்தால் உங்களுக்கும் கோபம் வந்திருக்கும் அல்லவா? இந்த கதையில் அந்தக் கோபம், ஒரு சின்ன பழிவாங்கலாக எப்படி மாறுகிறது என்பதைப் பார்க்கலாம்!