ஒரு விருந்தாளியின் வார்த்தை என் கண்ணீரை வரவழைத்தது – ஹோட்டல் முன்றலில் நடந்த உண்மை சம்பவம்
நம்மில் பலர் ஒருநாள் ஓயாமல் வேலை செய்திருப்போம். அந்த ஒரு நாள் தான், எல்லாவற்றையும் சோதிக்க வரும்! ஆனால், நீங்கள் ஒரு ஹோட்டல் முன்பணிப் பணி செய்தால், அந்த “ஒரு நாள்” எப்போது வரும் என்று சொல்லமுடியாது. ஹோட்டல் என்பதே ஒரு சினிமா ஸ்டோரியோ, நாவலோ போல – எதுவும் நடக்கக்கூடிய இடம். இன்றைய கதையில், ஒரு இளம் ஹோட்டல் மேலாளரின் நாள் எப்படி கண்ணீரில் முடிந்தது என்பதையும், அந்த அனுபவம் நம்மிடையே என்ன சொல்ல வருகிறது என்பதையும் பார்க்கப்போகிறோம்.
ஹோட்டலில் ஒரு நாள் – கதை ஆரம்பம்
அமெரிக்காவில் நடுத்தர பட்டியலில் உள்ள ஒரு ஹோட்டலில், ஷட்டில் சேவை (கார் சேவை) இருந்தது. நாயகனாக இருக்கிறார், இளம் முன்பணிப் மேலாளர் – அக்கடையில் புதிய ஊழியரை பயிற்சி செய்யும் நாள். காலை 7 மணிக்கு வேலைக்கு வந்த அவர், இரவு வேலை செய்யும் ஊழியர் உடல் நலக் காரணமாக வேலைக்கு வராமல் விட்டதால், 16 மணி நேரம் தொடர்ந்து வேலை செய்ய வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.
எப்படியோ, குறைந்த அறைகள், கூட்டம், சின்ன சின்ன குழப்பங்கள் – இவை அனைத்தையும் சமாளித்து, வாடிக்கையாளர்களை சந்தோஷமாக வைத்துக்கொண்டு வந்தார். இந்த நேரத்தில்தான், கதையில் திருப்பமாக ஒரு “Florida” தம்பதி நுழைந்தனர்!
வாடிக்கையாளர் எப்போதும் ராஜா... ஆனா எல்லா ராஜாக்களும் நல்லவர்களா?
இந்த தம்பதி ஹோட்டல் ஷட்டில் சேவை முன்பதிவு செய்ய வருகிறார்கள். விதிமுறைப்படி, 24 மணி நேரம் முன்பே சொல்ல வேண்டும்; இது அவர்களுக்கு பிடிக்கவில்லை. மேலாளர், தன் சிரத்தை காட்டி, "இப்போக்கே ஏற்பாடு செய்து தருகிறேன்" என முயற்சி செய்கிறார். ஆனால், விதிகளை புரிந்து கொள்ளாமல், அந்த தம்பதி கோபத்திலும், கேலி கலந்த வார்த்தைகளிலும் தொடர்ந்து அவரை அவமானப்படுத்த ஆரம்பிக்கிறார்கள்.
இங்கே தான், நம்ம ஊர் பழமொழி ஒன்று ஞாபகம் வருகிறது: “பொறுக்கி பழகு, பொறுத்தாருக்கு புனிதம்.” ஆனால், எல்லா பொறுமைக்கும் ஒரு எல்லை இருக்கிறது. அந்த தம்பதி, எவ்வளவு விளக்கமாக சொன்னாலும், மேலாளர் மீது கேலி செய்து, "இவர் தலையிலே என்ன இருக்கு?" என்றுபோல நடந்து கொண்டார்கள்.
உண்மையில், அவர்களுக்கு அந்தக் கார் சேவை கிடைத்தது – ஆனால், கெளரவமாக நடந்து கொள்ள மறந்துவிட்டார்கள். நம் ஊரில் மாதிரி “விருந்தாளி தேவோ பவ” என்று சொல்வது சரி, ஆனால் அதே நேரத்தில், மனிதநேயமும், மரியாதையும் வேண்டும்.
கண்ணீரும், கடும் வேலைக்கும் இடையே – மன அழுத்தம் என்ன செய்கிறது?
16 மணி நேரம் வேலை செய்து, ஒரே மூச்சில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது, அந்த தம்பதியின் வார்த்தைகள் நம்ம மேலாளரின் மனதை முற்றிலும் உடைத்துவிட்டன. நம்மில் பலர், மன அழுத்தம் வந்தால் “சும்மா எதையாவது சாப்பிடு, தூங்கிட்டா நல்லா இருக்கும்” என்று சொல்லிவிடுவோம். ஆனால், நிஜ வாழ்க்கையில், மனசு உடைந்து விட்டால் கண்ணீர் தானாக வந்துவிடும்.
