ஹோஸ்டலில் உயிர் இல்லை என்று சொல்லும் பயணிகள் – உண்மையில் யார்தான் மாறிவிட்டார்கள்?
“ஹோஸ்டல்” என்றாலே நமக்குள் ஒரு படத்துக்குள் போய்விடும். வாட்டர் போடாத தலையில் தண்ணீர் ஊற்றும் நண்பர்கள், ஒரே பாத்திரத்தில் குழம்பு ஊற்றி சாப்பிடும் கூட்டம், புட்டு கஞ்சி சாப்பிடும் போதும் வாணொலி பாடல்களும், யாராவது ஒருவரும் “நீங்க எங்க இருந்து?” என ஆரம்பித்து, அடுத்த நிமிஷம் முழு கூட்டமும் உரையாடும் அந்த மனம் திறந்த சூழல். ஆனா, இப்போது அந்த “ஹோஸ்டல் வைப்” போய்விட்டதா? இல்லை, நாம்தான் மாறிவிட்டோமா?
இப்போது பலர் ஹோஸ்டலில் தங்கும்போது, அந்த பழைய கூட்டு உணர்வு இல்லை என்று புலம்புகிறார்கள். “ஏன் யாரும் பேசுறதில்ல? ஏன் சூழல் சூரியனோட சூரிய கிரகணமா இருக்கிறது?” என்ற கேள்விகள் பலர் மனதில். ஆனால், இந்த சூழல் குறைந்து விட்டது உண்மையா? இல்லையெனில், நாம்தான் நம்மை சுயமாகத் தடுத்து வைக்கிறோமா?
ஹோஸ்டல்-ல் “வைப்ஸ்” இல்லாம போனது யாரால்?
ஒரு ஹோஸ்டல் ஊழியர் சொன்னார்: “நாங்க எங்க ஹோஸ்டலில் பல நிகழ்ச்சிகள் நடத்துறோம் – பார் சுற்றுலா, வெயின் & சீஸ் நைட், கிராமிய டின்னர், யோகா, பேயின்ட்-சிப், சினிமா நைட், ஊர் சுற்றுலா… ஆனா, பங்கு பெறுறவர்களின் எண்ணிக்கை வெகுவாக குறைந்துவிட்டது!”
மறுபுறம், அதே ஹோஸ்டல் வாசிகள், “சூழல் இல்லை, யாரும் பேசவே இல்லை!” என்று விமர்சனம் எழுதுகிறார்கள்.
இது நமக்கு தமிழில் சொல்வதானா? “மழை வரணும்னு ஆசை, ஆனா மழைச்சாட்டை எடுத்தரக்கூடாது!” மாதிரி ஆகிவிட்டது.
பொதுவாக, இப்போது ஹோஸ்டல் வீடுகளில் என்ன நடக்கிறது?
- சமையல் அறையில் ஹெட்போன்ஸ் போட்டுக்கிட்டு சமையல் செய்வது
- படுக்கை அறையில் திரை மூடி, நெட்பிளிக்ஸ் பார்த்துக்கொள்வது
- ஒரே அறையில் ஒரு வாரம் தங்கியும், ஒருவரின் பெயர் கூட தெரியாமல் இருக்கிறோம்
- பொதுவாக, அனைவரும் தனிப்பட்ட இடம் வேண்டும், ஆனா ஒரே சமயம் சமூக சூழல் வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்
இதெல்லாம் பாத்தா, “நான் பேசுறேன், ஆனா என்னை யாரும் பேசவைக்க வேண்டாம்” கலாசாரம் வளர்ந்து வருகிறது!
சமுதாயம் மாறியதா? இல்லையா நம்ம பழக்கம்தான் வேறாகிவிட்டதா?
ஒரு கருத்தாளர் சொன்னார்: “கனடாவில் கடையில் பணியாற்றும்போது, முன்னாடி வாடிக்கையாளர்கள் முகம் பார்த்து சிரித்துப் பேசுவார்கள். இப்போது எல்லாம் ஹெட்போன்ஸ் போட்டு செல்போன் பேசிக்கிட்டே செலவு செய்ய சொன்னால் கூட கோபப்படுகிறார்கள்!”
என்ன சொல்லும்? நம்ம ஊர்ல கூட, பக்கத்து வீட்டு அக்கா வாசலில் நின்று “எப்படி இருக்கீங்க?” என்று பேசிய நாட்கள் போய், இப்போது எல்லாம் வாட்ஸ்அப்பில் மட்டும் ஸ்டிக்கர் போட்டுப் பேசறது போல! தனிமை அதிகம், உரையாடல் குறைவு.
மற்றொரு பயணி கூறுகிறார்: “முதலில் ஹோஸ்டலில் என்னை யாரும் ஏற்கப் போறாங்களா, என் பழக்கம்தான் வேறா? என்று பயமாயிருந்தது. ஆனாலும், ஒரே இரவு, கூட்டு உணவிலும், கூட்டு ஆட்டத்திலும் கலந்து கொண்ட பிறகு மிக நெருக்கமான அனுபவம் கிடைத்தது. அந்த ஒரு rooftop பாரில் எல்லோரும் ஒன்றாக இருந்த அந்த தருணம் – அது வாழ்க்கையே மாற்றியது!”
பழைய கால ஹோஸ்டல் அனுபவம் – இப்போ எங்கே?
