நம்பர் பாருங்க! சோம்பேறிகள் சிக்கிய உணவுப்பெட்டி அனுபவம்
"நம்ம ஊரிலே 'நம்மதான் முதல்'னு ஓடியா, அமைதி இல்லாதவங்களே அதிகம்! ஆனா, ஒழுங்கு பாக்குறவங்க எப்போதும் வெல்லுவாங்க. இதோ, ஒரு அமெரிக்கக் கிராமத்துல நடந்த உணவுத் தான அனுபவம், நம்மளும் சிந்திக்க வைக்கும்!"
ஒரு புது போன்ல எழுதுறீங்கன்னா, காபிடலைசேஷன் (Capitalization) வரலைன்னு புலம்புறீங்கனா, நம்ம ஊரு வாட்ஸ்அப்ப்ல கூட அப்படிதானே தானா? ஆனா, இந்தக் கதையில அதெல்லாம் முக்கியமல்ல; உணவுக்காக வரிசை, ஒழுங்கு, பொறுமை தான் ஹீரோ!
உணவுப் பெட்டி பெறும் அனுபவம் – நம்பர் சிஸ்டம் வேலை செய்கின்றதா?
இந்த கதையில நம் கதாநாயகன் – ஒரு ஆசிரியை, கடை ஊழியர், அப்பா – குடும்பத்தோட கடின வாழ்கை கண்டு, தேவையான உணவுப் பெட்டிக்காக ஒரு தேவாலயத்துக்கு போறார். அங்க 'நம்பர்' சிஸ்டம் – அதாவது, யாராவது அதிகாலையில் வந்துட்டா, அவருக்கு முன்னோடிய இடம் கிடைக்கும். ஒவ்வொருவருக்கும் ஸ்டிக்கர், அதுல நம்பர்.
நம்ம ஹீரோ, வேலைக்கு சீக்கிரம் போகணும்னு, கூடுதல் நேரம் கிடைக்கணும், என தேடி சீக்கிரம் வந்து 26-வது நம்பரை வாங்குறார். பத்து நபர்கள், பத்து நபர்கள் என அழைக்கும்போது, ஒழுங்கா நம்ம நம்பர் பார்ப்போம் என்பதுதான் ஒழுங்கு.
ஆவணத்தில் சிக்கிய சோம்பேறிகள்: "நம்பர் பார்த்து வரிசை!"
ஆனா, எங்கேயோ நம்ம ஊரு ரேஷன் கடை மாதிரி, சில பேருக்கு சுத்தமே ஒழுங்கு பிடிக்காது. நம்ம ஹீரோ வரிசையில் நிற்கும் போது, ஒரு குடும்பம் – தங்கள் நம்பர்கள் 29, 45, 47 – முன்னாடி வர முயற்சி செய்கிறாங்க. அவர்கட்கும், "நம்பர் பார்த்தா தான் வரிசை!"ன்னு உரிமையா சொல்லும், ஆனா அதே நேரம் தானே நம்பரை தவிர்க்க முயற்சி செய்றாங்க!
நம்ம ஹீரோ, அமைதியா, "நம்பர் பார்த்து தான் வரிசை, இல்லையா?"னு கேட்க, அங்க இருப்பது போல நம் ஊரு கோ-ஆப்பரேட்டிவ் கடையிலே இருக்கும் முறையான "லேப்டாப் அக்கா" (அதாவது, பதிவு பார்க்கும் ஒருத்தி) நேர்மை காட்டி, "இல்லை, அவருக்கு குறைந்த நம்பர், அவரு முன்னாடி!"ன்னு ஒரு கட்டுக்கதை கிளப்புவாங்க.
இது பார்த்து அந்த குடும்பம் 'தட்டிக்கொண்டு' பின் தொடர, நம்ம ஹீரோ நேரத்தையும், உணவையும் சமாளிக்கிறார்.
