ஜேம்ஸ் பாண்டு வந்தார்... ஆனால் ஹோட்டல் தப்பா? ரிசெப்ஷனிஸ்ட் வாழ்க்கையின் மன அழுத்த பயணம்!
இன்று எல்லோருக்கும் ஒரு கேள்வி — ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் வேலை செய்கிறவர்களின் மனநிலை எப்படி இருக்கும் என்று யோசித்திருக்கிறீர்களா? எப்போதாவது நம்மால் எங்கேயோ போய், “எனக்கு ரூம் புக்கிங் இருக்கு!” என்று சொல்வது போல, அவங்க வாழ்க்கை அப்படியே ஒரு தியேட்டர் தான்.
நீங்க நினைக்கிறீங்கலா, ‘ஹோட்டல் புக்கிங் என்றால் ரெஃபரன்ஸ் நம்பர், கான்பர்மேஷன் ஈமெயில் எல்லாமே கையில் வைத்துக்கொண்டு வருவாங்க’ன்னு? பொறுமையா இருங்க... நம்ம தமிழ்நாட்டிலேயே ‘நான் வந்தாச்சு, என் பேரு சொன்னா போதும்’ என்று நம்பும் ஜெம்ஸ் பாண்டுகள் உலகம் முழுக்க இருக்காங்க!
"ஜேம்ஸ் பாண்டு" ஹோட்டலை ஜெயிக்க வருகிறார்!
ஒரு நாள், ரிசெப்ஷனில் நிம்மதியா நிக்கறேன். கதவு திறக்கும் சத்தம். ஒரு வாடிக்கையாளர் வந்து, படு தைரியத்தோட சொல்றார்:
“எனக்கு புக்கிங் இருக்கு. பேரு ஜேம்ஸ் பாண்டு.”
(ஆம், படம் போலப் பெயர், ஆனா அந்த நம்பிக்கை ரியல்!)
நான் சிஸ்டமில் பார்ப்பேன்; ஒன்றும் இல்லை.
“மன்னிக்கணும், அந்தப் பெயர்ல புக்கிங் தெரியல. ரெஃபரன்ஸ் நம்பர் இருக்கா?”
“இல்லை.”
“கான்பர்மேஷன் ஈமெயில்?”
“இல்லை.”
“சரி, இது தானே உங்க ஹோட்டல்?”
இதுதான் ஆரம்பம். இங்கிருந்து தான், எல்லா லாஜிக் விதிகளும் ஒப்போசிட்டில் திரும்பும் — தெளிவா சொன்னா, மனநிலை ஜிம்னாஸ்டிக்ஸ் ஆரம்பம்!
தமிழர் மனநிலையோடு ஹோட்டல் அனுபவம்
நம்ம ஊர் திருமண ஹாலிலும் கூட, “நான்தான் கண்ணு மாமா, என்னை தெரியலையா?” என்று கேட்பவர்கள் இருக்காங்க. அதே மாதிரி, ரிசெப்ஷனில் நின்று, வாடிக்கையாளர் எல்லா ஈமெயிலையும் ஸ்க்ரோல் பண்ண ஆரம்பிப்பாங்க.
ஒரு கமெண்டரில் ஒருவர் சொன்னது போல, “அங்க எல்லாரும் ஸ்க்ரோல் பண்ணற போது, பக்கத்தில உள்ளவர்களுக்கு வேலை கிடையாது போல ஒரு மனச்சோர்வு வரும்!” என்பதுதான் உண்மை. நம்ம ஊர் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் “டிக்கெட் எங்கேன்னு” கேட்டு, பத்து நிமிஷம் பாக்கெட் தேடும் அனுபவம் நினைவுக்கு வருது.
ஒரு வேளை, ஈமெயில் கிடைக்கும். அதில்:
- பெரிய ஹோட்டல் படமும்,
- முழு முகவரியும்,
- பின் குறியீடும்,
- ரெஃபரன்ஸ் நம்பரும்,
எல்லாமே இருக்கும். ஆனா, இன்னும் வாடிக்கையாளர் கேட்பார்:
“இதுதான் சரியான ஹோட்டல் இல்லையா?”
இதைப்பார்த்தா, நம்ம ஊர் பழமொழி “பார்த்தால் பூனை, கேட்டால் புலி” நினைவுக்கு வருது!
ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனிஸ்ட் வாழ்க்கை — ஒரு மனதளவியல் சோதனை
ஒருவர் கமெண்டில் எழுதியது போல, “ஒரே பிராண்ட் என்றாலே எல்லா ஹோட்டலும் ஒன்றா?” என்று கேட்பது சாதாரணம். ஆனால், ரிசெப்ஷனிஸ்ட் சொல்லும் ரியல்:
"நான் Hotel-Aயில் வேலை பார்த்தால், Hotel-Bயில போய் லாக்-இன் பண்ணி, அங்க வரவேற்பு பட்டியலில் உங்கள் பெயர் இருக்கா என்று பார்க்க வேண்டும். ஒரே இடத்தில் எல்லாவற்றையும் தேடும் சிஸ்டம் இல்லை!”
இது போலவே, நம்ம ஊர் மக்கள் மாரியப்பன் ஸ்டேடியம் எனச் சொல்லிக்கொண்டு, மல்லிகாப்பூர் ஸ்டேடியம் போய்விட்டு,
“இதே ஸ்டேடியம் தானே?!” என்று கேட்பது போல தான்.
மேலும் ஒருவர் சொன்னார், “நான் ஒரு தடவை தவறாக ஹோட்டல் சென்றேன், பெயர் வாசித்து பார்த்தேன், சரியா இல்லை என தெரிந்து, மன்னித்து வெளியே வந்தேன். நானும் படித்தவர்தான்!” — இது உண்மையான உலகத்தில் அரிதாக நடக்கும்.
நம்மோடு நிகழும் காமெடி — வாடிக்கையாளர் vs வாடிக்கையாளர் சேவை
ஒரு கமெண்டில் ஒருவர் சொன்னார்:
“நானும் தவறாக ஹோட்டல் வந்தேன், ஆனா ஸ்டாஃப் நல்லவர்களாக இருந்தாங்க; சும்மா நன்றாக கேட்டேன், ஒரு ரூம் ஏற்பாடு செய்து, அருகிலுள்ள உணவகத்திற்கும் வழிகாட்டி தந்தார்கள்.” — இது தான் நம்ம ஊர் ‘பசிக்குத் தாங்காது’ என்றால், கடை வண்டி பக்கம் அழைத்துச் செல்லும் அன்பு.
இன்னொருவரோ, “Uber டிரைவர் தான் தப்பா விட்டுட்டார்!” என்று கண்ணீர் விட்டார். நம்ம ஊர் ஆட்டோ டிரைவர்களிடம் கடைசி blame போடுவது போல!
இதெல்லாம் பார்க்கும்போது, ரிசெப்ஷனிஸ்ட் வாழ்க்கை ஒரு சின்ன ஸ்டேஜ் நாடகம் போல — உதவ ஆசைப்படும் ஒருவர், புரிந்துகொள்ள தயார் இல்லாத ஒருவர், இருவரும் எதையோ தேடி நிற்பது.
முடிவில்...
கடைசியில், எல்லா சாட்சி ஆதாரத்தையும் காட்டியும், சிலர் இன்னும் அந்த ஹோட்டல் தானா என்று கேட்பார்கள். அந்த நேரம் தான், ரிசெப்ஷனிஸ்ட் மனதில்,
“இங்கேயும் ஜேம்ஸ் பாண்டு வந்தார், நாளையும் இதுவே நடக்கும்!”
என்று ஒரு சேனல் மாதிரி ஓடும்.
உங்க அனுபவம் என்ன? நம்ம ஊரிலும் இதே மாதிரி சம்பவங்கள் நடந்திருக்கா? கமெண்டில் பகிருங்க! ரிசெப்ஷனில் நடக்கும் இந்த மனநிலை யோகா, உங்களுக்கு எப்படிப் படுகிறது?
நம்ம ஊருக்கு ஏற்ற ஒரு சொல் —
“சரி, எங்க ஹோட்டல் என்ன பேரு?”
என்று கேட்கும் நாளும் வரும்!
நன்றி, வாசிப்புக்கு!
உங்கள் அனுபவங்களை பகிர மறக்காதீர்கள். ரிசெப்ஷனில் வேலை செய்யும் நண்பர்களுக்கு ஒரு சிறிய மன உதவி ஆகும்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Mental gymnastics