நம்ம ஊர்ல சொல்வாங்க, “கடவுள் கையில் இருக்குறதை காட்ட மாட்டார், ஆனா நல்ல உள்ளங்களோ எங்கும் இருக்காங்க!” இந்தக் கதையும் அப்படித்தான் – ஒரு மொட்டலில் முன்பணியாளராக வேலை பார்த்தவர், தன் வாழ்க்கையின் ஒரு மறக்க முடியாத சம்பவத்தை பகிர்ந்திருக்கிறார். இரவு நேரம், சும்மா அமைதியா இருக்கும் நேரம் என்று நினைத்தாராம். ஆனா, அந்த இரவில் நடந்ததை நினைத்தால்கூட, இன்னும் மனசு கலங்குது.
வணக்கம் நண்பர்களே! வாழ்க்கையில் ‘கடைசி நாள்’ என்பதற்கு ஒரு தனி புனிதம் இருக்கு. பள்ளி, கல்லூரி, அலுவலகம் – எங்கயும் கடைசி நாள் வந்தா, மனசு ஒரு மாதிரி கலங்கும். ஆனா, சில நேரம் அந்தக் கலக்கம் பைத்தியக்காரத்தனமாகவும், சிரிப்பை தூண்டும் விதத்திலும் வெளிப்படும். இப்போ நம்ம பார்ப்பது ஒரு அப்படிப்பட்ட கதைதான்!
ஒரு சின்ன அலுவலகத்தில் நாலு வருடம் உழைத்த ஒரு விற்பனையாளர் – வயசு 29. அவரோட சம்பளம் அதிகமாகணும்னு எதிர்பார்த்தார். ஆனால், எதிர்பார்ப்புக்கு எதிரா, ‘company restructuring’னு சொல்லி சம்பளத்தை குறைச்சிட்டாங்க. அதுவும் போகட்டும், மேலாளருடன் நாளும் ‘கண்ணா மூச்சு’ விளையாடுற நிலைதான். ஆனா, பணி இழக்குற அளவுக்கு இல்லை. இப்படியே நாள்கள் போனது.
நம்ம ஊரு சாப்பாடு கடையில சமைச்ச சாம்பார் வாசனை வந்தாலே நம்மல பாக்கிறவங்க எல்லாம் அமைதியா, அனுபவிக்கிற மாதிரி இருக்கும். ஆனா, அங்கயே ஒருத்தர் திடீர்னு பேச்சு போன் வைச்சு கூச்சலிட்டா? அப்போ என்ன ஆகும்? இதுக்கான பதில் தான் இந்த கதை!
ஒரு காலத்து அமெரிக்காவின் Utah-ல, மொத்தமாக வெறிச்சோட இருந்த ஒரு உணவகத்துல நடந்த சம்பவம் இது. நம்ம தமிழர் சாயலில் பக்கா ஜாளியாக சொல்லப் போறேன், கிளைமாக்ஸ் வரை விடாதீங்க!
அலுவலக வாழ்க்கையில் எல்லா வகையிலும் மனிதர்களை சந்திக்க நேரிடும். சிலர் வேலைக்காக வருவார்கள், சிலர் கதிரவனைப் போல ஒளிர்வார்கள், இன்னும் சிலர்… கடன் வாங்கும் 'வசூல்' அங்கிள்கள் மாதிரி நம்மை தொடர்ந்து உளறுவார்கள். அந்த மாதிரி ஒரு 'லோரி' அக்கா எப்படிச் சிக்கிக்கொண்டார் என்று படிக்கப் போறீங்க!
அதிகம் பேசும், எல்லாம் தெரிந்து கொள்வதில் ஆர்வம் மிகுந்த, பக்கத்து அம்மாக்கள் மாதிரி 'லோரி' அக்கா நம்ம கதாநாயகியின் அலுவலகத்தில் வேலை பார்த்து வந்தார். ஒரு வாரத்தில் நம்ம வீரம் கதாநாயகி, "இவங்க பக்கத்தில் இருக்க முடியாது!" என்று தன்னுடைய டெஸ்க்கை மாற்றிக்கொள்ள போய் கேட்டுவிட்டார். அதுவும் கிடைத்துவிட்டது. ஆனா, லோரி அக்கா சும்மா விடுவாரா? இரண்டு முறை தினமும் வருகை தந்தே போக வேண்டியது தான்.
உங்களுக்கெல்லாம் வாழ்க்கையில் “நீயும் நானும் சமனா?” என்று யாரும் கேட்டு ஏமாற்றி விட்டால் எப்படி இருக்கும்? நம்ம ஊர்லே ஒரு பழமொழி இருக்கே, “ஏமாற்றுவதும் ஒரு கலை; அதுக்கு மேல ஏமாற்றுபவரை ஏமாற்றுவது பெரும் கலை!” அதுதான் இன்று நம்ம கதையின் மொத்தம்.
கிரிஸ்துமஸ் காலம் வந்துவிட்டா, வீட்டில் சோறு, இனிப்புகள், பரிசுகள் – எல்லாமே கலகலப்பா இருக்கும். ஆனா, சில சமயம் அந்த பரிசு கொடுக்கும் விஷயமே பெரிய காமெடி ஆகிடும். நம்ம வீட்டில் நடந்த ஒரு கிரிஸ்துமஸ் விசயத்தை உங்களோட பகிர்ந்துக்கலாம். இது எனது அப்பா செய்த 'சின்ன' பழிவாங்கும் சம்பவம். சின்ன பழி தான், ஆனா அதுல இருக்குற சந்தோஷம் சொன்னா, இப்போவும் நாங்க சிரிச்சுக்கிட்டே இருக்குறோம்!
