கடவுள் கட்சியிலே – ஒரு இறுதி ஊர்வலத்தில் நடந்த கலகலப்பான நியாயம்!

இந்த கலைமயமான காட்சியில், அடக்கம் நிகழ்வின் வாயிலாக வாழ்க்கையின் தேர்வுகள் மற்றும் மறைந்த கதை ஆகியவற்றின் பளு உணரப்படுகிறது. தந்திரக்காரனாக அறியப்பட்ட ஒருவரின் வாழ்க்கையை நாங்கள் ஆராயும் போது, எப்படிக் நாம் நினைவுகூரப்படுகிறோம் என்பதின் கசப்பான இனிமையை உணருங்கள்.

நம்ம ஊர்ல மரண நிகழ்வுகள் என்றால், சும்மா சோகத்தோடு, சிரிப்பும் பேசாத அமைதியும் இருக்கும். ஆனா, சில சமயங்களில் அந்த நிகழ்வுகளும் நம்மை சிரிக்க வைத்துடும்! இது ஒரு அப்படித்தான் கதையா, ஆனா ஓரு வித்யாசமான முறையில நடந்து, அங்கிருந்த எல்லாரையும் ஆச்சரியப்பட வச்சு, அதேசமயம் மனசுக்கு ஓர் சுமை குறைக்க வச்சுச்சு.

இறுதி ஊர்வலமும் – சிரிப்போடு கலகலப்போடும்!

இந்த கதையின் நாயகன், நம்ம ஊர்காரருக்கு கண்ணுக்குத் தெரியாத Funeral Director (இறுதி ஊர்வல ஏற்பாட்டாளர்). அவர் சொல்றார் – "நான் இந்த கதையில பாதி தான். ஆனா நேரில் பார்த்தேன், அசத்தலான அனுபவம்!"

கதை நடக்கறது ஒரு பெரிய ஆளுடைய இறுதிநாளில். அந்த பெரியவர் அவரு வாழ்நாளில் நல்லவர் இல்லை, ஊருக்கே தெரியுமாம். பொய்யும், ஏமாற்றும், ஏன் – வாழ்க்கை முழுக்க அவங்க மனைவி Agatha-வையே ஏமாற்றி விட்டாராம். Agatha ஒரு பாவக்காரம்மா – நல்ல மனுஷி, பொறுமையோட வாழ்ந்தவர்.

அவருடைய மகன் Ron, அந்த Funeral Director-ஐ அழைத்து, தன் அப்பாவுக்கு இறுதி உரை சொல்ல சொல்லிட்டாராம். உரையாடலில் Ron-க்கு, தன் அப்பாவை பற்றி பேசும் போது, மனசில் எதையோ சொல்லாம இருக்க முடியல. "எனக்கு அப்பாவை எப்பவும் மதிப்பு இல்ல, அவர் மேல நல்ல உணர்வு இல்ல"னு Ron சொன்னாராம். அப்போ, அவன் சொல்லறது – "Johnny Cash-னோட Run On பாடல் தான் அப்பாவை நினைவுபடுத்தும்!"

அந்த Director கேட்டார் – "அந்த பாடலை இறுதி நிகழ்வில் வைக்கலாமா?" Ron-க்கு சண்டை போனது – "அது பொருத்தமானது இல்ல போல…" ஆனா Director சொல்லுறார் – "ஏன்?" Ron-க்கு நாக்கு முடக்கி, பதில் சொல்ல முடியாம போச்சு. முடிவில் – அந்த பாடலை நிகழ்வில் சேர்த்துட்டாங்க!

"Run On" – ஒரு இறுதி நிகழ்வின் சப்தமாக!

நிகழ்வு நாள் வந்தது. Funeral Hall-ல எல்லாரும் கூடியிருந்தாங்க. Director முன்னாடி நின்று, வழக்கம்போல் – "யாரும் தங்களது போன்களை சைலண்ட் பண்ணுங்க. இப்ப ஒரு பாடல் கேட்க போறோம்"னு சொன்னாராம்.

அந்த பாடல் – "Run On" (God's Gonna Cut You Down) – ஆரம்பிச்சதும், Agatha-க்கு உடனே புரிஞ்சுச்சு! அவங்க சிரிப்பை அடக்க முடியாம, நகைச்சுவையா சிரிக்க ஆரம்பிச்சாங்க. அங்கிருந்த எல்லாரும் அதைக் கண்டதும், சிரிப்பில் கலந்து கொண்டாங்க. Funeral-னு பெயர் இருந்தாலும், அந்த இடம் ஒரு கலாட்டா அரங்கம் மாதிரி மாறி, எல்லாரும் அந்த பெரியவரை பற்றி ஒவ்வொருத்தரும் ரோஸ்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சாங்க!

