பெரியவர்கள் சொல்வது போல, “பிடிவாதம் பிடிக்கிறோம் என்று நினைத்து, நமக்கு தான் தீங்கு செய்து கொள்வோம்” என்பதற்கே இந்தக் கதை ஒரு ஜூதா உதாரணம். நம்ம தமிழ்நாட்டில் வேலை செய்யும் இடங்களில், “அவங்க மட்டும் ஏன் சலுகை?” என்ற ஞானம் அடிக்கடி கேட்கும். ஆனா இந்த கதையின் நாயகன் பிடிவாதத்தோடு, வேற லெவலில் செஞ்சிருக்கார்!
உங்க வீட்டில் ஒரு பாட்டி, "சாப்பாடு உப்பு குறையா இருக்கு!"ன்னு சொன்னா, அடுத்த வருஷமா உங்க அம்மா உப்பால சாப்பாடு துப்புற மாதிரி இருக்கு இல்லையா? சமையலில் உப்பு அளவு எப்பவும் ஒரு பெரிய விவாதம் தான்! ஆனா, இது மட்டும் இல்லாம, சும்மா ஒரு கல்லூரி ஆசிரியை, “நீ நினைக்கிற அளவுக்கு மேல உப்பு போடு!”ன்னு சொன்னா என்ன ஆகும்?
நம்ம ஊர்லோ, கடைக்கடையிலேயும் “வாடிக்கையாளர் ராஜா”ன்னு சொல்லுவாங்க. ஆனா, சிலர் அந்த ராஜா என்னும் பதவியை துஷ்பிரயோகம் பண்ணி, கடை ஊழியர்களை ஓயாமல் சிதறடிப்பாங்க. இந்த மாதிரி ஒருத்தரை எப்படி ஒரு ஊழியர் சும்மா இல்லாம, நழுவி நிற்காமல், அழகா பழி வாங்கினார் – அதனால்தான் நம்ம கதை!
2020-ம் ஆண்டு, உலகமே தலைகீழாயிருந்த COVID காலம். மக்கள் நிம்மதியா கடைக்குப் போய் வாங்க முடியாத சிக்கல். ஆனா, நம்ம கதையின் நாயகி – பெயர் “Karen”! (அவங்க பேரும் அதே!) – எல்லாம் சும்மா இல்ல. எல்லா வரவிலும், "மேனேஜரை பார்க்கணும்" என்கிற அந்த ஸ்டைல் முடி, ஒரு வித்யாசமான ஆட்டம்!
அவங்க ஆன்லைன் ஆர்டர் எடுத்தா, எந்தப் பொருளும் சரியா இருக்காது. கொஞ்சம் பழசா இருந்தாலும், பாட்டிலில் சிறுசிறு கோடு இருந்தாலும் – உடனே புகார். வேலை பார்க்கும் ஊழியர் மனசு புண்பட்டு போற அளவுக்கு பேசுவாங்க. உங்களுக்குத் தெரியும், நம்ம ஊரிலேயும், “மாசு காசு இல்லாதவங்க தான் அதிகம் பேசுவாங்க”, அப்படியே!
“அண்ணே, இந்த கம்ப்யூட்டரை உடைச்சு போடணும் போல இருக்கு!”
இப்படி ஒரு அழைப்பை உங்கள் வேலை நேரத்தில் எதிர்பார்க்கிறீர்களா? நம் ஊர் அலுவலகங்களில், “மறுபடியும் உங்க சிஸ்டம் வேலைக்குப் போறதில்ல…” என்ற கத்தல் எங்கேயும் கடந்து வந்திருக்கும். இந்தக் கதையில், அமெரிக்கா போன்று பெரிய காப்பீட்டு நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்த ஒரு உதவித்துறை ஊழியரின் அனுபவம், நம்ம ஊர் அலுவலக சூழலில் அருமையாக பொருந்தும்.
நம்ம ஊர் பேரும், பக்கத்து ஊர் பேரும் ஒரே மாதிரி இருந்தா என்ன ஆகும்? குப்பை கிடைக்கும் இடத்தில் தங்குமோ, கும்பிடும் கோவிலுக்கு போயிடுவோமோ தெரியல! இதிருக்கா அமெரிக்காவில் ஒரு ஹோட்டல் பணியாளருக்கு நேர்ந்த காமெடி அனுபவம் – படிச்சீங்கன்னா நம்ம ஊர்களில் நடக்கிற கதைகளை ஞாபகம் வரும்னு உறுதி!
