அலட்டல் கொள்கையில் அலட்டா அனுபவம் – ஒரு அலுவலகக் காமெடி
அலுவலக வாழ்க்கை எனும் பாதையில் நம்மில் பலர் தினமும் விதிகளும், மேலாளர்களும், அலட்டலும், அலசி போன நிமிடங்களும் சந்திக்கிறோம். “நீதி கேட்டால் நெஞ்சம் உடையும், விதி கேட்டால் வேலை போகும்!” என்கிற பழமொழியை நினைவூட்டும் ஒரு சம்பவம் தான் இன்று நம்முடன். இதை படிக்கும்போது, “அது நம்ம ஆபீஸ்லயும் நடந்திருக்கே!” என்று ஒருமுறை வாயிலிருந்து வெளிவரும்.
விதி வெறும் வரிகள் அல்ல – வலி தரும் கதை
அமெரிக்காவில் உள்ள ஒரு வங்கி அழைப்பு மையத்தில் (call center) நடந்த சம்பவம் தான் இது. நம் ஊர் வங்கிகளில் கூட பத்து விதி, பத்து சிரமம், பத்து பேர் மேல் மேலாளர் என்று இருக்கும் போல, அங்கும் ஒரே சீன். அந்த அலுவலகத்தில் தனிப்பட்ட தகவல்கள், புகைப்படங்கள், சின்னச்சின்ன அலங்காரப் பொருட்கள் – எதுவுமே டெஸ்க்கில் வெளியில் இருக்கக்கூடாது என்பதாய் ஒரு “புது” கொள்கை வந்தது. பாவம், பொதுவாக ஒரு shelf மட்டும் விடப்பட்டது. இதெல்லாம் பாதுகாப்புக்காகவாம், ஆனால் யாரும் அந்தக் கொள்கையை கடைபிடிக்கவே இல்லை!
இங்குதான் நம் கதாநாயகன் – அப்பாவி டீம் லீட். தினமும் அஞ்சலி போல desk check செய்யும் பாக்யம் இவருக்கு வார இறுதியில் மட்டும். ஒருநாள், இவருடைய நண்பர் (அதாவது இன்னொரு டீம் லீட்) அப்படி ஒரு கடுமையான கொள்கையை பரிந்துரைத்தார். நம் ஹீரோ அப்போ சொன்னார், “இந்த மாதிரி முட்டாள்தனமான கொள்கை வேறே இல்ல. யாரும் இதை கடைபிடிக்கப்போறதில்லை, வேலை செய்யும் எங்களுக்குத்தான் சிரமம்!”
அந்த வார்த்தை அடுத்த நாள் அவருக்கு மேலாளரிடம் ‘warning letter’ ஆகி மாறியது. மேலாளர் கூட அங்கில்லை, மேலாளரின் மேலாளர் அந்தக் கலந்துரையாடலில் இருந்ததால் தான் இப்படி நடந்ததாம்! வாசகர்களே, இது தான் “பாசமுள்ள பணியாளர் - பசிக்காமல் பெனால்டி வாங்கும்” சோகம்!
விதி கடைபிடித்தால் வேதனை, விதியை மீறினால் வேறு வேதனை
இந்தக் கொள்கையை யாரும் பின்பற்றவில்லை என்று தெரிந்தும், நம்ம ஹீரோ ஒரு சனிக்கிழமை desk check செய்து, ஒவ்வொரு விதி மீறலையும் விவரமாக எழுதி, மேலாளரிடம் அனுப்பினார். “நம்ம ஊர் பள்ளி ஆசிரியர் மாதிரி, ஒவ்வொரு மாணவருக்கும் குறை சொல்லும் மாதிரி!” என்றால் மிகை ஆகாது.