ஒரு பதிவு போட்டவரும் சொல்றார் – “நம்ம ஊர்ல நம்மை ஏமாத்தி போனவர்களைப் பற்றி பேசும் வாய்ப்பு கிடைக்குமா? Funeral-லயும், இப்படி ஒரு நகைச்சுவையா, உண்மையா பேசினா தான் மனசு சுமையாகும்!”

சோகத்துக்குள்ள சிரிப்பும் வாழ்வும்

இது நிச்சயம் நம்ம ஊர்க்காரர்களுக்கும் புதுசா இருக்கலாம். ஆனா, அந்த Western country-ல, சில நேரம் மரண நிகழ்வுக்கு கூட குடும்பத்தினர் – "நம்ம அப்பா நல்லவரா இருந்தார்னு பொய் சொல்லணுமா?"னு கேட்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. ஒரு பெரிய கமெண்ட் – “Funeral என்பது இறந்தவருக்காக அல்ல, வாழ்ந்துகொண்டிருப்பவர்களுக்கு தான்!” – இதுக்காக தான் நம்ம ஊர்ல கூட "பாரிசு, கழுதை, காளான்" மாதிரி நகைச்சுவை கதைகள் எல்லாம் விழாக்கதைகளில் வரும்!

அந்த Agatha, சில நாட்களுக்கு பின்பு Ron-ஐ பார்ப்பதற்காக வந்தபோது, Funeral Director-ஐ சந்தித்து, "அந்த பாடலை நிகழ்வில் சேர்க்க சொன்னதுக்கு நன்றி. அதால தான் என் மனசுக்குள்ள இருந்த குழப்பம் தீர்ந்தது, இப்போ எனக்கு சுவாசிக்க முடியுது"னு சொல்லி, Director-ஐ கட்டிப்பிடிச்சாராம்!

இதைப் பார்த்து, நம்ம ஊர்லயே funeral-னு சொல்லுறப்போ சோகம்தான் நினைத்தாலும், சில சமயம் உண்மையோடும், சிரிப்போடும், மனசைத் திறந்துகொண்டு பேசினா தான் அந்த துக்கம் தீரும்.

சமூகத்தின் பார்வை: சிரிப்பும் உண்மையும் கலந்த ரசனை

அந்தக் கதையை படித்த Reddit வாசகர்களும் நம்ம மாதிரி தான் – சிரிப்பும், உண்மை உணர்வும் கலந்த கருத்துக்களைப் போட்டிருந்தாங்க. ஒரு வாசகர் எழுதினது: “நம்ம வாழ்க்கையில் சிலரைப் பற்றி நல்லது சொல்ல முடியலனா, அதையே மட்டும் உண்மையோட சொல்லணும்!”

மறுமொழியில், “சில சமயம் சிரிப்புதான் நம்மை துக்கத்திலிருந்து மீட்கும் மருந்து”னு இன்னொருத்தர் சொல்லுறாங்க. இன்னொரு வாசகர் – “Funeral-ல உண்மையை சொல்லும் கலாச்சாரம் நம்ம ஊருக்கும் வரணும்!”னு ஆசைப்பட்டு எழுதறாங்க.

அந்த பாடல் தான் கதை முழுக்க ஹீரோ – Johnny Cash-னோட "God's Gonna Cut You Down" – அதுல சொல்லும் வரிகள்:
"நீண்ட காலம் ஓடி ஓடி கொண்டே இருப்பாயே, கடைசில கடவுள் உன்னை பிடிச்சே ஒழிப்பார்…"
என்கின்றது, நம்ம ஊர்கார பாட்டு "கட்டுப்பாடு இல்லாதவன், கடைசில தண்டனை பெறுவான்"ன்னு சொல்வதை மாதிரி தான்.

முடிவில் – உண்மை, சிரிப்பு, இறுதி நிகழ்வும்

இந்தக் கதையை வாசிக்கும்போது, funeral-ன்னு சொன்னாலே நம்ம மனசு சோகமாகிவிடும். ஆனா, சில சமயம் உண்மையோடு – சிரிப்போடு – பேசினால்தான் அந்த துக்கம் குறையும். Agatha-க்கு அந்த பாடல் ஒரு விடுதலைக்கான வாசல்.

நீங்களும் அடுத்த முறையாவது, funeral-க்குப் போறீங்கனா, உண்மையையும், அன்பையும், சிரிப்பையும் மறக்காமல் சேர்த்துப் பேசுங்க. மனசு சுமையிலிருந்து விடுபடுவீங்க!

நம்ம ஊரில இதைப்போன்று நடந்த சம்பவங்கள் உங்களுக்கு இருக்கா? கீழே கமெண்ட்ல பகிருங்க! சோகத்தையும், சிரிப்பையும் நாம் ஒன்றாக அனுபவிப்போம்!

---

அசல் ரெடிட் பதிவு: God's gonna cut you down