"சார், இந்த ரூம்தான் கடைசிலேயே இருக்குமா? நாங்க பெரிய வாடிக்கையாளர்கள்தானே!"
"அந்த பக்கத்தில் கார் நிறுத்த இடம் இல்லை. நீங்கள்தான் பார்த்துக்கணும்!"
"இந்த கம்பளி கலர் எனக்கு பிடிக்கல... இது என்ன நியாயம்?"
இது எல்லாம் நம்ம ஊர் திருமண ஹால்களில் மட்டும் நடக்கும்னு நினைச்சீங்களா? இல்லை அண்ணா! உலகம் முழுக்க ஹோட்டல் ரிசப்ஷனில் வேலை பார்க்கிறவர்களுக்கு இது ஓரு தினசரி சோப்பான கதையே!
“என்னங்க, ஒரு பிஸ்கட் பாக்கெட் வாங்கினாலுமா ரசீது தரணுமா?”
அப்படி ஒரு காலம் வந்துடுச்சு! நம்ம அலுவலகம் தான், ஊழியர்களுக்காக எப்போதும் நல்லதை நினைக்குமே… ஆனா சில சமயம், அந்த நலன் கொஞ்சம் கூடுதலாகவே போயிடுது!
நம்மில் பல பேருக்கும் தெரியும், வேலைக்காக வெளியூர் பயணம், அதோடு வர்ற செலவுகள் – உணவுக்காசு, போக்குவரத்து, சின்னச் சின்னக் கட்டணங்கள். பழைய காலத்திலே, ஒரே ஒரு பொதுவான தொகை கொடுத்து, “இதோ உங்க பர்டீயம், எவ்வளவு சாப்பிட்டீங்க, எங்கு போனீங்கனு யோசிக்க தேவையில்லை”ன்னு சொல்லி, நிம்மதியாக அனுப்புவாங்க. ரசீது, விவரம் எல்லாம் வேண்டாம், 'அப்பாடி'ன்னு கழிச்சுடுவோம்.
நண்பர்களே!
நாம் எல்லாருமே ஒரு வேலைக்குப் போனாலும், அங்கே "ஊழியர்" மாதிரி நடித்து, "மேலாளர்" ஆனதும் வண்ணம்காட்டும் நபர்களை கண்டிருக்கிறோம் அல்லவா? அந்த மாதிரி ஒரு கதையை நான் உங்களுக்காக கொண்டுவந்திருக்கேன். பசங்க, இது வெறும் கற்பனை இல்லை – வெளிநாட்டில் நடந்த உண்மை சம்பவம். ஆனா, நம்ம ஊரு அலுவலகங்களிலும் அப்படியே நடக்கிறதை நினைச்சா சிரிப்பு வருது!
அந்த கதையை படிச்சதும், நம் ஊரு "சிட்டி சிட்டி மாஸ்" மேலாளர்கள், ஊழியர்களுக்குப் பக்கத்தில் பக்கத்தில் விளையாடும் பாவங்களை நினைச்சு சிரிப்போடு கோபமும் வந்துச்சு. நேராக கதைக்குள் போயிரலாம் வாங்க!
நம்ம ஊர்ல சின்ன function-க்கு கூட முன்னமே வேலை திட்டமிடாதா, அப்புறம் அதே வேலையை இருபது பேரு ஓடி ஓடி பண்ணவேண்டி வரும். அதே மாதிரி, ஹோட்டல் வேலைகள்லயும் சில பேர் திட்டமிடாம, மற்றவங்க உயிரை பறிக்கற மாதிரி பண்றாங்க. அந்த மாதிரி ஒரு ‘சேல்ஸ் டைரக்டர்’ பத்தி தான் இந்த கதை!
நம்ம ஊர்ல ரிசெப்ஷன் டெஸ்க்கு ‘முன்பணியாளர்’ (Front Desk Agent) தான் ராஜா! யாரும் கவனிக்க மாட்டாங்க, ஏனெனில் நல்லா போய்ட்டே இருக்கும்னா யாரும் குறை சொல்ல மாட்டாங்க. ஆனா, ஒரு Sales Director-ன் புண்ணியம் விழுச்சா, அந்த GM-க்கும், ரிசெப்ஷனுக்கும்தான் தூக்கமில்லாம போயிடும்!
