முன்னணி மேசையில் மூன்று வருடங்கள்: இரண்டாம் மரண அனுபவங்கள் – ஒரு தமிழர் பார்வை
நம்ம ஊர்ல அவரவரு வேலையில் "ஏதாவது நடந்துச்சு"ன்னு சொன்னா, பெரும்பாலான நேரம் அது சின்ன விஷயம்தான். ஆனா, ஹோட்டல் முன்னணி மேசை (Front Desk) வேலைக்காரர் வாழ்க்கை என்பது பக்கத்து வீட்டுக்காரங்க சொல்ற மாதிரி சும்மா குளிர் காய்ச்சல் மாதிரி இல்லை. அங்க கடைசி வரை நம்ம கண்ணால பார்த்து, பேசிப் பழகின ஒரு விருந்தாளி அடுத்த நாளே உயிரோட இல்லாமல் போறார் என்றால், அந்த அனுபவம் சொந்த ஊர் திருவிழாவை விடவும் மனசுக்குள் ஏதோ ஓர் பாரம் போல இருக்கு.
இந்த நிகழ்ச்சி ஒரு ரெடிட் (Reddit) பயனர் – அதுவும் நம்ம மாதிரி வெளிநாட்டில் வேலை செய்யும் ஒருத்தர் – பகிர்ந்த அனுபவம். மூன்று வருட முன்னணி மேசை பணியில் இரண்டு மரணங்களை நேரில் பார்த்து, அதையும் சும்மா சாதாரணமா சொல்லிட்டு போறாங்க – அப்படியே நம்ம ஊரு டீக்கடையில "நேத்து சூரியன் அஸ்தமிச்சு"ன்னு சொல்வது போல!
"உயிரும், உயிரற்றதும்" – ஹோட்டல் வாழ்க்கையின் மறுபக்கம்
நம்மில் பலர் ஹோட்டலை சொன்னா, பழைய தமிழ்ப் படங்களில வர்ற 'இரவு நேர மழை, சுடுகாடு பக்கத்து அறை' மாதிரி ஒரு மர்மம் நினைச்சு, சிரிப்போம். ஆனா, உண்மையில, அங்க பணிபுரிவோர்களுக்கு அது ஒரு நாட்கடந்த நாடகம் தான். இந்த ரெடிட் நண்பர் சொல்வது போல, "முதல் வருடம் ஒரு விருந்தாளி அவசர வெளியேற்றும் கதவிலிருந்து 11வது மாடியில் இருந்து விழுந்து உயிரிழந்தார்." அந்தக் காரில் இருந்தவர் மனசு போட வேண்டியது தான்; தமிழ்நாட்டில் கார் வாங்கும் கஷ்டத்தை நினைச்சு பாருங்க!
அந்த விருந்தாளி யார் என்றே தெரியாமல், காவல்துறையோடு சேர்ந்து, 'டிடெக்டிவ்' மாதிரி விசாரிச்சு, கடைசியில் அவர் எங்கிருந்து வந்தார், எப்படி வந்தார் என்பதும் கண்டுபிடிக்க நேர்ந்தது. நம்ம ஊரு திருவிழாவில் கிழவி தொலைந்துபோனாள்'ன்னு முழு ஊரும் தேடி, கடைசில 'கோவில் வாசலில் இருந்தாங்க'ன்னு கண்டுபிடிப்பது மாதிரி தான்!
"நீங்க சரியா இருக்கீங்களா?" – பணியாளர்களின் மனநிலையும் கலாச்சார வேறுபாடும்
இரண்டாவது வருடம், இரண்டு வருடம் தொடர்ச்சியாக தங்கியிருந்த விருந்தாளி, உடல் நலக்குறைவு காரணமாக உயிரிழந்தார். இவர் மிகுந்த நீண்ட கால வாடிக்கையாளர்; எல்லாம் பார்த்துவிட்டீங்க, பக்கத்து அறையில் 'அவன்' எப்போவாவது சாகப்போறான் என்று யாரும் நினைக்க மாட்டாங்க. நம்ம ஊரு பஜ்ஜி கடைக்காரர் மாதிரி ஒருவரை தினம் சந்திச்சு பேசிக்கிட்டே இருந்தா, அவர் உயிரோட இல்லாமல் போறது ஒரு அதிர்ச்சி தான்.
ஒவ்வொரு முறையும் "நீங்க சரியா இருக்கீங்களா?" என்று கேட்கும் கஸ்டமர் – இனிமேல் வர மாட்டார்னு தெரிந்ததும், அந்த இடத்தில் ஒரு வெறுமை தான். இந்த அனுபவத்தை நம்ம ரெடிட் நண்பர் சும்மா 'நான் சும்மா அனுபவிச்சேன், பெரிய தாக்கமே இல்லை'ன்னு சொல்லுறாங்க.
