ஒரு நகையைத் தேடி ஓர் நபர் உள்நிலை மாற்றம் – ஹோட்டலில் நடந்த உண்மை காமெடி!
"நகை" என்றாலே நம் ஊரில் ஒரு புது ஒளி. அம்மாக்கள், அக்காக்கள், பாட்டிகள் – எல்லோருக்கும் நகை ஒரு உயிரோடு சேர்ந்த விஷயம். அதுவும், உணர்ச்சி பிணைந்த நகை என்றால் சொல்லவே வேண்டாம்! ஆனா, ஒரே நாளில் ஹோட்டல் ஊழியர்களும், வாடிக்கையாளர்களும் அலைபாய்ந்த சம்பவம் ஒன்று சமீபத்தில் வெளிநாட்டில் நடந்திருக்கிறது. இதை தமிழில் சொல்லினால், நம் வீட்டு அனுபவம்தான் போல இருக்கும்!
நாம் எல்லாரும் வாழ்க்கையில் ஒருமுறைதான் என்றாலும் ஒரு முக்கியமான பொருளைத் தொலைத்திருக்கலாம். ஆனா, அந்த நேரத்தில் நாம் எப்படி நடந்துகொள்கிறோம் என்பதுதான் முக்கியம். இந்த கதையில் "லூயிஸ்" என்ற அம்மா அவருக்கு மிக முக்கியமான ஒரு நகையைத் தொலைத்துவிட்டார். அவளது மனநிலையும், அதனால் ஏற்பட்ட பரபரப்பும், ஊழியர்களின் பொறுமையும் இதோ உங்கள் முன்!
நகையைத் தேடிய கலக்கல் நாடகம் – ஹோட்டலில் பஞ்சாயத்து
"லூயிஸ்" ஹோட்டலில் செக் அவுட் செய்து, காரில் எல்லாவற்றையும் அடித்து வைத்து வெளியேறிவிட்டார். கொஞ்ச நேரத்திலேயே, விழிப்பாக ஹோட்டல் லாபியில் திரும்பி வந்து, "என் நகை! என் நகை!" என்று அலற ஆரம்பித்தார். "இதெல்லாம் எனக்கு ரொம்ப அருமை, ரொம்ப முக்கியம்..." என்கிறார். ஊழியர்கள் அவரை சமாதானப்படுத்த, "Housekeeping" இன்னும் அறைக்கு போகவில்லையென்று சொன்னார்கள். அதில் ஒருவராக "அலோ" என்ற நண்பர் அறையில் சென்று தேடி, வெறும் கையுடன் வந்தார்.
"அவரு சரியா தேடவே இல்லை! என் கணவர் என்னை இப்படிப் பார்க்கும் போது, எல்லாருக்கும் தான் கஷ்டம்!" என்று லூயிஸ் வம்பு ஆரம்பித்தார். இங்கேயே நம்ம ஊர் பாட்டி சொல்வது போல, "நகை போனதுக்கு ஊரே அழ வேண்டும்" என்ற மாதிரி.
பொறுமை என்பது பொன்னாக்கும் – ஊழியர்களின் கதை
"பிஸ்முத்" என்ற மற்றொரு ஊழியர் அவருடன் அறைக்கு சென்று தேட ஆரம்பித்தார். அப்பா! மேசையின் பின், படுக்கையின் அடியில், கபினட், டிராஅர் – எங்கே எங்கேயோ நகை இருக்குமோ எனத் தேடினார்கள். நம்ம ஊர் சினிமாவிலே போலவே, நகை எங்கேயும் இல்லை.
அந்த நேரத்தில், லூயிஸின் கணவர் லாபியில் வந்து, "என் மனைவி ஒரு நகை தேடிக்கிட்டு இருக்காரே? இதோ தன் பையில் தான் இருக்குது!" என்று நகையை காட்டி விட்டார். அந்த நேரத்தில் ஊழியர்களும், வாசகரும் மனசில் "ஏய்! இதுக்காகத்தானா இவ்வளவு சப்தம்?" என்று பெரும் கண் சுழற்றி இருப்பார்கள்.
