ஓட்டல்களில் நடக்கும் மறைமுக உண்மை – எல்லா கதைக்கும் இரண்டு பக்கம் இருக்கு!
நம்ம ஊர் ‘ஓட்டல்’ன்னா நமக்கு நினைவு வர்றது, ரொம்ப அழகா, வாசனை வீசும் இடம், சுத்தமான படுக்கை, காலையில் சுடு டீயோடா சாப்பாடு! ஆனா, அந்த ஓட்டல் ரிசப்ஷனில் வேலை பாக்குறவங்களுக்கு மட்டும் இது ஓர் ரஜினி பட மாதிரி இல்லை. அவங்க சந்திக்குற பிரச்சனைகள், நம்ம ஊரு பசங்க கற்பனைக்கே வராது.
இதைப்பற்றி தான் இப்போ நாம ஒரு அமெரிக்க ஓட்டல் பணிப்பெண் சொன்ன கதையைப் பார்க்க போறோம். வெளிநாட்டு கதைனா என்ன? நாமோ அங்க போய் தங்குறோம், இல்ல, நம்ம ஊரிலேயே இப்படி நடந்துச்சுன்னா எப்படி இருக்கும்? அதை தான் இங்க ரசிக்கப்போறோம்!
உண்மையைப் புரிஞ்சுக்குறது கடினம்
கொஞ்ச நாள்களுக்கு முன்னாடி, ஒரு ஊரில் ஓட்டல்கள் வீடில்லாதவர்களை (homeless) தங்க அனுமதி மறுக்கிறாங்கன்னு ஊரே கத்துது. "எவ்வளவு கொடூரம்!", "பனி காலம், மனுஷங்க தானே!", "ஓட்டல் பணிக்காரர்கள் இரக்கம் இல்லாதவர்கள்!" – இப்படி எல்லாரும் keyboard போராட்டம். ஆனா அந்த ஊரு ரிசப்ஷனிஸ்ட் சொல்றார் – எல்லா கதைக்கும் இரண்டு பக்கம் இருக்கு!
ஒரு நாள் ஒரு பெண், முன்னமே பணம் செலுத்தி ரிசர்வ் பண்ணியிருந்த ரூமைக்கு வந்தாங்க. அவங்க கொஞ்சம் கோபத்தோட தான் வந்தாங்க, ஆனா பெரிய பிரச்சனை இல்லை. ஆனா, அவங்க அருகில் வந்ததும் – சும்மா சொல்லல, அவரு வாழ்நாளில் சந்தித்த மிக மோசமான வாசனை! இதுக்காகவே ரிசப்ஷனிஸ்ட் வேலைக்கு இன்சூரன்ஸ் கிடைக்கணும் போல!
அந்த வாசனை அவரு ரூமுக்கு போனதும் முழு ஓட்டலும் சுற்றி வந்தது. கிச்சன், லிப்ட், காரிடார் – எல்லாம் வாசனைக்குள் மூழ்கி போச்சு! மற்ற விருந்தினர்களும், பணியாளர்களும் மூச்சு வாங்க முடியாமல் ஓட்டலை மேசை வாசனை தூவிப் பெருமாளாக்கினாங்க.
சிரிக்கவும், சிந்திக்கவும் வைக்கும் கமெண்டுகள்
இப்போ இந்த கதையை Reddit-ல் போட்டா, பலரும் தங்களோட அனுபவங்களை பகிர்ந்தாங்க. ஒருத்தர் சொன்னார், “நான் வீடில்லாதவர்களோட வேலை பார்த்திருக்கேன். அவங்க வீடில்லாததற்கும், நம்மா அவங்க கூட வசிக்க முடியாததுக்கும் ஏற்கெனவே பல காரணங்கள் இருக்கு. ஓட்டல் பணியாளர்கள் சோஷியல் வார்க்கர்ஸ் இல்லை, எல்லாம் சமாளிக்க முடியாது!”
இன்னொருத்தர் சொல்லுறாங்க, “கொஞ்சம் மக்கள் ஊருக்காகவே வாசனை பிடிக்கும்னு, தன்னோட உடையும், உடல் வாசனையுமா பாதுகாப்புக்காக காக்கிறாங்க. வெளியில தூங்குற பெண்களுக்கு இது ஒரு பாதுகாப்பு அணி மாதிரி!” – நம்ம ஊரிலேயே சில பெண்கள் பஸ்ஸில பயணிக்கும்போது மனப்பூர்வமாகத்தான் சில விஷயங்களை செய்வாங்க, அதே மாதிரி தான்!