ஏற்கனவே நீங்க கேட்டிருப்பீங்க, இந்தியாவில மட்டும் இல்ல, அமெரிக்காவிலும் பல ஊர்களுக்கு ஒரே பெயர் தான். நம்ம ஊர் “சேலம்” மாதிரி, அமெரிக்காவுல “வாஷிங்டன்”, “ஃபெயர்ஃபீல்ட்” மாதிரி பல மாநிலங்களிலும் இருக்கு. அந்த மாதிரி ஒரு நகரத்தில் இரவு வேலை பார்க்கும் ஹோட்டல் ஊழியர் ஒருவரது அனுபவம் தான் இது.
"நான் பத்தாம் வகுப்பு முடிச்சதும், பக்கத்து கம்பெனியில் வேலைக்கு போறதா, இல்ல வெளியூர்ல படிக்கப் போறதா"ன்னு அப்பா-அம்மா எப்படிச் சொல்வாங்கோ, அதே மாதிரி தான் நம்ம கதாநாயகியோட வாழ்க்கை. கெனடாவில் ‘nut’னு ஒன்னு ஒழுங்கா ஒலிக்கும் ஒரு பீட்சா கடையில், பதினைந்து வயசுலவே சமையலறை வேலைக்காரியா சேர்ந்தா. இப்போ தமிழ்நாட்டுல பீட்சா கடைன்னா Pizza Hut, Domino's எல்லாம் நமக்கு தெரியும். ஆனா, அங்கும் அதே மாதிரி பெரிய பிராண்ட்!
அந்தக் கடை மேலாளர்கள் யார் தெரியுமா? கல்லூரி முடிச்சு, தாம்பத்ய வாழ்க்கை தொடங்காத, இன்னும் சிறிது பருவம் இருக்கும் பசங்க. பெரிய தொழிலதிபர்னு நினைச்சு, "நாம தான் இங்க ராஜா!"னு நடந்துகிட்டிருந்தாங்க. நம்ம கதாநாயகி மட்டும் தான் இல்ல, அவங்கோட நண்பன் ஸ்காட் கூட சமையல் வேலைக்காரர்.
சாதாரண வேலையா இருந்தா பரவாயில்ல, "மாவு செய்யவும் கற்றுக்கோ"ன்னு கட்டாயப்படுத்தினாங்க. அந்த மாவு வேலைன்னு சொன்னாலே, சனிக்கிழமை காலை 6 மணிக்கே கடைக்கு வந்துச்சு, மதியம் வரை சும்மா உழைச்சு, அப்புறம் தான் ஓய்வு. "மாதம் ஒரே ஒரு சனிக்கிழமை மட்டும் தான்"னு மேலாளர்கள் வாக்குறுதி குடுத்தாங்க. நம்பி விட்டாங்க. இரண்டு வாரத்துக்குள்ள, முழு வாரமும் – சனிக்கிழமை அவங்க, ஞாயிறு ஸ்காட் – எப்போதும் மாவு வேலை.
நம்ம ஊருல பொண்ணுங்க கண்ணீரோடு கை விட்டாலும், மனசுக்குள்ள ஒரு வரம்பு வரைக்கும் பொறுத்துக்கிட்டு, ஆனா ஒருவேளை அந்த வரம்பு கடந்து விட்டா… அது பிறந்த புலி போல பழிவாங்கறாங்க! இந்தக் கதையும் அப்படித்தான். நம்ம ரெட்டிட்டில் வந்த ஒரு அமெரிக்கப் பெண்ணோட சில்லறை பழிவாங்கல் கதை – ஆனா, நம்ம தமிழ்ல, நம்ம தான் நேரில் பார்த்த மாதிரி சொல்லப்போறேன்.
பதினெழு வயசுல தொடங்கிய காதல்! 14 வருஷம் வாழ்ந்து, மனசால கூட்டு வைச்சு இருந்த காதலன், ரெண்டு வருஷம் ஏமாற்றி, வேற யாரையோ லவ் பண்ணிட்டு, நம்ம ஹீரோயினை விட்டு போயிட்டாராம். இதுக்கு மேல என்ன வேணும்? மனசு முற்றிலும் உடைஞ்சு போயிருக்கும். நம்ம ஹீரோயின் சொல்றாங்க, "ஒரு மாதமா அங்கிருந்து தாங்க முடியாம கஷ்டப்பட்டேன், ஆனா ஏற்கனவே மனசுக்குள்ள கொஞ்சம் கோபமும், சின்னச்சின்ன பழிவாங்கும் ஆசையும் வந்து போயிட்டு இருந்துச்சு!"
