இன்று வேலைக்கு வந்ததே என் தப்பா? ஹோட்டல் முன்பணியாளரின் அதிசயமான அனுபவங்கள்!
எப்போதும் மாதிரியே அந்த செவ்வாய்க்கிழமை காலையும், "இன்று அலுவலகத்துக்கே போகாம இருக்கலாமே?" என்ற எண்ணத்தோடு எழுந்தேன். உடம்பு நல்லா இல்ல, அதனால என் சக ஊழியருக்கு மெசேஜ் அனுப்பி, “நீ வர முடியுமா?” என்று கேட்டேன். ஆனா, நம்ம ஊரிலோ, இல்ல ஹோட்டலிலோ, ஊழியர்கள் குறைவான இடங்களில் ஒருத்தர் வேலைக்கு வரலன்னா, அது மத்த ஊழியர்களுக்கு தான் சுமை. எனக்கு மனசில் ஒரு குற்ற உணர்வு. கடைசியில், அந்த மெசேஜை டிலீட் பண்ணி, "வந்துட்டேன் மேடம்!" மாதிரி, தலையில பெரிய தாயாரின் பாண்ட் போட்டுக்கிட்டு வேலைக்கு கிளம்பி போனேன்.
ஒரு சாதாரண நாளின் தொடக்கம்... அதுக்கப்புறம் வந்த அதிரடி!
பொதுவா செவ்வாய்க்கிழமைகள் ரொம்ப சுமார்னு எனக்கு தோணும். ஹோட்டல் மேன்டினன்ஸ் அண்ணனோட கொஞ்சம் நகைச்சுவை, மேலாளரோட சின்ன விவாதம், கணினியில் லாகின் பண்ணி, பாஸ்… ரொம்ப ஓய்வான நாள் என நினைத்தேன். ஆனா, கடைசி வார இறுதி மட்டும் கத்துக்கொடுத்தது! பிரெக்ஃபாஸ்ட் அக்கா ‘கோவிட்-19’யை விட பெரிய வம்பு எடுத்துக்கிட்டு, விருந்தினர்கள் முன்னாடி முழு நாடும் புலம்பி முடிச்சாங்க. அதுவும் ஒன்றும் இல்ல, ஒரு ஹவுஸ்கீப்பர் கால் விழுந்து காயம், மற்றொரு விருந்தினர் மேலாளரை காண முடியலன்னு கார்ப்பரேட்டுக்கு புகார் கொடுப்பதாக மிரட்டல் – ஹோட்டல் வேலைனா இது தான்!
அந்த நாளில் இரு விருந்தினர் மட்டும் வரவேற்புக்கு வந்தாங்க. “எளிதான இரவு”னு நினைச்சேன். ஆனா, முதல் விருந்தினர் "Ares" என்ற பெயரில் ரிசர்வேஷன் இருக்குன்னு சொன்னதும், கணினியில் அந்த பேரே கிடையாது! “நீங்க சரியான Worst Easternல தான் இருக்கீங்களா? கன்ஃபர்மேஷன் நம்பர் இருக்கு?” என கேள்விகளும், குழப்பமும். நம்ம ஊரு ஹோட்டல்களுக்கு ஒத்த மாதிரி பெயர் வைச்சிருக்காங்க – Worst Eastern Nowhere City North, அடுத்தது Worst Eastern Nowhere City [Highway] North. இரண்டுமே ஒரே பசம்போல, வாடிக்கையாளர்களும் குழம்புறது சகஜம்.
இன்னும் பெருசா, ‘hooking.com’ மூலமா ரிசர்வேஷன். எப்பவுமே அந்த தளமாதிரி மூன்றாம் தரம் தளங்களோட ரிசர்வேஷன் வரும்போது, ஒரு கையெழுத்து மாதிரி. மேலாளரும் பக்கத்தில "உதவி" பண்ண வந்தா, அது இன்னும் கஷ்டம்! ஆனாலும், கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு எல்லாம் செட் பண்ணிட்டேன். அதுக்கப்புறம் தான் அம்மா, நாளே ஆச்சரியங்களோட தொடர்ந்தது.
தாளம் காணாத தாயாரின் சாவி, தப்பிச்சவனின் ரகசியம்
அந்த ஹவுஸ்கீப்பர் சாவியை கையில் எடுத்து, புளோக்கு போனேன். நம்ம ஊரு ஹோட்டல்களில போல, ஊழியர் சாவி இல்லாம சில இடங்களுக்குள் போக முடியாது. நான் சாவியை கொடுத்துட்டு, பக்கத்தில இருக்குற பெண் கழிப்பறைக்கு போனேன். அப்போ தான் உண்மை விளையாட ஆரம்பிச்சுது. வாசலில் வெளியே நிக்க, சாவி உள்ள படுக்க, மேலாளருக்கு மெசேஜ் அனுப்ப, பதில் கிடைக்கல. முடிவில், "நம்ம ஊரு சினிமா ஹீரோ மாதிரி, நா தான் ஹீரோ!"னு, பிரெக்ஃபாஸ்ட் ரூம் நின்று இருக்குற நாற்காலியில ஏறி, டெஸ்க்கு ஊர்ந்து உள்ள போய், சாவியை மீட்டேன். அப்புறம் தான் புரிஞ்சுது, ஒரு சின்ன கவனக்குறைவு ஒரே பெருசு பிரச்சனையா மாறும்!