ஒரு பொருள் தொலைந்தால் நடக்குமா இப்படி?
இதில், பலர் கருத்து சொன்னார்கள். ஒருவர், "நகை ரொம்ப முக்கியம் என்றால், முதலில் அதை பாதுகாப்பதுதானே நல்லது? நாம் முக்கியமானதை எப்போதும் கவனமாக வைத்திருப்போம்" என்றார். இன்னொருவர், "இப்படி முக்கியமான பொருளைத் தொலைக்கும்போது, மற்றவர்களைத் திட்டுவது சரியா?" என்று கேள்வி எழுப்பினார்.
நமது சமூகம் மற்றும் குடும்பங்களில், பொருள்கள் மீது உணர்ச்சி பிணைப்புகள் அதிகம். ஆனால், அதைத் தொலைத்தது நம்முடைய தவறாக இருந்தாலும், இப்பொழுது ஊழியர்களை குறை சொல்லவேண்டுமா? நம்ம ஊரில் "தோன்றிய பிழை நமக்கே, தட்டும் சொல்லம் பிறருக்கே!" என்று பழமொழி ஒன்று. அதே மாதிரி தான் இங்கேயும் நடந்தது.
பயணத்தில் பொருள்கள் மறையும் கலை – அனுபவப் பாடம்
ஒருவர் சொல்வதுபோல, "வீட்டில் இருந்தால், எது எங்கே இருக்கிறது என்று நன்றாக தெரியும். ஆனால், பயணத்தில் அந்த பழக்க வழக்கங்கள் முற்றிலும் மாறிவிடும். அப்போதுதான் கைபேசி சார்ஜர், நகை, விசை, எல்லாம் மறைந்து போகும்." என்றார். நம்ம ஊரிலும், திருமண வீட்டில் கல்யாண மோதிரம் பறிகொடுத்த கதைகள் நிறையவே கேள்விப்பட்டிருப்போம்.
ஆனால், இந்த சம்பவத்தில் "லூயிஸ்" கடைசியில் நகை கிடைத்ததும், முகம் மலர்ந்து, ஊழியரிடம் மன்னிப்பு கேட்டார். அந்த நேரத்தில் மனநிலை எப்படி180 டிகிரி மாற்றமோ, அப்படியே எல்லோரும் சிரித்தார்கள்.
நடுவில் ஒரு சிரிப்பு – சமூகவலைத்தளத்தில் கலாய்ப்பு
இதைப் படித்த பலர் கலாய்ப்பு செய்தனர். "உங்க கணவர் உங்களை மனம் குழப்பமா பார்க்கக்கூடாது என்றால், அது என்ன விதி?" என்று ஒருவர் கேட்டார். இன்னொருவர், "நீங்கள் நகையைத் தொலைத்தீர்கள், ஆனால் ஊழியர்களைத் திட்டுவது ஏன்?" என்று எழுதினார். நம்ம ஊர் நகைச்சுவை படம் போலவே, "நகை கிடைத்ததும், மனசு நிம்மதியோடு, சந்தோஷமாக கிளம்பிவிட்டார்" என்பது தான் சத்தியம்.
முடிவில்...
நகை, கைபேசி, விசை – எந்த பொருளாக இருந்தாலும், வாழ்க்கையில் ஒரு நேரம் நாம் அதைத் தொலைத்துப் பரபரப்பாக இருக்கும். ஆனாலும், நம் தவறை மற்றவர்களுக்கு மேல் போடாமல், பொறுமையோடு நடந்துகொள்வது தான் நம் தமிழர் பண்பாடு. "தோன்றிய தவறை தானே திருத்தி விடலாம்" என்பதே வாழ்க்கை பாடம்.
நீங்கள் எப்போது உங்கள் முக்கியமான பொருளைத் தொலைத்து, அதற்காக ஒரு பெரிய நாடகம் நடந்ததா? உங்கள் அனுபவத்தை கீழே பகிர்ந்து, இந்த பதிவு உங்க நண்பர்களுடன் பகிருங்கள்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Lose your necklace, lose your mind?