“கெட்டவர்கள்” என்று நினைத்தேன், ஆனால் உண்மையில் அவர்கள் அப்படி இல்லை! – ஒரு ஹோட்டல் நைட் மேனேஜரின் அனுபவம்
ஒரு ஹைவேக்கரை சிறிய ஹோட்டல். இரவு நேர மேனேஜராக நானே ஒருத்தன், கையில் வெறும் புத்திசாலித்தனம்தான். காவல் இல்லை, பாதுகாப்பு இல்லை, சாமானிய கமெரா கண்காணிப்பு மட்டும். இந்த மாதிரியான இடங்களில் யார் யார் வருவார்கள் என்று சொல்லி விட முடியாது – புகை பிடிப்பவர்கள், குடிப்பவர்கள், சண்டைபோடுபவர்கள், சில நேரம் வியாபாரிகள் கூட!
இந்த கதையில்தான் ஒரு நாள் மாலை, என் சக ஊழியர் ஒரு ஜோடியை (ஆண்-பெண்) “வாக்-இன்” அதிதிகளாக ஏற்றுக்கொண்டார். அவர்கள் வந்து சென்று சிறிது நேரம் கழித்து, ஒரு சாமானிய உடையுடன் இருக்கும் போலீசாரைப் போல ஒருவர் வந்து, எங்கள் மேனேஜர் மற்றும் முன்பணியாளர்களிடம் தனிப்பட்டமாக பேச வேண்டும் என்று கேட்டார். அவரிடம் போலீஸ் அடையாள அட்டை இருந்தது, விசாரணை செய்ததும் – “இந்த இருவர் ஒரு கொலை வழக்கில் முக்கிய சந்தேகப்படப்படுகிறது, இப்போது உங்கள் ஹோட்டலில் தங்கியிருக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களை பதற்றப்படுத்தாதீர்கள், ஆய்வுப் பார்வையில் வையுங்கள், நாங்கள் புதுப்பிப்பு வந்ததும் மீண்டும் வருவோம்” என்றார்.
என் மேனேஜர் என்ன செய்தார் தெரியுமா? அந்த ஆபத்தான இருவரையும் எனக்கு ஒப்படைத்து, “நல்ல அதிர்ஷ்டம்” என்று சொல்லிக்கொண்டு வீட்டுக்கு போய்விட்டார்! என்னால் நம்ப முடியவில்லை – “இதுதான் வாழ்க்கையா!” என்று மனசுக்குள் கத்தினேன்!
சந்தேகமாக இருந்த அந்த இருவரும்... ஒரு நாயும்!
அந்த இரவு, அந்த ஜோடி கீழே வந்து, வெளியே புகை பிடிக்க சென்றார்கள். பார்த்ததுமே, முகம், உடை, தோற்றம் – முழுக்க “கெட்டவர்கள்” மாதிரி! ஆனால், இவர்களிடம் ஒரு நல்ல விஷயம் இருந்தது – ஒரு அழகான லேப் நாய்! அந்த நாய் மட்டும் நல்ல ஆரோக்கியமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது. நானும் அவர்களிடம் “உங்க நாய் ரொம்ப அழகு!” என்று பேச ஆரம்பித்தேன். அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் நாயை பற்றிச் சொன்னார்கள், நாய் என்ன அனுபவிக்கிறது, வயசு என்ன, என்ன மாதிரி விளையாடும் என்று. அந்த நாயிடம் ஒரு பாசம் வந்துவிட்டது!
இதற்குப் பிறகு, மூன்று வாரங்கள் தொடர்ந்து இரவு தோறும் அவர்கள் கீழே வந்தார்கள். நாயும் எங்களோடு பழகிக் கொண்டது. நம்ம ஊர் பக்கத்திலேயே, சில்லறை கடை மேல வாங்க chocolates-க்கு போகும் சந்தோஷம் போல, அந்த நாயும் எனக்காக வாய் முழுக்க புன்னகையோடு வந்தது. நானும் அவர்களுடன் நாயை ரசித்தேன், சில நகைச்சுவை, சத்தம் போட்டு நாயை கவர்ந்தேன்.
“குற்றவாளிகள்” என்ற பெயரில்... நட்போடு நடந்த வாழ்க்கை
அந்த மூன்று வாரங்களில், அவர்கள் ஒரு தடவையும் சண்டை போட்டதில்லை, பிரச்சனை செய்ததில்லை. ஹோட்டலில் இருப்பவர்கள் யாருக்கும் தொந்தரவு இல்லை. நாயோ என் நண்பனாகி விட்டது! யாராவது தவறாக நினைக்கும்போது – “புறம் பார்த்து ஒருவரை மதிப்பிடாதீர்கள்” என்பதற்கு இதைவிட நல்ல எடுத்துக்காட்டு வேறில்லை!