ஒரு ஹோட்டலில் வேலை பார்த்த அனுபவம் வாழ்நாளில் மறக்கவே முடியாதது. 'விருந்தினர் தேவைகள்' என்றால் அது ஒரு பக்கத்திலிருந்து ஒரு பக்கம் சறுக்கும் ரோலர் கோஸ்டர் ரைடு மாதிரி தான்! 'முன்னோட்டம்' இல்லாமல் 'முன்வருகை' கேட்ட விருந்தினர்களை சமாளிப்பது எத்தனை சிரமம் என்று கேட்டால், நம்ம ஊர் கல்யாண வீடுகளில் 'சாப்பாடு எப்போ?' என்று கேட்கும் பெரியம்மாக்கள் கூட பக்கத்து வீடு போலிவிடுவார்கள்!
வணக்கம் நண்பர்களே!
நம்ம ஊர்ல "குடும்பம்" என்றால் ரொம்ப புனிதமானது. ஆனா, அப்படி இல்லாத குடும்பங்களும் நம்முடன் தான் இருக்கின்றன. அந்த மாதிரி ஒரு ஸ்டெப் குடும்பத்துக்கு இடையில் சிக்குண்டு, தன் வாழ்க்கையை புத்தகமா எழுத ஆரம்பிச்சிருக்கிறார் ஒரு அண்ணாமலை! இதோ, அவருடைய அனுபவங்கள், நம்ம பக்கத்து வீட்டுப் பையன்/பொண்ணு போலவே இருக்குமே என்று நமக்கு தோன்றும் அளவுக்கு நம்ம மனசை கிழிக்கும் வகையில் இருக்கிறது.
நாமெல்லாம் நாளுக்கு நாள் வேலைக்குச் சென்று, மேலாளர்களின் விதி, கட்டுப்பாடுகளுக்கு அடிமையாகி, மனதுக்குள் கோபப்பட்டு, வெளியே சும்மா சிரிப்போம். ஆனா, சிலர் அந்த மேலாளர்களை "அடிச்சு காட்டுறது" எப்படி என்பதைப் பார்த்தா, நமக்கும் குஷி, நமக்குள்ள ரகசிய போராளிக்கு ஒரு மரியாதை வரும்! இப்படி ஒரு சூப்பர் பழிவாங்கும் சம்பவம் தான் இந்த பதிவு.
ஒரு அரசு ஒப்பந்த நிறுவனத்துல, நம்ம கதாநாயகி, என்கிட்டு சொன்ன மாதிரி நம்ம பக்கத்து வீட்டு அக்கா மாதிரி ஒருவர், பைனான்ஸ் டிபார்ட்மெண்ட்ல வேலை பாக்குறாங்க. வேலை பெரும்பாலும் வீட்டில இருந்தே, ஆனா வாரத்தில் ஒரு இரண்டு நாள் அலுவலகம் போகணும் – அதுவும் "மண்டே, டியூஸ்டே" தான் கட்டாயம்.
இவங்க வேலை ரொம்ப பிசி. மாதம் முடிவில் முழு டீம் கூட்டி, கணக்குப் புத்தகம் முடிக்கணும். அப்போ மட்டும் இல்லாம, நாளை முழுக்க, சில சமயம் சனிக்கிழமை, ஞாயிறு கூட வேலை பாக்கணும். நம்ம ஊர்ல மாதிரி "அடங்கப்பா, ஓவர் டைம் கூட பணம் தர மாட்டாங்க"ன்னு புலம்புவோம் இல்ல? இங்க, கொஞ்சம் நல்ல வேலைக்காரி, வேலைக்கு நேரம் அதிகம் கொடுக்குறாங்க.