அந்தக் கடிதத்தைப் பார்த்த மேலாளர் அடுத்த வாரம் அவருக்கு “formal warning” கொடுத்தார் – “நீங்க விதி பின்பற்றினீங்க, அதனால் தான் இது எல்லாம் நடந்தது!” இது கேட்டா நாம அப்பாவி ஊழியர்களுக்கு ஏங்கியே போவோம்.
இதில் ஒரு பங்காளி (Reddit பத்திரிகையாளர் u/ShadowDragon8685) சொன்னார்: “இந்த warning-ஐ HR-க்கு கொண்டு போய், ‘நான் உங்கள் கொள்கையை தான் பின்பற்றினேன், என்னை ஏன் தண்டனை அளிக்கிறீர்கள்?’ என்று கேட்க வேண்டியது!” நம்ம கதாநாயகன் அதற்கு பதில் சொன்னார், “HR ரொம்ப பயனில்லை, வேலை போகவில்லை என்பதால் விடுத்துவிட்டேன்.”
அலுவலகம் என்ற அரசாங்கம் – விதி யாருக்காக?
இந்த விவகாரத்தில் இருந்து நாமென்ன கற்றுக்கொள்கிறோம்? பாஸ் சொன்னால் பின் செல்ல வேண்டும், ஆனால் பாஸ் பாஸ் சொன்னதை மறந்து விட்டால்? ஒரு நகைச்சுவை வாசகர் “நீங்க ‘With all due respect’ (மரியாதையுடன் சொல்கிறேன்) என்று ஆரம்பிக்கலாமே!” என்று கலாய்த்தார். நம் ஊரிலே “மரியாதையுடன் சொல்லுறேன், இது உங்களிடமிருந்து எதிர்பார்த்தது இல்ல” என்று தொடங்கினால் எதையும் சமாளிக்கலாம்!
அதிரடி என்னவென்றால், இந்தக் கொள்கை பிறகு அமைதியாகவே ரத்து செய்யப்பட்டுவிட்டது. “அட, இந்த வேலையெல்லாம் யாருக்கும் பிடிக்கலை, போடுங்க போடுங்க!” என்று மேலாளர்கள் யோசித்திருப்பார்கள் போல.
நம்ம ஊரு அலுவலகங்களும் இதே தானே?
நம்ம ஊரிலும் இந்த மாதிரியான ‘அலட்டல்’ விதிகள் நிறைய. “டயரக்டருக்கு வந்தால் மட்டும் எல்லா காகிதமும் சுத்தம், இல்லையென்றால் எல்லாம் சோறு.” “வந்தவுடன் attendance, ஆனா பாஸ் காலையில் வரல.” இப்படி பல நன்றாக இருக்கும்!
இதில் இருந்து ஒரு முக்கியமான பாடம் – நம்முடைய மனம் பேசும் போது, கொஞ்சம் நாவை அடக்கிக் கொள்ளவேண்டும். இல்லையென்றால், “அப்பாவி” என்ற பெயரில் “அப்புறம் பாருங்க!” என்ற நிலை வந்துவிடும்.
முடிவில்...
அலுவலகத்தில் விதிகள் முக்கியம், ஆனால் அவை நியாயமாகவும், நடைமுறையில் இயல்பாகவும் இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால், அந்த விதி தான் எல்லாரையும் அலற வைக்கும். உங்களுக்கும் இதுபோன்ற அனுபவங்கள் இருந்தால், கீழே கமெண்ட்ல பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள்! நம்ம ஊரு அலுவலகக் கதை எல்லாம் ஒரு நகைச்சுவை நாடகம் தான்!
“நீங்க எந்த விதி காரணத்தாலோ சிக்கி, அப்புறம் அதையே கடைபிடிச்சு உங்கள் மேலாளருக்கு சிக்கல் வந்ததா? உங்கள் அனுபவங்களை பகிருங்கள்; நம்ம ஊரு பணிச்சூழல் நம்மடா!”
அசல் ரெடிட் பதிவு: A stupid policy was formed as an overcorrection, I was written up for enforcing it