மன்னிப்பில் இல்லை, நேர்மையில் இருக்கேன்!' – ஹோட்டல் நைட் ஆடிட்டரின் கதை
இன்றைய காலத்தில், “நீங்கள் நல்லா இருக்கணும், பண்பாக பேசணும்” என்பதே பெரும்பாலானவர்கள் எதிர்பார்க்கும் நடைமுறை. ஆனா, உண்மையில் வேலை செய்யும் இடங்களில், குறிப்பாக வாடிக்கையாளர் சேவையில், எல்லாம் இப்படித்தான் நடக்குமா? அதுவும், நம்ம தமிழ்நாட்டிலும், நண்பர்களும் சக ஊழியர்களும் என்றாலே எல்லாரும் நல்லவர்கள் என்று நம்ப முடியுமா?
இந்த கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லும் மாதிரி, ஒரு அமெரிக்க ஹோட்டல் நைட் ஆடிட்டர் தனது அனுபவங்களை “I’m not apologizing” என்று தலைப்பிட்டு Reddit-ல் பகிர்ந்திருக்கிறார். அவர் சொன்னது – “நான் யாருக்கும் மன்னிப்பு கேட்க மாட்டேன்; என் வேலை நன்றாக செய்கிறேன், அதில் தான் பெருமை!” – இது ஒரே நேரத்தில் சிரிப்பும், சிந்தனையும் வரவழைக்கும் கதையாக இருக்கிறது.
“கடி” இல்லாமல் வேலை நடக்குமா?
நம்ம ஊர் வேலை இடங்களிலும் இருபுறமும் மனிதர்கள் – நம்ம மாதிரி நேர்மையானவர்கள், மறுபுறம் வேலைக்காரர்கள், மேலாளர்கள், எல்லாரும் கலந்திருப்பாங்க. அந்த ஹோட்டல் நைட் ஆடிட்டர் சொல்வார், “நான் இரவுக் குத்தகையில் தனியாகவே இருக்கேன்; எல்லா வேலைகளையும் தெரிஞ்சிருக்கணும். தலைவி இல்லை, ஆனா நிர்வாகம் நான் தான்!”
நம்ம ஊர் பசங்க கூட, “இவன் ஒத்திகையா இருக்கான், வேலைக்காரங்களை டிராக் பண்ணுறான்!” என்று பேசுவார்கள். அதே மாதிரி, அவர் சொல்வது, “நான் ஊழியர்களிடம் திறமை, நேர்மை, தொழில்முறை ஒழுங்கு கேட்டேன். ஆனா, சில பேருக்கு அது பிடிக்கல. அவங்க என்னை ‘என்னாச்சோ’ன்னு நினைக்குறாங்க. நானும் அவர்களை ‘முட்டாள்கள்’ன்னு நினைக்குறேன்!”
ஒருவர் கமெண்ட் பண்ணியிருக்கார்: “ஒரு திறமையான ‘அசோல்’ (நம்ம ஊர் வசையில் ‘கடி பசங்க’) இருந்தா, வேலை சரியா நடக்கும். நல்லவர் ஆனாலும், வேலை தெரியாதவங்க இருந்தா நமக்கு தான் சிக்கல்!” – இதுல உண்மை இருக்கே!
எதிர்ப்பும், ஆதரவுமாகும் சக வேலைக்காரர்கள்
அந்த ஹோட்டல் ஊழியர், “நான் வேறு வேலை பார்க்குறேன், என் மேலாளரை reference-ஆ கேட்டு கேட்டேன். அவர், ‘நீ நல்ல வேலை செய்றே’ன்னு சொல்லி defend பண்ணுவாராம். ஆனா நான் சொல்லுறேன், ‘நான் மன்னிப்பு கேட்கல; எனக்கு தெரியும் நான் கொஞ்சம் கடி பசங்க மாதிரி தான், ஆனா என் வேலை சரியா செய்றேன்’.”
இதிலயே சிலருக்கு பிடிக்கல, சிலருக்கு ரொம்பவே பிடிச்சிருக்கு. ஒருத்தர் எழுதுறாங்க: “உண்மையில் திறமை காட்டுறவங்களை, வேலை தெரியாதவங்க ‘அழுக்குத் தனம்’ன்னு சொல்லுவாங்க. மேலாளர்கள் கூட, பதவி இருந்தாலே பெரிய ஆள் என்ற எண்ணம்.”
இதை நம்ம ஊர் அலுவலகங்களில் பார்த்ததே உண்டு. சும்மா பதவி வைத்துக்கிட்டு, வேலை செய்யும் திறமை இல்லாமல் இருப்பவர்களைப் பார்த்துட்டு, சிறப்பாகப் பேசினால் கடுப்பாயிடுவார்கள்!
