எப்படிச் சிலர் எதுவும் செய்தாலும் திருப்தியாக இருக்க மாட்டார்கள்! ஹோட்டல் முன்பலகையில் நடந்த சுவாரஸ்யம்
வணக்கம் நண்பர்களே! நாம் எல்லாரும் வாழ்க்கையில் ஒருமுறை "ஏது செய்தாலும், இவர்கள் திருப்தி அடையவே மாட்டார்கள்!" என்று நினைக்கும் வாடிக்கையாளர்களை சந்தித்திருப்போம். அந்த வகையில், ஒரு ஹோட்டல் முன்பலகை ஊழியர் அண்மையில் எதிர்கொண்ட பக்கா காமெடி கலந்த, சினத்தால் கலங்கிய, ஆனாலும் நம்ம ஊரு பழமொழிகளுக்கே பொருந்தும் ஒரு சம்பவம், இணையத்தில் நாளையிலிருந்து இன்று வரை வைரலாகி வருகிறது.
வாசகர்களே, காபி, சுண்டல், அல்லது ஒரு சூடான பஜ்ஜி எடுத்துக்கொண்டு உட்காருங்க; இந்த கதையை படிக்க நீங்களும் சிரிச்சுட்டு, "இதெல்லாம் நமக்கும் நடந்ததே!" என்று நினைக்காமல் இருக்க முடியாது!
"இவர் பெயர் ஆணா, பெண்ணா?" — ஆரம்பமே கலகலப்பா
ஒரு வெள்ளிக்கிழமை நண்பகலில், ஹோட்டலில் முன்பலகையில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்த அந்த ஊழியரிடம், ஒரு ஆண் வந்து செக்-இன் செய்யப் பெயர் சொல்கிறார். பெயர் பார்த்தால், நம்ம ஊரு விஷாலி மாதிரி – ஆணும் பெண்ணும் இருவரும் வைத்துக்கொள்ளும் பெயர்! அட, இவரிடம் ஐ.டி. கேட்கவே, "ஏற்கனவே பணம் கொடுத்துட்டேன்!" என்று சொல்லுகிறார். ஆனால், அலுவலகத்தில் பணம் வரவில்லை என்பது தெரிந்ததும், "சரி, கார்டு எடுத்து வரேன்" என்று கோபத்துடன் காருக்குப் போகிறார்.
அப்புறம்,奥ர் பெண் — அவருடைய மனைவி — வந்து கார்டும் ஐ.டி.யும் கொடுத்து செக்-இன் முடிக்கிறார். இவரும் "சரி, எங்கே காரை நிறுத்தலாம்?" என்று கேட்க, முன்பலகை ஊழியர் கதையைக் கூற ஆரம்பிக்க, "ஓய்வில்லாமல் பேசுறீங்க! மெதுவா பேசுங்க!" என்று கடுப்பாகக் கூறுகிறார். நம்ம ஊரு பஸ் டிரைவரை நினைவுபடுத்தும் சம்பவம் — "ஏய், ஓட்டுடா மெதுவா!" என்று ஓர் அம்மா சொல்வது போல. அதற்குள் மேலாளரும் வந்து, சும்மா வேணும் போல ஸ்டைலியா "எந்த பக்கத்துக்கு போகணும்?" என்று கேட்டு அனுப்பினாங்க.
QR குறியீடு, குப்புசாமி, மற்றும் கொஞ்சம் கோபம்!
இவருடைய மனைவி, ரூமுக்கு போனதும், "ரூம்சர்வீஸ் மெனு எங்கே? எதுவும் தெரியலை!" என்று தொலைபேசி மூலம் ஊழியரை வறுத்து வாங்க ஆரம்பிக்கிறாள். இன்று QR code-னு சொல்லும்போது, நிறைய பெரியவர்கள், "அது என்ன, எப்படிச் ஸ்கேன் செய்யணும்?" என்று குழம்பிக்கொள்கிறார்களே, அதே மாதிரி. ஊழியர், "மெசையில ஒரு QR code இருக்கு, அதை ஸ்கேன் பண்ணுங்க" என்று சொன்னதும், "நான் வயசானவங்க, எனக்கு இது தெரியாது, ஸ்மார்ட்ஃபோன் கூட இல்ல!" என்று அலறுகிறாள். ஆனால், மேசையிலே ஒரு ஸ்மார்ட்போன் தெளிவாக இருக்கிறது!
நம்ம ஊழியர் தன் சொந்த போனில ஸ்கேன் செய்து, மெனு காட்டுகிறார். "இதை என்ன பண்ணனும்? என் புருஷன் என்ன சாப்பிடணும் தெரியுமா எனக்கு?" என்று சதா கோபம். கடைசியில், காகித மெனு எடுத்து கொடுத்தும், "இப்போதான் யாராவது பயனுள்ள உதவி செய்றீங்க!" என்று வாய் சுருக்கி கதவை மூடுகிறாள். நம்ம ஊரு பழமொழி போல, "சுண்டைக்காயை வாங்கி வைத்தாலும், சற்றும் நன்றி இல்லை!"
