“நான் ஒரு வடிவம் மாற்றும் பூனை!” – ஒரு ஹோட்டல் பணியாளரின் பரபரப்பு அனுபவம்
ஒரு ஹோட்டலில் வேலை பார்ப்பதற்கு ‘பயிற்சி’ என்றால் அது அன்றாட வாடிக்கையாளர்களை சமாளிப்பதுதான் என்று நினைப்பீர்கள். ஆனால், சில நேரங்களில், வேலைவாய்ப்பும் வாழ்க்கையும் கலந்துபோகும் போது, எதிர்பாராத கதைகள் நிகழும்! இன்று நம்மை ஆட்டிப்படைக்கும் அந்தக் கதையைப் பார்க்கலாம் – வடிவம் மாற்றும் பூனைக்காகவே!
நம்ம ஊரில் சாலையோரம் தங்கி வாழும் மக்கள் எல்லாம் ஒரே மாதிரிதான் என்ற எண்ணம் இருக்கலாம். ஆனால் அவர்களுக்கும் அவர்களது தனிப்பட்ட உலகும், சுவாரஸ்யமும் இருக்கிறது. இந்தக் கதையில், ஹோட்டலில் வேலை பார்ப்பவர் ஒருவர் – அவரே ‘நான் ஒரு வடிவம் மாற்றும் பூனை!’ என்று பட்டம் வாங்கியுள்ளார். ஏன் என்கிறீர்களா? வாசிப்போம்!
“பூனைக்காது, பிங்க் முடி, பைத்தியம் அய்யா!” – கதை துவக்கம்
இந்த ஹோட்டலில் வேலை பார்க்கும் பெண்மணி, தனது பிங்க்-வயலட் கலர் முடி, பூனைக்காது ஹேட்பேண்ட் அணிந்து, தன்னம்பிக்கையுடன் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அப்போது அருகே சாலையில் தங்கி வாழும் ஒருவர் – ஆரம்பத்தில் நல்லவராகவே இருந்தார் – அவரிடம் வந்து, சில நாட்கள் காபி கேட்டுவிட்டு அமைதியாக போய்விடுவார். நம்ம ஊர் போல, “ஏழை மக்களுக்குக் கொஞ்சம் உதவுகிறோம்” என்று நினைத்து, இந்தப் பெண், அவரும் அவரது சக ஊழியர்களும் அவரை உள்ளே வரவழைத்து, சிறிது நேரம் அமரச் சொல்வார்கள்.
ஆனால், ஒரு நாள் – சரியாக தீபாவளிக்கடி மாதிரி – அந்த அய்யா திடீரென்று, “உன் முடி வண்ணம் தீய சக்திக்கு சின்னம்! நீ ஒரு வடிவம் மாற்றும் பூனை!” என்று கூவ ஆரம்பித்து, காபி குடிக்க வந்ததிலிருந்து, ‘சூட்கேஸில் போட்டுக் கொண்டு போகப்போகிறேன்’ என்று பயமுறுத்திவிட்டு, அடுத்த நிமிஷம் சும்மா சிரித்துத் ‘நன்றி’ சொல்லிவிட்டு போய்விட்டார். அந்த பெண்ணுக்கு அங்கேயே ‘அடப்பாவியே!’ என்று விழுந்தது. அடுத்த சில நாட்கள் அவரை பார்த்ததும், சம்பாதித்து ஓடிவிட்டார்.
“குப்பை கிறிஸ்துமஸ் பரிசு” – மூன்றாம் கட்டம்
‘ஏழை மக்களுக்கு உதவினால் நல்லது’ என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனாலும், எல்லாம் ஒரு வரம்பு இருக்கிறது. இந்த அய்யா, ஒரு மாதம் கழித்து, ராத்திரி நேரத்தில் கதவை தட்டிக்கொண்டு, ‘கிரிஸ்துமஸ் பரிசு’ என்று ஒரு பழைய பின்யாடா, பத்திரிகை காகிதம், குப்பை எல்லாம் கட்டி வைத்திருந்தது கொண்டு வந்தார்! “இது உனக்கான பரிசு!” எனக் கொடுத்தார். அந்த பெண், நம் ஊர் பெண்கள் போலவே, “பாவம் – நன்றி! வேண்டாம்!” என்று மிகவும் மரியாதையுடன் மறுத்தார். ஆனால் அவர் கோபத்துடன் அதை தரையில் போட்டுவிட்டு போனார்.