“நான் யாருக்கும் மன்னிப்பு கேட்க மாட்டேன்!” – நேர்மையின் விலையே அதிகம்
அந்த நைட் ஆடிட்டர் சொல்வார், “நான் என் வேலை சரியா செய்றேன், எனக்கு அந்த அளவு நம்பிக்கை உண்டு. அதை arrogance (பெருமை) என்று சிலர் நினைக்கலாம். ஆனா, அது அவர்களுக்கு திறமை இல்லாததால்தான் இப்படித் தோன்றும்.”
இதை நம்ம ஊர் பழமொழியில் சொன்னால் – “குருகு இல்லாத புலி தான் சத்தம் போடுமே!” – என்ற மாதிரி. திறமை உள்ளவர்கள், வேலை செய்யும் போது அவர்கள் நேர்மையையும், தன்னம்பிக்கையையும் காட்டினால், அதை சிலர் பொறுக்க மாட்டாங்க.
கூட்டத்தில் ஒருத்தர் எழுதியது: “நீங்கள் நல்ல வேலை செய்றீங்க, ஆனா அதுக்காக எல்லோரையும் கீழாக்குறீங்கன்னு நினைக்கிறீங்கலா? உங்கள் முதலாளிகள் உங்களைப் பிடிக்கலையா? ஏன் இன்னும் பதவி உயர்வு கிடைக்கலை?” அதற்கு நம் ஹீரோ பதில் சொல்வார் – “நான் யாரையும் கீழாக்கவில்லை; அவர்கள் வேலைக்கு தகுதியில்லாதது உண்மைதான். நான்தான் சும்மா பேசுறேன்னு நினைக்கட்டும்; அவர்களோடு ஒப்பிட்டு எனக்கு பெருமை!”
இது நம்ம ஊர் சம்பவங்களிலும் தெரிகும் – திறமை உள்ளவர்கள் பதவி பெறாமல், சும்மா ‘கொடுத்துகொண்டு’ மேலே போறவர்கள் அதிகம்!
நம்ம ஊரு வேலைகளும், நைட் ஆடிட்டரின் அனுபவமும்
இந்த கதையை நம்ம ஹோட்டல், கம்பெனி, அரசு அலுவலகம், தனியார் அலுவலகம் எல்லா இடங்களிலும் பொருத்திக்கலாம். ஒரு நேர்மையான, திறமையான ஊழியர் – அவருக்கு மேலாளர்கள், சக ஊழியர்கள், வாடிக்கையாளர் எல்லாரும் பிடிக்கவேண்டும் என்ற கட்டாயம் கிடையாது. அவர் சொல்வது போல, “நான் யாருடனும் நட்பு வைக்க மாட்டேன், ஆனா என் வேலை சரியா செய்வேன். அதைத்தான் பாருங்க!”
அவரும் கடைசியில் ஒரு சிரிப்போடு சொல்லிவிடுறார் – “நீங்க என் கட்டுரை படிச்சு கோபமா வரீங்கனா, அடுத்த வாரம் கொஞ்ச நேரம் ஒதுக்கி அதற்கு கவலைப்படறேன்… இல்ல, அப்படி ஒன்றும் செய்ய மாட்டேன்!” – இது நம்ம ஊர் “என்னங்க, உங்க மனசுக்கு வர வரட்டும்!” என்ற பாணியில் சொல்லும் வித்தியாசம் போலவே இருக்கிறது.
முடிவுரை – உங்களுக்கென்ன அனுபவம்?
நம்ம ஊர் வாழ்க்கையிலும், வேலை இடங்களிலும் இப்படிப்பட்ட நேர்மையான – கொஞ்சம் கடி பசங்க மாதிரி நடக்கும் – ஆட்கள் இருக்கிறாங்க. அவர்களைப் பற்றி உங்களுக்கென்ன நினைக்கிறீர்கள்? திறமை, நேர்மை, தொழில்முறை ஒழுங்கு – இது முக்கியமா? இல்ல, நம்ம ஊர் ‘நல்லவர்’ என்று பெயர் வாங்குறது முக்கியமா?
உங்கள் அனுபவங்களை, யோசனைகளைக் கீழே கமெண்ட்ல பகிர்ந்து பேசுங்க! நம்ம ஊர் வேலைகளில் நடந்த ரசியான சம்பவங்கள், சுவையான அனுபவங்கள் இருந்தா அவையும் சொல்லுங்க!
நம்ம ஊர் மக்கள் சொல்வது போல – “அட, வேலை நன்றா செய்தா போதும்; எல்லோரும் சந்தோஷம்!” – நடத்தை முக்கியமா, திறமை முக்கியமா? உங்கள் பதில் என்ன?
அசல் ரெடிட் பதிவு: 'I'm not apologizing.'