பின், மீண்டும் கழிப்பறை கதவு திறந்ததும், உள்ளே… "அய்யய்யோ! இந்த இடம் என்ன ஆயிருச்சு?" Toilet paper ஒரு ரோல் முழுக்க கழிவறையில், பை, குப்பைகள், எல்லாம் ஈரமாகச் சிதறி… "போங்கடா! இதை நான் சுத்தம் பண்ணவே மாட்டேன்!"னு குழுவில் போட்டோ போட்டு விட்டு ஓய்ந்தேன். யார் செய்தாங்கன்னு கண்டுபிடிக்க, கேமரா வீடியோ ரீலை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தேன். ஒரு பையன், வெள்ளை சட்டை, சந்தேகமான தோற்றம். நண்பர் சொன்னது போல, “எப்படியாவது Methy Mouse மாதிரி ஒரு வேடிக்கை விருந்தினரா இருக்கணும்!”னு சந்தேகம்.
பையன் போட்டிருக்கும் பையில் என்ன இருக்குன்னு தெரியாமல், “ப்ரியா! இனிமேல் ஒரு பாகம் இருந்தா போதும்!”னு பயத்தோடு பாத்தேன்; நிம்மதியா, சில குப்பைகள் மட்டும் தான்!
ஆனந்தம், சிரிப்பு, சமூகத்தின் பாராட்டுகள்
இந்த கதை ஓர் roller coaster ரைடு மாதிரி இருந்துச்சுன்னு வாசகர்கள் கூறினார்கள். ஒருத்தர், “இவ்வளவு நடந்தபிறகு கூட, உங்களுக்கே சிரிப்பு வருது!”னு கமெண்ட் போட்டிருந்தார். இன்னொருத்தர் சொன்னது: "சாவி இனிமேல் நீங்க விட்டுடாதீங்க! நாற்காலியில் ஏறி ஏறி காளை மாதிரி போயிடும்!" – இந்த அனுபவம் நம்ம ஊரு அலுவலகங்களில், “அந்த டிராய்விங் லைசன்ஸ் எங்க போட்டேன்?”னு அலையுறதை நினைவு படுத்துகிறது.
அந்த டாயிலெட் சம்பவத்துல கமெண்ட் பண்ணவங்க, “நல்லவேளை, உள்ள பாதி எதுவும் இல்ல!”னு சிரிச்சாங்க. அதேபோல, "Worst Eastern"ன்னு பெயர் வைச்சு, நம்ம ஊரு "கோவை ரோடு லட்சுமி லாட்ஜ்" மாதிரி பல ஹோட்டல்கள் ஒரே மாதிரி பெயர் வைச்சிருக்குறதை பார்த்து, வாசகர்கள் கலாய்ச்சதை விட பெருசு இல்லை!
மிகவும் முக்கியமான விஷயம், இந்த நாள் முடிவில் நம்ம கதாநாயகி நிச்சயதார்த்தம் ஆனார்! இதுக்கு எல்லாரும் வாழ்த்துகள் சொன்னாங்க: “இந்த Internet நண்பர் வாழ்த்துகிறேன், நீங்க வாழ்க வளமுடன்!”னு பேர் பேர் வாழ்த்தியிருந்தாங்க. வாழ்க்கை கொஞ்சம் மோசமாக இருந்தாலும், ஒரு சிறிய சந்தோஷம் வந்தால் அது பெரியது தான்.
விவாதிக்க, பகிர, சிரிக்க – உங்கள் அனுபவம் என்ன?
இந்த ரெட்டிட் கதையைப் படிக்கும் போது, நம்ம ஊரு வேலை இடங்களில் நடக்குற சினிமா/நகைச்சுவை நிகழ்வுகள், அப்பப்போ ஏற்படும் அவமானங்கள், கஷ்டங்கள், நண்பர்கள் இடையே உள்ள ஆதரவு – எல்லாமே நினைவுக்கு வருகிறது. உங்கள் அலுவலகத்தில் நீங்களும் இப்படிப் பத்தி சிரித்த அனுபவங்கள் இருந்தா, கீழே கமெண்ட் பண்ணுங்க. வாழ்க்கை சின்ன சின்ன சிரிப்புகளும், சந்தோஷங்களும் தான்!
நம்ம ஊரு ஹோட்டல் பணியாளர்களுக்கு கூட இது ஒரு நல்ல பாடம்: ஒரு நாள் வேலைக்கு போகுறது தான், 101 தம்மா காரணங்கள் இருக்கலாம். ஆனாலும், அந்த சம்பவங்கள் தெரிந்து, வாழ்க்கையை ரசிக்க, மனசு கொஞ்சம் தளர்ந்தாலும், சிரிப்போடு முன்னேறலாம்.
நீங்களும் உங்கள் அலுவலக கதைகளை பகிர மறக்காதீர்கள்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: 101 reasons why I should have called out today