ஒரு வேளை, அந்த பெண்மணி nose-blind-ஆ இருக்கலாம், அவருக்கு வாசனை தெரியாமலிருக்கலாம்; இல்ல, அவங்க பாதுகாப்புக்காகவே இப்படிச் செய்திருக்கலாம். மனிதர்களும், அவர்களது சூழ்நிலைகளும் ரொம்ப சிக்கலா தான் இருக்கு.
“பொது நலனும், தனி நலனும்” – ஓர் இடைநிலை சவால்
அந்த ரிசப்ஷனிஸ்ட் சொல்லுறாரு – “நா ஒரு மனிதன். எனக்கும் இரக்கம் இருக்கு. ஆனா எல்லோருக்காக என் வேலை, என் உடல் நலம், என் வீட்டுக்காரர்களோட நலம் – இதெல்லாம் ஆபத்துல வைக்க முடியுமா?”
இது நம்ம ஊரு அலுவலகங்களிலேயே நடக்குற விஷயம். ஒரு பொருளாதார பிரச்சனை, ஒரு சுகாதார சிக்கல், அல்லது ஒரு நெஞ்சை நெகிழ வைக்கும் சம்பவம் – எல்லாம் ஒரே மனிதன் தீர்க்க முடியுமா?
ஒரு கமெண்ட் – “ஓட்டல் ஊழியர்கள் உலக பிரச்சனைகளைத் தீர்க்க முடியாது. நம்ம வீட்டு வாசலில் இப்படிச் சம்பவம் நடந்தா, நாமே பொறுமை சோதிக்குவோம்!” – நம்ம ஊரிலே, பலர் பேசுவார்கள், ஆனா தங்களது வீட்டுக்கு அந்த மாவீரன் வந்தா, ‘வேலை இருக்குது’ன்னு கதவு மூடியிருப்பாங்க!
மனநலம், சமூகம், அரசியல் – எல்லாம் ஒன்றாகவே
இந்த கதையில் இன்னொரு சுவாரஸ்யமான பக்கம் – வீடில்லாதவர்களில் சிலர் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்கள். மனநல சேவைகள் குறைவு, அரசியல் விருப்பங்கள், ஒவ்வொரு நாட்டிலும் இதே கதைதான். “நம்ம ஊர் அரசு வெளிநாட்டு உதவிக்கு கோடியை செலவழிக்கிறது, ஆனா வீடில்லாதவர்களுக்கு மனநல ஆதரவு இல்லை”ன்னு ஒரு கமெண்ட்! நம்ம தமிழர்களுக்கும் இது ரொம்பப் பரிச்சயம்.
ஒரு பணிப்பெண் சொன்னாங்க, “நான் ரிசப்ஷனிஸ்ட், சோஷியல் வார்க்கர் இல்ல, போலீசும் இல்ல. என் பணி – விருந்தினர்களை வரவேற்கவும் பாதுகாப்பாக வீட்டுக்கு போகவும்.”
“ஏதோ ஒரு headline பாத்து keyboard போராட்டம் பண்ணுறவங்க, நிஜத்துல அந்த smell-ஐ, அந்த சிக்கலை, அந்த பீதியை அனுபவிச்சா தான் புரியும்!” – இதுவும் ஒரு உண்மை!
முடிவில் – இருவரும் மனிதர்கள் தான்!
தோழர்களே, நாம எல்லோரும் மனிதர்கள். ஒருவருக்காக மற்றவர்களைத் தியாகம் செய்ய முடியாது. நம்ம ஊரு பழமொழி – “தோணி தள்ளும் போது, எல்லாரும் ஒரே பக்கம் சாயக்கூடாது!”
ஒவ்வொரு சம்பவத்துக்கும் ஒவ்வொரு காரணம் இருக்கு. முன்னால் பார்த்து பேசுறதை விட, ஒவ்வொரு கதையிலும் உள்ள மனிதர்களை, அவர்களது சூழ்நிலைகளையும் புரிஞ்சுக்க முயற்சி பண்ணணும்.
நீங்களும் ஓட்டலில் இப்படிச் சம்பவம் பார்த்திருக்கீங்களா? உங்கள் அனுபவங்களை கீழே கமெண்ட்ல பகிருங்க! ஓட்டல் ஊழியர்களுக்கு ஒரு ‘thanks’ சொல்லுங்க – அவர்களும் ஒரு நாள் வீடுக்கு போய், சும்மா சாம்பார் சாதம் சாப்பிட்டு, குடும்பத்தோட சிரி வாழ நினைக்குறவர்கள்தான்!
HEADLINE: ஓட்டல்களில் நடக்கும் மறைமுக உண்மை – எல்லா கதைக்கும் இரண்டு பக்கம் இருக்கு!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Sometimes there’s more to the story than “the hotel refused them”