வேலைவாய்ப்பு சிரமம், இரக்கம், வாழ்க்கை – ஒரு ஹோட்டல் ஊழியரின் உண்மை கதை
“இன்றைக்கு பாதி ஊழியர்களுக்கும் நேரம் குறைஞ்சு போடுறாங்க… நாளை நமக்கும் வரலாம்!” இந்த வார்த்தை, பெரும்பாலான தமிழர்களுக்கு வேலை இடங்களில் எப்போதாவது கேட்டிருப்பீங்க. ஆனா, அமெரிக்கா மாதிரி வெளிநாட்டுலயும், 'Night Audit' மாதிரி ஹோட்டல் வேலைகளிலேயே, அதே சம்பவம் நடக்குது.
இந்த கதையில, ஒரு ஹோட்டல் ஊழியர், தங்களுடைய வேலை நேரத்தை குறைத்து, சம்பளம் குறைந்ததில் இருந்து, வாழ்க்கை எவ்வளவு சிரமமா இருக்கு – அதையும், குடும்ப துயரத்தையும், நம்ம ஊரு மக்களுக்கு புரியும் பாணியில் சொல்றேன்.
"வேலை குறைச்சா வாழ்க்கை குறைஞ்சிடுமா?" – ஓர் அலுப்பு பயணம்
இந்த ஹோட்டல் ஊழியருக்கு, திடீர்னு வேலை நேரம் பாதி குறைஞ்சிருச்சு. இரண்டு நாள் முழு வேலை, ஒரு நாள் மட்டும் நான்கு மணி நேரம். “வாடிக்கையாளர்களுக்கு உதவ முடியலைன்னு நெகட்டிவ் விமர்சனம் வந்தாச்சு – அதனாலயும் மேலாளர்கள் என்னை குறைத்தாங்க,” அப்டின்னு அவர் சொல்றார்.
அந்த உணர்வு நம்ம ஊரில ‘ஊதிய தட்டுப்பாடு’ வரும்போது பலரும் அனுபவிப்போம். "இவர்களுக்கு நம்ம வாழ்க்கை, நம்ம பசிக்குற வயிறு, நம்ம வாடகை அவசியமா?" என்று ஒரு பார்வையாளர் கேள்வி எழுப்பினார். அவர் சொன்னது: "உங்க மேலாளருக்கு உங்க குடும்பம், உங்க வாடகை எதுவுமே முக்கியமில்லை… ஆனா, வேற வேலை கிடைத்ததும், ஒரு நிமிஷமும் இங்க தங்காதீங்க!" – இது நமக்கு தெரிந்த ‘தொழிலாளி உண்மை’.
"துயர் வந்ததும் வேலை வந்ததும் – இரண்டையும் சமாளிப்பது எப்படி?"
இந்த ஊழியர், தம்பி இறந்ததுக்குப்பிறகு, துக்கம் முழுமையா அனுபவிக்க நேரமில்லாமல், வேலைக்கு நேரடியாக போனார். "அம்மா, அக்கா எல்லாம் வேலைக்கு போயிட்டாங்கனு, நானும் போனேன். வீட்டை மாற்றணும், பொருட்கள் விற்று வைக்கணும், எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் வந்தது," என்று அவர் கூறுகிறார்.
இந்த மனநிலை – 'துக்கத்திலிருந்தும் ஓடி வேலையில மறைச்சுக்கணும்' – நம்ம ஊரில் கூட வழக்கம்தான். “துக்கத்துக்கு காலவரம்பு இல்ல, வேலைக்கு போனாலும் உள்ள உள்ளம் வழியாது,” என்று ஒரு பார்வையாளர் பகிர்ந்தார். இவர் சொல்வது உண்மைதான் – நம்ம ஊரில 'மூன்று நாள் துக்க விடுப்பு' தான் கிடைக்கும், ஆனா மனதுக்குத் துக்கம் எப்போதும் தொடரும்.
"குழப்பம், நோய், வேலை – வாழ்க்கை எல்லாம் சுழற்சிதான்!"
இந்த ஊழியர் சொல்கிறார்: “ஆண்டுக்குள்ள நான் எவ்வளவோ தடவை உடம்பு பாதிக்கப்பட்டேன், வேலை பார்க்க முடியாது போச்சு. துக்க ஆலோசனைக்கு போகவே நேரமில்லை.” நம்ம ஊரிலயும், குடும்ப பாசம், சம்பளம் எல்லாம் சேர்ந்து, உடல் பாதிப்பும், மன அழுத்தமும் அதிகமா ஆகும்.
ஒரு பார்வையாளர் சொல்வதைப் பாருங்க: "அம்மா இறந்தப்போ, வேலைக்கு போனேன். ஆனா, ஒரு வாரம் தானே, நான் தினமும் விளையாடும் NY Times கேம்-ல கூட வெற்றி பெற முடியலை. மனதுக்கு நடந்ததை உடனே புரியாது; துக்கம் ஒவ்வொருவருக்கும் தனி அனுபவம்."
இது நம்ம ஊரில, நம்ம பழமொழி மாதிரி: "உடம்பு காயம்னா மருந்து போட முடியும், ஆனா மனசு காயம்னா நேரம் தான் மருந்து."
"புதிய துவக்கம், சிறிது நம்பிக்கை"
இப்போ, இந்த ஊழியர், "சிறிது நேரம் ஓய்வு எடுத்துக்கறேன்; வேற இடத்துல வேலைக்கு விண்ணப்பிச்சிருக்கேன், பதில் வரப் போகுது," என்று நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறார். "புதியதா ஆரம்பிச்சா நல்லா இருக்கும்," என்று அவர் சொன்னார்.
ஒரு பார்வையாளர், "உங்க ஊருக்கு வந்தா நல்லது; நாங்க நல்ல Night Audit பணியாளர் தேவை," என்று ஹாஸ்யமாக சொன்னார். மேலாளர்கள் சும்மா நேரம் கடத்திப் போற கதை கேட்டால் நம்ம ஊரு 'சீரியல் வில்லி' கூட இவங்க மேலாளரை வெல்ல முடியாது போலிருக்கு!
இது நம்ம வாழ்க்கையில, துன்பம் வரும் போது, சிறிது நெருக்கடி, சிறிது நம்பிக்கை, அதே நேரத்தில் நம்ம காமெடி உணர்வு தான் உயிரோட்டம்.
முடிவு – உங்கள் கருத்து என்ன?
இந்த கதையைப் படிக்கும் நம்மில் பலருக்கும் இந்த அனுபவங்கள் தெரிந்திருக்கும். வேலை குறைப்பு, குடும்ப துயரம், வாழ்க்கை சுமை – இதெல்லாம் நம்ம வாழ்வின் ஒரு பகுதி.
நீங்க இந்த மாதிரி அனுபவங்களை சந்தித்திருக்கீங்களா? உங்கள் கருத்துக்களையும், உங்களுடைய சிறிய உத்வேகமான அனுபவங்களையும் கீழே பகிருங்கள்! “இது வாழ்க்கை, இது நம்ம சிரிப்பு, இது நம்ம நம்பிக்கை!” – அடுத்த பதிவில் சந்திப்போம்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Update on the draining job…