காரும், நினைவும், பாஞ்சாயத்தும்
இவருடைய கணவர், லாபியில் வந்து, "என் காரைத் தேடணும், எங்கே நிறுத்தினேன்னு தெரியலை!" என்று கேட்கிறார். நம்ம ஊரு ஆட்டோ ஸ்டாண்ட் மாதிரி — "பார்க் பண்ணி பத்து நிமிஷம் ஆகலை, எங்கே போச்சுனு கேட்கறாரே!" என்று ஊழியர் கிளம்பி, வாலேடை அனுப்பி, காரைத் தேட சொல்கிறார். ஸ்மார்ட் கீ இல்லை, ரிமோட் இல்லை, ஒரு சாதாரண சாவி மட்டும். "பொறுமையா, எங்கே காணோம் என்று பார்த்து எடுத்துக்கோங்க!" என்று விடு.
இரவு நேரம், ஹோட்டல் உணவகம் மேலாளர் போன் செய்து, "சார், அந்த ரூமுக்கு உணவு கொண்டு போன உதவியாளர் முன்பக்கத்தில் பான்ட் இல்லாமல் கதவைத் திறந்தார்!" என்று சொல்லிக்கிறார். இதுவும் நம்ம ஊர் பஞ்சாயத்து; "நம்ம ஊருலிருந்தா, அருகில் பக்கத்து வீட்டுப் பெண் மட்டும் பாத்தாலும் கடுமை!" அப்படித்தான் அந்த ஊழியருக்கும் சிரிப்பும், சோம்பல் கலந்த சங்கடமும்.
மேலும், உணவு வழங்கிய உதவியாளரை, "உணவு வரவே அதிக நேரம் எடுத்துக்கிட்டீங்க! ப்ரேக்பாஸ்ட், லஞ்ச் மெனு எதுவும் தரல" என்று திட்டியிருக்கிறார்கள். "மறுநாள் காலையில் பார்த்து, இவர்கள் ஒரு நாள் முன்பே செக்-அவுட் பண்ணிட்டாங்க. போங்க பாஸ், நன்றி சொல்ல வேண்டிய இடத்திலும், ஒரு நிலவும் இல்லை!"
சமூகத்தின் கருத்தும், நம்ம ஊர் சிந்தனையும்
இந்த கதையைப் படித்த இணையவாசிகள் பலர், "இவர்கள் சந்திக்கிற பிரச்சனைகள் உங்களால் இல்லை! சிலர் பிறரிடம் கோபப்படுவதையே வழக்கமாக வைத்திருக்கிறார்கள்" என்று அதிருப்தியுடன் சொல்கிறார்கள். மற்றொரு வாசகர், "QR code-ல் மெனு கொடுப்பது பெரியவர்களுக்கு எளிதாக இருக்காது; அச்சு மெனு வையுங்கள், அதுவும் பெரிய எழுத்தில்!" என்று அறிவுரை கூறியிருக்கிறார். நம்ம ஊரிலும், கூட்டத்துக்கு ஏற்ற மாதிரி, ஓர் எளிய வழி எப்போதும் தேவை.
இன்னொருவர், "கணவர் 15 நிமிஷத்திலே காரை மறந்து விட்டார், மனைவி ஸ்மார்ட்போன் இருக்கிறதையும் மறந்து விட்டார் – வயது வந்த குழந்தைகள் போல!" என்று நம்ம ஊர் கிண்டல் கலந்த விமர்சனம்.
அடுத்த ஒருவர், "நாளை திரும்ப வரமாட்டோம்" என்று சொன்னாலே போதும்; இப்படிப்பட்ட வாடிக்கையாளர்கள் திரும்ப வராதது தான் நல்லது!" என்று நம்ம ஊர் வியாபாரியர் மாதிரி மகிழ்ச்சியுடன் சொல்கிறார்.
முடிவும், உங்களுக்கான கேள்வியும்
இந்த கதையிலிருந்து என்ன பக்கம் எடுத்துக்கொள்ளலாம்? சிலர் எதைச் செய்தாலும் திருப்தி அடைய மாட்டார்கள். அவர்களை மாற்ற முடியாது; நாம்தான் நம்ம பொறுமையையும், நகைச்சுவையையும் காக்கணும். நம்ம ஊரு பழமொழி போல, "ஏழை எல்லாம் ஏமாற்ற முடியாது, ஆனால் சில வாடிக்கையாளர்களை திருப்தி செய்ய முடியாது!"
நீங்கள் ஹோட்டல், உணவகம், கடை, அலுவலகம் எங்க வேண்டுமானாலும் வாடிக்கையாளர்களை சந்திக்கிறீர்கள் என்றால், இதுபோன்ற அனுபவங்கள் உங்களுக்கும் உண்டா? கீழே உங்கள் அனுபவங்களை பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள்! இப்படி சிரிப்பும், சினமும் கலந்த சம்பவங்கள் உங்கள் வாழ்க்கையிலும் நடந்திருக்கிறதா? நம் தமிழ்ச் சொந்தங்கள் எப்படி சமாளிப்பீர்கள்? கருத்தில் சொல்லுங்க!
அசல் ரெடிட் பதிவு: You Just Can't Make Some People Happy