விடுமுறை என்பது நிம்மதியும், சந்தோஷமும், கவலைகளற்ற ஒரு சுகமான அனுபவம்தானே? ஆனால் சில சமயங்களில், அந்த சுகத்தை மற்றவர்கள் எப்படியெல்லாம் கெடுக்கிறார்கள் என்பதே பெரிய கேள்வி! இங்கே, ஒரு தம்பதியர் தங்களது விடுமுறையில் சந்தித்த ஒரு சின்ன பழிவாங்கும் சம்பவத்தைப் பகிர்ந்திருக்கிறார்கள். வாசித்தவுடன், “அப்பாடா! நம்ம ஊர்லயும் இப்படித்தான் நடக்குமே!” என்று நினைக்க வைக்கும் வகையில் இருக்கிறது.
நம்ம ஊர் பசங்கன்னா, யாராவது மேல ஏதும் செய்யுறாங்கனா, அதுக்கு பதில் சொல்லாம விட்டுடுவமா? ஓர் ஆளு சும்மா இருந்தாலும், அவங்க சண்டை பிடிச்சா, அதுக்கு நம்ம ஸ்டைலில் ‘பழிவாங்கும்’ கலாச்சாரம் நம்ம தமிழருக்கு புதுசா இல்லை. இதோ, அப்படிப்பட்ட ஒரு கதைதான் இது – ஊருக்குப் பக்கத்து நண்பனின் வீட்டில நடந்த கொஞ்சம் கெட்டச்செயல், அதுக்கு நான் கொடுத்த ‘பொறுமை கலந்த பழி’!
ஒரு சூடான கண்ணாடி வெயில் நாள் – சும்மா சனி, ஞாயிறு போல சோம்பல் mode-ல நண்பன் Aaron வீட்டுக்கு போறேன். 10-11 வருட பழக்கமான நண்பர். அவன் வீட்டில்தான் அவன் அக்கா Tanya-வும் இருக்காங்க. அவங்க இரண்டு பேரும், 27, 24 வயசு ஆனாலும், இன்னும் அம்மா வீட்டில்தான் தங்கியிருக்காங்க. நம்ம ஊரு மாதிரி தான் – “மாப்பிள்ளை, பெண்ணு, நாளைக்கு கல்யாணம் பண்ணுவோம்; எப்போ விடுறதோ!”ன்னு சொல்லிட்டு, வீட்டிலேயே வாழ்ந்துட்டிருந்தாங்க.
நான் நாய்க்கு பெரிசா நேசிக்குறவனும் இல்ல, அவர்களோட Jack Russell நாயும், என்னை பெரிசா எதிர்பார்த்ததில்ல. அந்த நாள், Tanya நாயை நடக்க வச்சிட்டு வீட்டுக்குள் வர்றாங்க. கையில், நாய்க்கு செய்த ‘service’-ஐ ஒரு plastic பாக்கெட்டுல கட்டி பக்கத்தில் வைத்திருக்காங்க. நான் காரை நிறுத்தி, வெளிய வரப்போறேன். அப்போ, ஆனா, அவங்க என் windshield-க்கு அந்த கழிவு பாக்கெட்டை தூக்கி வீசிட்டாங்க!
யாராவது இப்படி பண்ணினா, நம்ம ஊர்ல என்ன ஆச்சு இருக்கும்? “என்னங்க இது? நாய்க்கழிவா?”ன்னு, சத்தம் போட்டு, வீட்டுக்குள்ளே எல்லாரையும் கூப்பிட்டிருப்போம்! ஆனா, இந்த நண்பன், cool-ஆ இருந்தேன். கையில அந்த பாக்கெட்டை எடுத்தேன்; சுத்தி பார்த்தேன் – எங்க போடலாம்? அப்ப தான் கண்ணு விழுந்தது Tanya-வோட கார்ல. வெயிலில் வெந்து போகும்னு, sunroof-ஐ கொஞ்சம் திறந்து வைத்திருந்தாங்க. நம்ம ஊர்ல, ‘பொறுமையா பழி வாங்கனும்’ன்னு சொல்வாங்க. அதே மாதிரி, அந்த பாக்கெட்டை, அவங்க காரில sunroof வழியா, passenger seat-க்கு neatly drop பண்ணிட்டேன்!
ஒரு காலத்தில் ஒரு பையன் – கல்லூரி முடித்து, பணம் இல்லாமல், “நான் உங்கள் கணினிப் பிரச்சனைகளுக்கு தீர்வு!” என்று ஒரு பைஸா பத்திரிக்கை விளம்பரம் வைத்திருந்தான். அட, இப்படி ஒரு பையனுக்கு இருபது வருடம் கழித்து அழைப்பு வந்தால் எப்படி இருக்கும்? அதுவும், “நாங்கள் ஒரு விளையாட்டு உருவாக்கணும்!” என்று கனவோடு வாழும் ஒரு அம்மா-அப்பா டீம் அழைத்தால்?
வணக்கம் வாசகர்களே!
“அம்மா, என் நண்பர்களோட Chennai City Centre-க்கு போறேன். பாக்கெட் பணம் கொடு!” என்ற நம் பள்ளி கால நினைவுகள் மனசில் ஒலிக்கும்போது, அங்கேயே வேறொரு உலகத்தில், ‘பணம் இல்லாமல் சுற்றுலா பண்ணுறது எப்படி?’ என்ற கேள்விக்கு பதில் தேடி, சிலர் வந்திருப்பதை பார்த்துட்டீங்களா? என்னோட இந்த அனுபவம் கேட்டீங்கனா, சும்மா சிரிச்சுட்டு போயிடுவீங்க!