இப்போது ஹோஸ்டலில் அனைவரும் படுக்கையில் கிடந்துகிட்டு, கைபேசியில் மூழ்கியிருப்பது அதிகம். 80-90களில் பயணித்தவர்கள் சொல்கிறார்கள்: “முன்னாடி ஹோஸ்டலில் வந்தால், ஒரே நாளில் நண்பர்கள் கிடைத்துவிடுவார்கள். ஒரே நாட்டில் சுற்றிப்பார்க்க கூடுதல் ஊக்கம் அந்த உறவுகளிலிருந்துதான் வந்தது. இப்போது அந்த வாய்ப்பு குறைந்துவிட்டது.”
தமிழ் ஊர்களில் கூட, கூட்டாக பட்டிமன்றம், வட்டார விளையாட்டு, குழும சாப்பாடு – இவை இல்லாம, எல்லோரும் தனித்தனியா இருக்க ஆரம்பித்தால், அந்த ஊர் மெளனம் தான், இல்லையா? அந்த மாதிரி தான் ஹோஸ்டல்களிலும் நடக்கிறது.
ஒரு கருத்தாளர் சொன்னார்: “நாங்க ஜிம்மில் பழகும் போது, ஒருவரையொருவர் குறைந்தபட்சம் முகம் பார்த்து நம் ஊர் வழக்கப்படி ‘வணக்கம்’ சொல்லுவோம். இப்போது பார்வை கூட சந்திக்க விருப்பமில்லை. இது தான் சமூக மாற்றமா?”
மீண்டும் “வைப்ஸை” உயிர்ப்பிக்க என்ன செய்யலாம்?
OP சொன்னார், “அனைவரும் ‘நீங்க ஏற்கனவே சூழலை உருவாக்கி வைங்க; நாங்க வந்ததும் அதில் கலந்து கொள்றோம்’ என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். ஆனால், ஹோஸ்டலில் சூழல் என்பது தங்குபவர்களால் தான் உருவாகும்.”
அவருடைய சில அருமையான டிப்ஸ்:
- பொதுவிடங்களில் ஹெட்போன்ஸ் கழற்றுங்க; பேச விரும்பாதீர்கள் என்ற தகவல் அது தான்
- “நீங்க எங்க இருந்து?” – இந்த ஒரு வினா, பல உறவுகளுக்கு வாசல் திறக்கும்
- சமையல் செய்யும்போது, பக்கத்தவரிடம் “என்ன செய்றீங்க?” என்று கேளுங்கள்
- குறைந்தபட்சம் ஒரு ஹோஸ்டல் நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்ளுங்கள்
- ஒருவரும் பேச ஆரம்பிக்காதா? நீங்கதான் தொடங்குங்கள்
- பெயர் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்; அந்த உறவு விதையாய் வளரும்
- உங்களை மட்டும் தனியே மூடி வைக்காதீர்கள்; பொதுவிடத்தில் ஓரளவு நேரம் செலவிடுங்கள்
- “டிரிங்க்” கேட்டால், பசுமைச்சாறு, பனங்கல்கண்டு, பசிப்பழம் ஏதாவது சொல்லி கூட கலந்து கொள்ளலாம்; உள்ளார்ந்த நோக்கம் உரையாடலும், உறவும்தான்
ஒரு பயணி வர்ணித்தார்: “இது எல்லாம் பெரிய ஆச்சரியம் இல்லை, ஆனா ஒவ்வொரு சிறு முயற்சியாலும் ஹோஸ்டல் சூழல் உருவாகிறது.”
மற்றொரு கருத்தாளர் நகைச்சுவையா சொன்னார்: “உங்க ஹோஸ்டலில் ‘செய்ய வேண்டியவை’ பட்டியல் போடுங்க; roommate-ஐங்கிடம் பேசுனா ஒரு புள்ளி, சமையல் நேரத்தில் உரையாடினா இன்னொரு புள்ளி – இந்த மாதிரி கையாண்டா, மக்கள் முயற்சி செய்ய ஆரம்பித்து விடுவாங்க!”
முடிவில் – நம்மையே மாற்றிக்கொள்ளலாமா?
தமிழ் நாட்டில் கூட, “ஒரு வாயில் சொன்ன வார்த்தை, ஒரு கையில் போட்ட கையெழுத்து” என்ற பழமொழி உண்டு. உரையாடல் இல்லாத இடத்தில் உறவுகள் வளராது.
ஹோஸ்டல் வாழ்க்கை என்பது, ஒரு “சந்திப்பு நிலையம்”. நாம் அதில் கலந்தால்தான், அந்த ‘வைப்ஸ்’ கிடைக்கும். இல்லையென்றால், “பொங்கல் பண்டிகை”யில் பக்கத்து வீட்டு ராகவனும், நம்ம வீட்டு சுமதியும் பேசாமல், தனி அறையில் பிஸ்கட் குடிப்பது மாதிரி தான்!
அதனால், அடுத்த முறை ஹோஸ்டலில் தங்கும் போது, சின்ன சின்ன முயற்சிகள் செய்யுங்கள். ஒரு வினா, ஒரு சிரிப்பு, ஒரு வணக்கம் – உங்கள் பயணம் மட்டும் இல்லாமல், மற்றவர்களுக்கும் நினைவில் நிலைத்து இருக்கும் ஒரு அனுபவமாக மாறும்.
நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்? உங்கள் ஹோஸ்டல் அனுபவங்களை கீழே பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்!
நம்ம ஊர் பாரம்பர்ய கலாச்சாரத்தோடு, தன்னம்பிக்கை நிறைந்த உரையாடலோடு, வலைப்பதிவின் முடிவு உங்களிடமே!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Hostel vibes aren’t dying... guest behaviour is changing (from someone who works in one)