நம்ம ஊர் பொண்ணுங்க மாதிரி நானும் என் அப்பாவும், குடும்பம் முழுக்க கிரிஸ்துமஸ் கூட்டம் போடுற பழக்கம். ஆனா, என் அப்பாவுக்கும் அவங்க அக்காவுக்கும் (அதாவது என் பெரிய அம்மாவுக்கு) எப்போதுமே கொஞ்சம் 'ஈரல்' தான். ஒருத்தர் எளிமையா வாழுறவர்; இன்னொருத்தர் பணக்காரர், பெரிய வீடு, வாகனம், ஸ்விம்மிங் பூல் எல்லாமே. அதே நேரம், அம்மாவுக்கு அந்த பணம் கொஞ்சம் பெருமை கூட. பரிசுகள் கொடுக்கும்போது இந்த வேறுபாடு இன்னும் பெரியதாக தெரியுது.
நம் ஊர்லயும், பெரிய நகரங்களிலயும், சீர்வரிசையில் நின்று, "சார், லேப்டாப்பு சரியில்லை, பாருங்க..."ன்னு கேட்டுட்டு நிக்குறது எத்தனை பேருக்கு நடந்திருக்கும்? ஆனா, அமெரிக்கா போன்ற வெளிநாட்டு ஆப்பிள் ஸ்டோர்ல போய், ஒரு சின்ன USB பிரச்சனையில, கெவின் மாதிரி ஒருத்தர் காமெடி காட்டறது, நமக்கு ஒரு பெரிய அனுபவம் தானே!
2009-2010 காலம். ஆப்பிள் ஸ்டோரில் நடந்த இந்த கதை, நம் ஊரு "சிறப்பு டெக்னீஷியன்கள்" ன பாணியில், ஒரு சின்ன தட்டுப்பாட்டை எப்படிச் சிரிப்பாக மாற்றி இருக்கு என்பதுதான் இந்த பதிவின் சுவாரஸ்யம்.
வணக்கம் நண்பர்களே!
நம்ம ஊரிலே, பண்டிகை காலம் வந்தா எல்லோரும் பாட்டி வீடு, கிராமம், கோவிலுக்கு போயி சந்தோஷமாக குடும்பம் கூடுவோம். ஆனா, கனடாவில ஒரு மாபெரும் குடும்பம் இருக்கு; அவர்கள் பண்டிகை வந்தா, அலைபாயும் பறவைகளா எல்லாரும் மெக்ஸிகோக்கு போயி, பிறகு திரும்பி வர்றாங்களாம். இவர்கள் தான் “மென்னொனைடுகள்” (Mennonites). இந்த விசித்திர சமூகம் பற்றி சொன்னா நம்ம ஊரு ஜாதிகள் கூட பின்பட்டுடும்!
அம்மா வீட்டில் பச்சையிலைத் தின்று வைத்திருந்தாலும், பக்கத்து வீட்டு மாமியாரும் கேட்டுப் பார்த்து தானே வைத்திருக்கிறீர்களா என்று உறுதி செய்து கொள்வார்கள். அதே மாதிரிதான், தொழில்நுட்ப உதவி மையத்தில் (Tech Support) வேலைப்பார்க்கும் நபர்களும், சமீபமாக ChatGPT, Copilot மாதிரி AI Chatbot-களிடம் கேட்டு, கிடைத்த பதிலை எங்களிடம் காட்டும் பயனாளர்களால் “என்னங்க, நானும் ஒருத்தன் தானே!” என நினைத்து சிரிக்கிறோம்.
பயனாளர் ஒருவர், “நான் ChatGPT-யை கேட்டேன், இது தான் செய்ய சொன்னது” என்று சொன்னதும், நாம்தான் ஏற்கனவே அந்தப் பிரச்சனையை தீர்க்க ஒரு பாதியில் இருக்கிறோம். அது போக, சில சமயங்களில் அந்த AI சொல்வது வேறொரு உலகம், நம்முடைய அனுபவத்துக்கு முற்றிலும் எதிரானது!
அந்த காலத்தில், வெறும் ஒரு சந்தா போட்டுக்குடி, நண்பர்களோட சேர்ந்து ரம்மி அல்லது கார்ட்ஸ் விளையாடுவது நம்ம ஊரு கலாச்சாரத்தோட ஒரு பாகம்தானே? ஆனால் அமெரிக்காவுல போக்கர் விளையாட்டு என்பது வேற மாதிரி, அதுவும் விசித்திரமான விதிகள், சிக்கலான கணக்குகள், சற்றே டிவி ரியாலிட்டி மாதிரி! அப்படி ஒரு போக்கர் விளையாட்டில் நடந்த ஒரு சின்ன பழிக்கதை தான் இன்று உங்களுக்காக.
“வெறும் மூணு ரூபாய் ஆட்டம் தான் பாஸ், ஒரு போய் பாருங்க…”ன்னு நண்பர்களோட அனுபவம் இருந்தாலும், இந்த கதையோ, மிக சீரியஸான போக்கர் விளையாட்டில போய்ச் சிக்கிய ஒரு சாதாரண அப்பாவின் அனுபவம். வாசிக்க தயாரா?