நம்ம ஊருக்கு வேலைக்காரர்கள் என்றால், அதில் ரகு, சங்கர், சுமதி மாதிரி பலர் இருக்கும். ஆனால், ஒரு அலுவலகத்திலே பாஸ் மட்டும் ரொம்பவே பாசாங்கு, தானே பெரிய ராஜாவு மாதிரி பாவனை பண்ணுவார். இது போன்ற இடத்தில் ஒரு பையன், தோம், செய்த அதிசயமான பழிவாங்கல் தான் இப்போ நம்ம கதையின் ஹீரோ.
பாஸ் ரொம்பவே கோபக்காரர், பொறுமை இல்லாதவர், எப்போதும் மற்றவர்களை குறைச்சு பேசுபவர். ஒரு சின்ன காகிதம் அச்சடிக்கவும் வேகமாய் ஓடி போய்விடுவார். அக்கம்பக்கத்திற்கு பார்வை கூட விட மாட்டார் – அவ்வளவுதான் அவரது 'மிஷன்'.
நமக்கு எல்லாருக்கும் தெரியும், மாணவர் வாழ்க்கையில் "பார்ட்-டைம் ஜாப்" என்பது ஒரு பெரிய அனுபவம் தான். சில சமயம் "பேராசை"க்காக, சில சமயம் "பாராட்ட"க்காக, நம்மை நாமே அடிமையாக்கிக்கொள்வோம். ஆனா, அந்த முதலாளி கொஞ்சம் கூட மனுஷத்தனம் இல்லாம நடந்துக்கிட்டா? அப்போ நம்ம ஆத்திரம் எப்படிக் கிளம்பும் தெரியுமா? ரெடிட்-ல வைரலான இந்த கதை அதுக்கு எடுத்துக்காட்டு!
முதல்ல, ஒரு பையன் (அல்லது பெண் - நாமென் சொல்ல மாட்டோம்!) காலையில் 5 மணிக்கே எழுந்து, ஒரு பத்திரிகை கடையில் வேலை பார்த்தாராம். நம் ஊரு பத்திரிகை வேலையெல்லாம் ஜாலி இல்ல. இங்கோ, 500-700 பத்திரிகைகள், 300 மேகஸின்கள், மூன்று பக்கம் நீளமான லிஸ்ட்... ஒவ்வொரு வாரமும் சனிக்கிழமை, ஞாயிற்றுக்கிழமை மட்டும் தான் வேலை. ஆனா, கணக்கில் போட்டா நம் புருஷர் சம்பளம் குறைவா தான் கொடுத்தாராம். கேட்டா, "அடுத்த வாரம் தரேன்"னு சொல்லி, கிட்டத்தட்ட 15 வாரம் மேஷ் போட்டாராம்!
தமிழர்களுக்குத் தெரிந்தது, ஒரு கடையில் வேலை பார்த்தாலே "நம்ம ஊரு" மக்களின் விசித்திரக் கேள்விகள், நம்பிக்கைகள், சந்தேகங்கள் – இவை எல்லாம் அன்றாடம் பாஸ்போர்ட் போல சந்திக்க வேண்டியதுதான்! ஆனா, நார்வேயில் ஒரு நண்பர் அனுபவித்த இந்த சம்பவம் – தமிழ் நாட்டுக்கே எடுத்துக்காட்டாக இருக்கலாம். "அட, எங்கேயும் கஸ்டமர் தான் கஸ்டமர்!" என்று நினைக்க வைக்கும் கதை இது.
கதையின் நாயகன், ஒரு பெரிய எலக்ட்ரானிக்ஸ் கடையில் மூன்று ஆண்டுகளாக வேலை பார்த்தவர். பாசமுள்ள தோழர்கள், நல்ல மேலாளர், டெக் பற்றிய ஆர்வம் – எல்லாம் இருந்தும், கடை வேலைக்கு "போயிட்டேன் பாஸ்" என்று சொல்ல வேண்டிய கட்டாயத்தை உருவாக்கியவர் யார் தெரியுமா? ஒரே ஒரு பாட்டி! அந்த பாட்டியை நாம "திருமதி ஜெர்ட்ரூட்" என்று அழைக்கலாம்.