விமான நிலையத்தில் சும்மாவே வீல்சேரி கேட்ட குடும்பம் – கடைசியில் காத்திருந்த கர்மா!
விமான நிலையம் என்றாலே நம்மில் பலருக்குப் பெரும் பயம், சிலருக்கு பரபரப்பு, சிலருக்கு வேடிக்கை! அந்தக்கட்டத்தில், வாடிக்கையாளர்களும், பணியாளர்களும் சந்திக்கும் அனுபவங்கள் – அதுவும் “வீல்சேரி” சண்டைகள் – ரொம்பவே காமெடியா இருக்கும். இந்தக் கதையும் அப்படித்தான், ஒரு சோம்பேறி குடும்பம் வீல்சேரி சேவையை எப்படி தங்கள் வசதிக்காக பயன்படுத்தி, கடைசியில் தாங்களாகவே தண்டனை பெற்றார்கள் என்பதுதான்.
விமான நிலைய வீல்சேரி – யாருக்காக, எதற்காக?
நம்ம ஊரில் பெரிய திருமண மண்டபத்தில் பெரியம்மா, பெரியப்பா, அத்தான், மாமா எல்லாரும் மேடையில் கையில சிகரை பிடிச்சுக்கிட்டு, சும்மா நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருப்பது போல, அமெரிக்க விமான நிலையத்திலும் “வீல்சேரி” வசதி இருக்கிறது. ஆனா, அது உண்மையிலேயே நடக்க முடியாதவர்களுக்கு உதவி செய்யத்தான். சில தாயார், பெரியம்மாக்கள், வயதில் அதிகமானவர்கள், உடல் நலம் சரியில்லாதவர்கள் – இவர்களுக்கு இது தேவையான உதவி.
ஆனா, இந்தக் கதையில் வந்த குடும்பம்? – மூன்று பேரும், அதில் ஒரு பாட்டி உண்மையிலேயே முதியவர், ஆனால் அவருடன் வந்த அம்மா மற்றும் மகன் – இருவரும் சுறுசுறுப்பாக நின்றுகொண்டே, “நாங்க நடக்க விருப்பமில்லை”னு வீல்சேரி கேட்டிருக்காங்க! விமான நிலையம் பெரியதுதான், ஆனாலும் அவ்வளவு சோம்பேறியா? நம்ம ஊரில் சொல்வது போல, “மழை வந்தாலும் பக்கத்து கடைக்கு சைக்கிளில் போறது கூட சோம்பல்!” மாதிரி.
சோம்பேறித்தனத்தின் விளைவு – விமானம் பறந்து போச்சு!
அந்த நாள் ரொம்ப சாதாரணமாக போய்க்கொண்டிருந்தது. விமானம் ரெடி, பயணிகள் எல்லாம் வந்துட்டாங்க. ஆனா, மூன்று பேர் மட்டும் இல்லை. எப்போதும் போல, கடைசி நிமிஷம் வருவோம்னு நினைச்சாங்க போல. கிளைமாங்ஸ் என்னவென்றால், அந்த மூன்று பேரும் சர்வீஸ் டெஸ்க்கில் நின்று கோபம் கொண்டிருக்காங்க. "வீல்சேரி வர வரத்தான் தாமதம் ஆனது", "வீல்சேரி ஊத்தியவர்கள் மெதுவா வந்தாங்க"னு வசைபாட ஆரம்பிச்சிருப்பாங்க.
இந்தக் குடும்பம், தனக்குத் தேவையில்லாமல் மூன்று வீல்சேரி, மூன்று ஊத்தியவர்கள் வந்தால்தான் கிளம்புவோம் என்று போட்டோடிக்காங்க. நம்ம ஊரில் ஒரு பாட்டி இருக்காங்கனா, சும்மா தம்பி, தங்கை, பொண்ணு – யாராவது தள்ளி கொண்டு போயிருப்பாங்க, இல்லையா? ஆனா இங்கே "நாங்க நடக்கவே மாட்டோம்"னு பிடிவாதம். கடைசியில், விமானம் கிளம்பியதும், மூன்று பேரும் 'மிஸ்' பண்ணிட்டாங்க. ஆனா, அதைப் பற்றி வேற கவலை இல்லை – ஊத்தியவர்களைத் தள்ளி, மீண்டும் வீல்சேரியில் அமர்ந்து கிளம்பிப் போனாங்க!