இந்த இடத்துல ஒரு கருத்துப் பகிர்ந்தவர் சொல்வது போல, "இது சாதாரணமான விஷயம் இல்லை; மனநிலையில பார்க்கும்போது இது பெரிய தாக்கத்தை உண்டாக்கும்" – நம்ம ஊரு மனநல ஆலோசனை கலாச்சாரத்தைப் போல, இங்கயும் பெரும்பாலானோர் மனநலம் கவனிக்கவே மாட்டாங்க. "நீங்க வீட்டில சொல்லிக்கிட்டு சமாளிக்க முடியுமா?"ன்னு கேட்டவங்க இருக்காங்க; ஆனா, நம்ம ஊரு 'நல்லா தூங்குடா, நாளைக்கு மறந்துரும்' என்கிற பாரம்பரியத்தைப் போலவே, இங்கும் குடும்பத்திடம் பகிர்ந்து சமாளிக்கிறோம்.
"உங்க பணியில் எல்லாம் இது சாதாரணமா?" – பார்வையாளர்களின் ஆச்சரியமும் நகைச்சுவையும்
ஒருவரு சொல்வது போல, "நீங்க முன்னணி மேசையில் நீண்ட காலம் வேலை பார்த்தா, இரண்டு வகை விருந்தாளிகளைக் கண்டிப்பாக சந்திப்பீங்க – ஒன்று இறந்துபோற விருந்தாளி; இன்னொன்று, உடை இல்லாம வர்ற 'நேக்கட்' விருந்தாளி!" இவ்வளவு நாள் முன்னணி மேசையில் வேலை பார்த்து, அடுத்தவங்க உடையில்லாத காட்சியை பார்த்ததே இல்லையாம் – அதற்காக நன்றி சொல்லிக்கிறாங்க.
இப்படி வேலை இடங்களில் மரணம் என்பது சாதாரணம் அல்ல; ஆனாலும், சிலர் இதை 'வாழ்க்கை ஓர் பாதை' என்றே பார்க்கிறார்கள். நம்ம ஊருல ஒரு மரணம் நடந்தால், ஊரே இரண்டுநாள் அதுபற்றியே பேசும்; ஆனா, வெளிநாடுகளில் – குறிப்பாக ஜப்பான் போன்ற இடங்களில் – 'மரணம்' என்பது பெரும்பாலும் தனிமை, அமைதி என்றே பார்க்கப்படுகிறது.
"மனநல ஆலோசனை – நம்ம ஊரு பார்வையில்"
மனநல ஆலோசனை ('Therapy') பற்றி ஒரு பெரிய விவாதம் நடந்தது. நம் இந்தியா, இந்தியா மாதிரி நாட்களில், மனநல ஆலோசனை என்பது கடைசி கட்டத்தில் மட்டுமே பார்க்கப்படும். "நம்ம ஊரு கலாச்சாரத்துக்கு இது புதிது, மனநலம் பாதிப்பு வந்தா தப்பா நினைச்சிருப்பாங்க" – இந்த கருத்தை ரெடிட் நண்பரும் பகிர்ந்திருக்கிறார்.
ஒருவர் 'உங்க குடும்பம், நண்பர்கள் இதை சமாளிக்க முடியுமா?' என்று கவலைப்பட்டார். ஆனா, இன்னொருவர், 'இது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதிதான்'ன்னு சமாளித்து விட்டார். நம்ம ஊரு 'சின்ன வயசுல மரணம் பாத்தா, மனசு தடுமாறும்; ஆனா, பழகிவிட்டோம்' என்ற பழமொழிக்கே இது உதாரணம்.
முடிவு – உங்களுக்கே இது நடந்திருந்தா?
இந்தக் கதையின் முடிவில், நம்ம நண்பர், "இது எல்லாம் நடக்குது; ஆனா, எதுவும் பெரிய தாக்கம் இல்லை. வாழ்க்கை போய்கிட்டே இருக்கு"ன்னு சொல்லுறாரு. ஆனா, நம்ம வாசகர்களுக்கு – "இந்த அனுபவங்கள் உங்க வாழ்க்கையில் நடந்திருந்தா, நீங்க எப்படி சமாளிப்பீங்க?"ன்னு கேட்பது தான் முக்கியம்.
நம்ம ஊரு வாசகர்களுக்கு – 'முன்னணி மேசை'ல மட்டும் இல்ல, வாழ்க்கையின் எல்லா இடங்களிலும், எதிர்பாராத அனுபவங்கள் வரும். அதை எப்படி சமாளிக்குறது, எப்படி மனதை சமநிலையில் வைக்குறது என்பதுதான் முக்கியம்.
இந்தக் கதையைப் படிச்சு உங்க அனுபவங்கள், கருத்துக்கள், கேள்விகள் இருந்தா கீழே பகிருங்க – 'வாழ்க்கை ஒரு பயணம்; சில நேரம், அந்த பயணிகள் உங்களோடையா, இல்லையா என்பதே தெரியாமல் போயிடும்!'
உங்களுக்கே முன்னணி மேசை, ஹோட்டல், அல்லது வேறெந்த வேலை இடத்தில இது போல ஆச்சர்யம், சோகமான, அல்லது நகைச்சுவையான அனுபவம் இருந்ததா? கீழே கூறுங்க!
அசல் ரெடிட் பதிவு: It's my 3rd year working as a front desk and I've seen 2 deaths so far