“அண்ணா லாண்ட்ரி” – சிக்கல் தொடர்கிறது
நம்ம ஊரில் போல், அமெரிக்காவிலும் சில்லறை துவைக்கும் கடைகள் (லாண்ட்ரோமாட்) சாதாரணம்தான். அங்கேயும் ஏழை மக்கள் தூங்குவதற்கும் வசதியாகப் பயன்படுத்துவார்கள். இந்த பெண், தன் காதலனுடன் துவைக்கச் சென்றபோது, அந்த அய்யா அங்கேயும் வந்து, ‘கொஞ்சம் தூரம் இருக்கிற ஆள் திருடன், அவனிடம் நம்பிக்கை வைக்காதே!’ என்று ஒற்றைக்காந்தான் போன்று எச்சரித்துவிட்டு சென்று விட்டார். அந்த பெண் தன் லாண்ட்ரி நண்பனுக்கு, “அவன் கும்மா, நீ நல்லவன்தான்!” என்று சமாதானம் சொல்லி, துணிகளை ஈரமாக எடுத்துவிட்டு வீட்டில் உலர்த்த நேர்ந்தது.
“செய்து முடிக்கறேன், பெண் மகளே!” – கடைசி காட்சி
கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை, காலையில் வேலைக்கு வந்த போது, அந்த அய்யா நாட்டு மரியாதையுடன், “அழகான மகளே!” என்று அழைத்துப் பார்த்தார். பக்கத்தில் உள்ள ரெஸ்டாரண்டில் கிடைத்த பச்சை மணிப்பொன் கார்டன் மாலை ஒன்றை கொடுத்து, ‘இந்த மாலையை அணியணிய’ என்று கட்டாயப்படுத்தினார். பலவந்தமாக அந்த பெண் அணிந்து விட்டார். அடுத்த பேச்சு – “இனிமேல் உன் வேலைக்கு கவனமாயிரு, நான் உன்னை வேலை முடிந்ததும் அழைத்து போறேன்!” என்று பாட்டாளி பிதற்றல். அந்த பெண்ணும், “அடப்பாவியே!” என்று ஓடிப்போய் காரில் ஏறிக்கொண்டார்.
“நம்ம ஊர் பார்வையில் – நம்ம பண்பாட்டு பார்வை”
இந்தக் கதையை படித்த பலர், ‘அவசர நிலைமையில் போலீசை தொடர்பு கொள்ளவேண்டும், இது சாதாரணம் இல்லை!’ என்று கூறினார்கள். ஒருவராவது, “நீங்கள் எல்லாவற்றையும் எழுதி வைத்துக்கொண்டு போலீசில் புகார் செய்யுங்கள். இவர் உங்கள் மீது தொடர்ந்து கண்காணிப்பு நடத்துகிறார். உங்களது மேலாளர் கவலைப்படாமல் இருந்தால் கூட, உங்களது பாதுகாப்பு முக்கியம்!” என்று கனிவுடன் அறிவுரை கூறினார்.
இன்னொருவர், “நம்ம ஊரில் போல, அய்யாவுக்கு மனநிலை பாதிப்பு, பழக்கவழக்க பிரச்சனை இருக்கலாம். ஆனாலும், உங்க மேலாளருக்கு இது பொறுப்பு!” என்றார். “நீங்கள் எப்போதும் நண்பர்களோடு காரை நோக்கி செல்லுங்கள், பாதுகாப்பு உபகரணங்கள் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்!” என்றும் கூறினர்.
ஒரு நம் ஊர் சொல்வது போல, “ஒருத்தருக்கு உதவி செய்யும் போது எல்லாம் எல்லை இருக்கணும். எல்லாரும் நல்லவர்களாக இருக்க மாட்டார்கள்!” என்று சிலர், ‘கொஞ்சம் காப்பாற்றிக் கொள்ளுங்கள், நம் நாட்டை விடுமாறு’ என்று அறிவுரை கூறினார்கள்.
“சமூகப் பொறுப்பு – வேலை, மனித நேயம், பாதுகாப்பு”
நம்ம ஊரில் கூட, கூட்டம் அதிகமான இடங்களில், ‘அடுத்தவனை உதவியோடு சந்தேகத்தோடும் பார்க்கும்’ வழக்கம் இருக்கிறது. இந்தக் கதையில் உள்ள பெண்மணி, மனித நேயத்தால் உதவி செய்ய முயன்றார். ஆனால், எல்லா நேரமும் இது வெற்றியளிக்காது. பாதுகாப்பும் முக்கியம் என்பதையும், நம் குடும்பத்தினரின் துணை, கூட்டு சக்தி எவ்வளவு அவசியம் என்பதையும் இந்த அனுபவம் உணர்த்துகிறது.
ஒரு வழியாக, சமூகத்தில் மனித நேயம், பாதுகாப்பு, தைரியம் – மூன்றும் சமநிலையுடன் இருக்க வேண்டும். உங்கள் இடத்தில் இப்படிப் பரபரப்பான அனுபவம் இருந்ததா? கீழே கருத்துக்களை பகிருங்கள்!
இது போன்ற மசாலா கதைகளுக்கு தொடர்ந்து வாசியுங்கள்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: I’m a shapeshifter