சமூகத்தின் பார்வை – ஓர் உரையாடல்
இந்த சம்பவம் Reddit-இல் பகிரப்பட்டதும், பலர் நம் ஊர் பாணியில் “ஏன் சும்மா சேவையை தவறாகப் பயன்படுத்துறாங்க?”னு பயங்கர கமெண்ட் போட்டாங்க. ஒருவர் சொன்னது – உண்மையிலேயே உடல் நலம் சரியில்லாதவர்கள், “நாங்க நடக்கத் தெரியாம இருக்கோம்”னு கவலையோடு கேட்டால், ஊத்தியவர்கள் வேகமாக, அன்போடு கொண்டு போவாங்க. ஒரு அம்மா சொன்னாங்க, "நான் வயதாகி, பிரச்சனையோடு வீல்சேரி கேட்டேன் – ஊத்தியவர் எவ்வளவு வேகமா கொண்டு போனார்! நம்ம குடும்பம் ஓட ஓட வந்தோம்!"
இன்னொருவர் கிண்டல் – "சிலர் விமானம் ஏறும் போது வீல்சேரியில் வர்றாங்க, விமானம் இறங்கும் போது ஓடிப்போயிடுறாங்க! Miracle Flight!" (நம்ம ஊர் ரஜினி படத்தில் அடிக்கடி வரும் “திடீர்னு ஆடுகளம் ஓடி வந்த மாதிரி!”)
அதே சமயம், ஒருவர் சொன்னார் – “நான் உடல் நலத்தில் சரியில்லாத நாள் வீல்சேரி கேட்டேன். நம்ம ஊரில் பெரிய தாமாஷா இல்லாம, ஊத்தியவர்கள் அன்போடு தள்ளி கொண்டு போனாங்க, அறையில் கூட அருகில ரூம் கொடுத்தாங்க!” – இதெல்லாம் உண்மையிலேயே பாசமுள்ள சேவை.
அதாவது, சேவையை உண்மையிலேயே தேவைப்படுவோர்க்கு வழங்கினால், அது ஒரு ஆசீர்வாதம். ஆனால் சோம்பேறித்தனத்துக்காக பயன்படுத்தினால், கர்மா கை விடாது!
கடைசியில் – கர்மாவும், கண்ணும்
இந்தக் குடும்பம், தங்கள் வீல்சேரி “டிரிப்புக்கு” விமானத்தைத் தவற விட்டார்கள். அடுத்த விமானம் அடுத்த வாரம் தான்! இரண்டாவது முறையில், பாட்டி மட்டும் வீல்சேரியில், அம்மா மகன் நடக்கவே வந்தாங்க – “கர்மா பாத்துட்டுச்சு!”
ஒருவர் சொன்னது போல, “சிலர் உண்மையிலேயே தேவையில்லாமல் சேவையைத் தாங்கள் சும்மா எடுத்துக்கொள்கிறார்கள், கடைசியில் அது அவர்களைத் தான் தண்டிக்கிறது!” நம்ம ஊரில் சொல்வது போல, “பொறுக்கி பறந்தாலும், கர்மா விடாது!”
உங்களின் அனுபவங்கள்?
நீங்களும் விமான நிலையத்தில் வீல்சேரி சேவை பயன்படுத்தியிருப்பீர்களா? அல்லது, நம்ம ஊரில் ரயில் நிலையங்களில், பேருந்து நிலையங்களில் இதுபோன்ற சம்பவங்களை பார்த்திருக்கிறீர்களா? கீழே உங்கள் கருத்துக்களை பகிருங்கள்! யாருக்காக வசதி, யாருக்காக சோம்பேறி – உங்கள் அனுபவமும் கதை சொல்லுங்கள்!
வாசிக்க வந்த அனைவருக்கும் நன்றி. அடுத்த முறை விமான நிலையம் போனீங்கனா, கர்மாவை மறக்காதீங்க!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Sorry you missed your flight; hope you enjoyed your wheelchair ride...