அவங்க ஒரு பழக்கம், அதிகாலை 7 மணிக்கு வேலை ஆரம்பிச்சு, 3 மணிக்கு முடிச்சு, டிராஃபிக் பிசியில் சிக்காமல், பாதி நேரத்தில வீடு போய்ச் சேர்றாங்க. இல்லனா, ஒரு மணி நேரம் பஸ்ஸுலயோ, கார்லயோ நிப்புட்டு, "எங்கப்பா இது வாழ்க்கை?"ன்னு வருத்தப்பட வேண்டிய நிலை.
“ஏரிக்குள் படகில் உட்கார்ந்து – டேட்டா டவுன்லோட் செய்த கதை!”
ஒரு நம்ம ஊர் கதை போல, ஆனா ஸ்வீடனில் நடந்தது. செம்ம காமெடி!
ஒரு ஊர், ஒரு பள்ளி, அதுல ஒரு டெக் காரர். நம்ம ஊருல எல்லா வேலைக்கும் ஒருத்தர் வருவாரே, “அவர்தான் தெரிந்தவன்”ன்னு – ஸ்வீடனும் அது தப்பல்ல. அந்த டெக் காரர் தான் இந்த கதையின் நாயகன்.
அந்த பள்ளியில் பல விதமான விசித்திரமான திட்டங்கள் நடக்குது. ஆனா, இதுல கொஞ்சம் “ஓரிஜினல்” ஆனது – “மீன் கண்காணிப்பு” திட்டம்! நம்ம ஊர்ல எப்போதாவது மீன்களுக்கு ஜென்மநாள் போட்டுருக்காங்கன்னு கேட்டிருக்கீங்களா? இங்க மீன்களுக்கு ஒரு “டிரான்ஸ்மிட்டர்” போட்டு, அவங்களோட பயணத்தை கண்காணிக்கறாங்க! மீன்களுக்கு சிம்கார்டு போட்ட மாதிரி.
இரவு பன்னிரெண்டரைத் தாண்டி பன்னிரண்டு மணிக்கு நாற்பத்திநான்கு நிமிடம்! எல்லாரும் தூக்கத்தில் உருண்டு கொண்டிருக்கும் நேரம். ஆனால், ஹோட்டல் முன்பணியாளர் மட்டும் தண்ணீர் போடக்கூட நேரமில்லாமல், ரசீது, வாடிக்கையாளர், தொலைபேசி எல்லாவற்றையும் சமாளிக்கிறார். அந்த நேரத்தில் ஒரு அழைப்பு வந்தது, அது தான் இந்த கதையின் தொடக்கம்!
ஒரு நல்ல காதலன் என்றால், அவன் வேலை, கல்வி, குடும்பம், உடை, முடி—எல்லாமே சரியானது இருக்கணும் என்று நம்ம ஊர் பெரியவர்கள் நினைப்பது வழக்கம்தானே! பசங்க வீட்டுக்கு அழைத்து வந்தாலே, வீட்டில் அம்மா, அப்பா, பாட்டி, மாமா, மாமி எல்லாம் கூட்டாக அவரை விசாரணைக்கு உட்படுத்துவாங்க. “எந்த ஊர் பையன்? வேலை என்ன? சம்பளம் எவ்வளவு? குடும்பம் எப்படி?” என்று கேள்விக்குப் கேள்வி.
இதெல்லாம் கேட்டுவிட்டு, “நம்மக்கு சரியில்லையே!” என்று முடிவு செய்து, அந்த பையனும், அந்த பொண்ணும் இருவரும் மனசாட்சி வலியோடு பிரிந்துவிடுவார்கள். நம்ம தமிழ்ச் சினிமாவிலேயே இதுக்கு எத்தனை பாட்டும், கதையும் வந்திருக்கிறது! ஆனால், இந்தக் கதையில் ஒரு பெண்—அதுவும் அமெரிக்காவில் வாழும் தமிழச்சி போல—அவர்களுக்கும் நம்மக்கும் நல்ல பாடம் சொல்லிக்காட்டிருக்காங்க.