சமூகக் குறிப்புகள்: ஒழுங்கும், ஒப்பீட்டும்
இந்தக் கதைக்கு கீழே பலர் கருத்து சொன்னாங்க. ஒரு பிரபலமான கருத்தில், "நீங்க பெரிய எழுத்து போட்டீங்களா, இல்லையா எனக்கே பரவாயில்லை. உங்கள் குடும்பம் நல்லா இருக்கணும் என்று வாழ்த்துக்கள்!"ன்னு நம் ஊரு மரியாதை மாதிரி அன்பா சொல்றாங்க.
மற்றொருவர், "நம்பரு போட்டா மட்டும் போதுமா? ஒழுங்கா நடந்தா தான் நமக்கு எல்லாத்தையும் நேரத்துக்கு கிடைக்கும். ஆனா, சிலர் சாமான்ய உரிமை போட்டு, சட்டமே இல்லாத மாதிரி நடந்து கொள்றாங்க"ன்னு உண்மையை சொல்றாங்க. நம்ம ஊரு ரேஷன் கடையிலவும், அரசு கமிஷன் கடையிலவும், இப்படிப் பேர்கள் இல்லையா?
இன்னொருவர், "புது போன் எடுத்தீங்க, எழுத்து பெரியதா வருதா, சின்னதா வருதா என கவலைப்படாதீங்க... உண்மையா சொன்ன கதை போதும்!"ன்னு நம்ம ஊரு ஆறுதலா சொல்றாங்க.
மற்றொரு நகைச்சுவை கருத்து – 'பெரிய எழுத்து Subscription-ஆ? மாதம் 20 டாலர் கொடுத்தா தான் வரும். 50 டாலர் கொடுத்தா punctuation கூட வரும்!' – நம்ம ஊரு OTT subscription-க்கு ஒப்ப analogya! இதுலயும் நம்ம ஹீரோ கலக்குறார்: "அதை பார்த்து தெரிஞ்சுக்கணும்!"
நம்ம வாழ்க்கை, நம்ம ஒழுங்கு
இந்தக் கதையிலோ, நம்ம ஊரு கூட்டத்தில் எங்கும் வரும் "நமக்கு மட்டும் தான் முக்கியம்"ன்னு நினைக்கும் பாத்திரம் – அங்கயும் இருக்காங்க. ஆனா, ஒழுங்கா நடந்தவங்கத்தான் வெல்வது நிச்சயம்.
வரிசை, நேர்த்தி, பொறுமை – நம்ம ஊரு கலாச்சாரத்திலும் முக்கியமானது. ரேஷன் கடை, மதுரை ஜிகர்தண்டா கியூ, திருவிழா இரவு சாப்பாடு – எங்கு வேண்டுமானாலும் நம்மிடையே ஒழுங்கு இருந்தா தான் எல்லாருக்கும் கிடைக்கும்.
இந்த அனுபவம் நமக்கு "நம்பர் பார்த்து, ஒழுங்கா நடந்து, தகுதியுள்ளவர்களுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்கணும்"ன்னு ஒரு நல்ல பாடம் சொல்லுது.
முடிவில்...
நம்ம ஊரு வாசகர்களுக்கும் கேட்கிறேன் – "நீங்க இப்படிப் பதிவு செய்யும் இடங்களில் நேர்மையாக நடந்து, ஒழுங்கை பின்பற்றினீங்களா? இல்லையெனில் ஏதேனும் சுவாரஸ்ய அனுபவம் உள்ளதா?" உங்கள் கருத்துகளை கீழே பகிர்ந்து சொல்லுங்க!
நம்ம வாழ்க்கையில், பெரிய எழுத்து, சின்ன எழுத்து எல்லாமே கடைசியில் முக்கியமல்ல; நம் நேர்மை, ஒழுங்கு, மனிதத்துவம் தான் முக்கியம்.
அடுத்த முறையும், நம்பர் பார்த்து வரிசையில் நிக்கறதை மறந்துடாதீங்க!
அசல் ரெடிட் பதிவு: You have to go by the numbers!!