இவரும், “நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள் என தெரியவில்லை, ஆனால் இப்படி நடத்துவது சரியல்ல” என்று நேராகக் கூறி விட்டார். நம் தமிழர்களுக்கே இது ரொம்ப சாதாரணமாகத் தோன்றலாம் – “உண்மையை நேரா சொல்லிட்டாரே, சும்மா விடுறாங்க!” என்று. ஆனால், மேற்கத்திய பணியிடங்களில் வாடிக்கையாளரிடம் இப்படிச் சொல்வது மிகவும் அபூர்வம்!
நம்ம சமூகத்தின் பார்வையில் – வாடிக்கையாளர்களும் பணியாளர்களும்
இந்த சம்பவத்தில், ரெடிட் சமூகத்தில் பலரும் தங்கள் அனுபவங்களை பகிர்ந்துள்ளனர். ஒருவர் எழுதியிருந்தார்: “ஹோட்டல்களில் வாழ்க்கையின் எல்லா சுவைகளும் காணலாம் – சந்தோஷம், துக்கம், கோபம், மகிழ்ச்சி... ஆனால் பணியாளர்கள் தங்கள் மன அழுத்தத்தை மறந்து, வாடிக்கையாளர்களுக்காக சிரிக்க வேண்டும் என்பது மிகச் செம்மையான எதிர்பார்ப்பு.”
இன்னொருவர், “ஒவ்வொருவரும் மரியாதை பெறவேண்டும். குறைந்தபட்ச மரியாதைக்கே நீங்கள் கேட்கும் போது ஏன் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும்?” என்று சுட்டிக்காட்டியிருந்தார்.
கூடவே, “நமக்கு ரொம்ப கோபம் வந்தாலும், தொழிலாளர்கள் மீது அது மறியாமல் இருக்க வேண்டும். அவர்கள் மனிதர்கள்தான்!” என்றும், “இப்படி நடத்தும் வாடிக்கையாளர்களை நேரில் எதிர்த்துச் சொல்ல வேண்டும்” என்றும் சிலர் கூறியிருந்தனர். நம்ம ஊரில் திண்டாட்டம் செய்யும் வாடிக்கையாளர்களும், விடாது வேலை செய்யும் ஊழியர்களும் பார்த்திருக்கிறோம் – அந்த அனுபவங்கள் இதற்கு இணைதான்!
நம்மிலிருந்து என்ன கற்றுக்கொள்ளலாம்?
இந்த நிகழ்வு நமக்கு ஒரு முக்கியமான பாடம் சொல்லுகிறது – பணியிடம் என்பது எப்போதும் ஒரு மேடை மாதிரி. எப்போது, யார், எந்த குணத்துடன் வரும் என்று தெரியாது. ஆனால், மனதை கடினமாக வைத்துக்கொண்டு, நேர்மையாகவும், நாகரிகமாகவும் நடந்துகொள்ள வேண்டும்.
நம்ம ஊரு ஊழியர்கள் பலரும், “என்னடா வருது, பொறுத்துடுவோம்!” என்று மனதைக் கடிந்து கொண்டு வேலை செய்வார்கள். ஆனால், ஒரு நாள் எல்லா பொறுமையும் தாண்டி, மனம் உடைந்துவிடும். அந்த சமயத்தில், நம்மை நாமே உற்சாகப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அல்லது, நல்ல நண்பர்களோ குடும்பத்தினரோ பக்கத்தில் இருந்தால், ஒரு நிமிடம் சிரித்து விடலாம்.
நம்ம ஊரில், “என்னடா வேலை இது!” என்று சொல்லிக்கொண்டு, ஒரு டீ குடிப்போம்; மேற்கத்திய நாடுகளில், “wine” அருந்துவார்கள்! ஆனாலும், அந்த உற்சாகம், அந்த சிரிப்பு, நம்மை மீண்டும் எழுப்பும்.
முடிவில்...
இந்த கதையைப் படித்த பிறகு, உங்கள் நண்பர்கள், உறவினர், அல்லது ஹோட்டல், ஹோட்டல்களில் பணிபுரியும் யாரையாவது சந்தித்தால், அவர்களுக்கு ஒரு சின்ன புன்னகை, ஒரு நன்றி சொல்ல மறக்காதீர்கள். அவர்கள் மனிதர்கள் என்பதை நமக்கு நினைவூட்ட வேண்டும்.
உங்களுக்கும், இதுபோன்ற அனுபவங்கள் இருந்தால், கீழே கருத்தில் பகிருங்கள். உங்கள் மனதில் இருக்கும் கதைகளை அனைவரும் கேட்க விரும்புகிறோம்!
நன்றி, சந்தோஷமாக இருங்கள் – மற்றவர்களுக்கும் மகிழ்ச்சி கொடுங்கள்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: A guest finally made me cry