இதில் ஒரு சுவாரசியமான சம்பவம் நடந்தது – ஒரு இரவு, ஒரு பெண் அழுது கொண்டே ஹோட்டலுக்கு வந்தார். “நான் இந்த ஆணின் மனைவி, போலீசார் என் வீட்டை சோதனை செய்தார்கள், என் கணவர் கொலை வழக்கில் சந்தேகப்படுகிறார்” என்று சொன்னார். அவர் விரும்பியது, அந்த ஆணை சந்திப்பது. ஆனால், நானும் சற்று பயத்துடன் – “இங்க எப்படியும் அந்த மாதிரி ஆள் இல்லை, நீங்கள் உடனே போங்கள், இல்லையெனில் போலீசாரை அழைப்பேன்” என்று கூறி அனுப்பிவிட்டேன். என் நோக்கம் – எந்தவிதமான சிரமமும் இந்த ஜோடிக்கும், ஹோட்டலுக்கும் வரக்கூடாது என்பது தான்.
சமூகத்தின் பார்வை – யாருக்குத் தெரியுமா உண்மை?
இந்தக் கதையை Reddit-இல் படித்தவர்கள் பலரும் ஏன் போலீசார் இவ்வளவு நாளாக கைதுசெய்யவில்லை, அந்த மனைவியாரோடு தொடர்பு வைத்தது சரியா, இது வெறும் பழைய குடும்ப பிரச்சனை வேறோ என்று விவாதித்தார்கள். “சில நேரம் ஒருவரைத் தவறாகப் பார்த்துவிடுகிறோம், ஆனால் அவர்கள் வாழ்க்கையில் எந்தத் தவறும் செய்யாமல் இருப்பார்கள்” என்று ஒருவர் எழுதினார் (நம்ம ஊரு பாட்டு போல “உலகில் நல்லவர்கள் இல்லை என்றால் வாழ்வது எப்படி?”).
மேலும் ஒருவர், “போலீசாரே வந்து இப்படி ரகசிய விசாரணை செய்தால், அதிசயமே இல்லை, ஆனால் உண்மையில் இதெல்லாம் ஓர் பழைய உறவு பிரச்சனைவாக இருக்கலாம்” என்று கருதினார். “குற்றவாளிகள் என்ற பெயர் வந்தாலும், அவர்கள் நம்மை பாதிக்காதவர்களாக இருந்தால், அவர்களோடு unnecessary drama வேண்டாம்” என்ற கருத்தும் வந்தது.
அதே நேரம், மற்றொரு வாசகர் சொல்வது – “ஒருவரை பொறுத்து பார்த்து, அவர்களுக்கு பல குற்றச்சாட்டுகள் இருந்தாலும், நம்மை பாதிக்கவில்லை என்றால், அவர்களோடு unnecessary தகராறு வேண்டாம்” என்றார். இது நம்ம ஊரு அறிவுரை மாதிரி, “மூடிய பாத்திரம் நல்ல வாசனை”.
முடிவில் – நாய் மட்டும் நினைவில்...
மூன்று வாரங்கள் அமைதியாக கடந்து, பணம் முடிந்ததால் அந்த ஜோடியும் வெளியேற்றப்பட்டார்கள். எந்த சண்டையும், பிரச்சனையும் இல்லை. ஆனா, என் மனசுக்குள் ஒரு சின்ன வருத்தம் – அந்த நாயுடன் proper-ஆ good-bye சொல்ல முடியவில்லை!
இந்தக் கதையிலிருந்து நாம் என்ன கற்றுக்கொள்ளலாம்? வாழ்க்கையில் பலர் வெளிப்படையாக “கெட்டவர்கள்” போலத் தோன்றலாம். ஆனால், அவர்களை நம்மால் அறிய முடியாது, அவர்களது உண்மை உள்ளத்தை. சில நேரம், நல்ல நட்பு, ஒரு சிறிய பாசம் – அடுத்த மனிதரை சற்று நன்றாகப் பார்க்கும் பார்வையை கொடுக்கிறது.
உங்களுக்கும் இப்படிப்பட்ட அனுபவம் இருக்கிறதா?
நம்ம ஊரிலோ, வெளியூரிலோ, இப்படிப்பட்ட “புறம் பார்த்து மதிப்பிடும்” சம்பவங்கள் உங்களுக்கு நடந்திருக்கிறதா? உங்கள் கருத்துக்களை கீழே பகிர்ந்து, இந்த கதையை உங்கள் நண்பர்களோடு பகிருங்கள்! அடுத்த முறையாவது, ஒருவரை புறம் பார்த்து மதிப்பிடும் முன், ஒரு நாயும், ஒரு புன்னகையும் நினைவில் வையுங்கள்!
(இந்த பதிவின் ஆதாரம்: r/TalesFromTheFrontDesk – u/MrFahrenheitttttt. வாசகர்களின் கருத்துகளும் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.)
அசல் ரெடிட் பதிவு: They were 'bad guys' but they were not bad guys