ஒரு ஹோட்டலில் வேலை பார்த்து பார்த்தவர்கள் சொல்வார்கள் – "ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதுமை!" நம்ம ஊர் பஸ் கண்டக்டருக்கும், ஹோட்டல் வரவேற்பாளருக்கும் கதை சொல்லி தீரவே முடியாது. ஆனா, இப்படி ஒரு ‘தீய’ வாடிக்கையாளர் அனுபவம் தான் நம்ம ஊரில் நடந்திருந்தா, அடுத்த சினிமா கதைக்கு சூழ்நிலை கிடைக்கும் அளவுக்கு இருக்கும்!
சில வாரங்களுக்கு முன்னாடி நடந்த ஒரு சம்பவம் – இதை நினைத்தாலே இன்னும் சிரிப்பு வருகிறது! நானும் ஒரு ஹோட்டலில் வரவேற்பாளராக வேலை பார்த்துக்கிட்டு இருக்கேன். வெளிநாட்டில், ஆனா நம்ம ஊர் மாதிரியே வேலை நடக்குது. நான் religious headcover போடுவேன். அதனால்தான் சில பேரின் பார்வையும், கேள்விகளும் வித்தியாசமாக இருக்கும்.
நம்ம ஊர் ஆத்துக்குள்ள நடக்குற சின்ன சின்ன கிண்டல்கள், பழிவாங்கல்கள் தான் வாழ்க்கையை ரசிக்க வைக்கும். ஒருவேளை சில சமயங்களில் நம்ம கையிலிருக்குற கடைசி 'கஞ்சா' பொட்டலமே, ஒரு பெரிய குற்றவாளியையும், அதிசயமான பழிவாங்கலையும் உருவாக்கும். இதோ, அப்படி ஒரு “சின்ன பழிவாங்கும்” கதை – வாசிக்க சிரிப்பே வரும்!
நல்ல இடத்தில் வேலை பார்த்தா என்ன, பெரிய மண்டபம் நடத்தினா என்ன, தொழில்நுட்ப பிரச்சனை வந்து தாக்கும் நேரம் வந்தா ஆள் ஆறுதலுக்கே போய்ரும்! நம்ம ஊர் கல்யாண மண்டபம் ஸ்டைலில், பெரிய பெரிய AV (Audio Visual) செட்டப்புகள் வைக்கறப்போ, "இது manual-ல் எழுதிருக்கே, brochure-ல் சொன்னாங்க, பிளான் பண்ணி வைச்சோம்" என்று நம்பி ஓடினா, கண்ணீர் தான் கடைசியில்.
நம்ம ஊரு ஆளுங்க எல்லாம் "கையேடா? brochure-ஆ? அதை நம்பி நான் ஏமாந்து போறேன்னு நினைக்கிறீங்கலா?" என்று கேட்பார்கள். ஆனா, இந்த சம்பவம் கேட்டா, உங்க நம்பிக்கை சுத்தி போய், "இப்போ எதுவும் நம்பக்கூடாதுங்க!" என்று முடிவுக்கு வந்துடுவீங்க.
அலுவலக உலகம், அங்கிருந்து வரும் கதைகள் – இரண்டும் சேர்ந்து வந்தா, அந்தக் கம்ப்யூட்டர், பிரிண்டர், டீம் மீட்டிங் எல்லாம் சும்மா திரைப்பட ட்விஸ்ட் மாதிரி தான் இருக்கும். நம்ம ஊரு அலுவலகங்களில் கூட, "சேமிப்பு" பேரில் எத்தனை விதி விதான ரொம்பவே சிரிப்பூட்டும் கட்டளைகள் வந்திருக்கு! இதோ, ரெட்டிட்டிலிருந்து வந்த ஒரு கதை – பணிச்சுமைகள், மேனேஜர் குப்பைகள், சுடச்சுட கவர்ச்சியான பழிச்சிகள்!
எப்போதுமே மேலாளரின் வார்த்தை கடவுள் வார்த்தை போலவே, இல்லையா? ஆனால் சில நேரங்களில் அந்த நியமம் பிடிப்போம் என்ற பிடிவாதம், மேலாளருக்கே பாடம் கற்றுக்கொடுக்க வாய்ப்பு தரும். இதோ அந்த மாதிரி ஒரு கலகலப்பான கதை – ஒரு கடை வேலைக்காரன், மேலாளர் சொன்ன நேரத்தில் துடைத்ததால் கடையில் நடந்த காமெடி!
“வணக்கம்! உங்களுக்காக சுகமான பயணம் வேண்டுமா? அப்படியானால், ஹோட்டல் முன்றில் (Front Desk) பணிபுரிபவர்களை மறக்கவே கூடாது!” என்று சொன்னால் நம்புவீர்களா? சரி, அந்தக் கதையை இப்போது சொல்வேன்.
நம் ஊர்லயே பெரும்பாலானவர்கள் வேலைக்காக வெளியூர் பயணிக்க வேண்டிய நிலை வந்திருக்கு. அந்த மாதிரி ஒரு அமெரிக்கப் பயணியின் (Reddit-ல் u/notyourmom1966) அனுபவம், நம்ம ஊரு பண்பாட்டோடு ஒட்டி, நம்மை சிந்திக்க வைக்கும் விதத்தில் இருந்தது. அவர் சொன்னது – “இந்த subreddit (r/TalesFromTheFrontDesk) எனக்கு புது பார்வை கொடுத்தது!” என்கிறார்.