வணக்கம் நண்பர்களே!
நம்ம ஊரு கம்பெனிகளில் ஓர் ‘அடிமை செய்வோமா, இல்லையா?’ என்ற கேள்வி எப்போதும் சுற்றிக்கொண்டு தான் இருக்கும். ஆனால், அந்த அதிகாரிகள் சில நேரம் தாங்களே விதிகளை தொடங்குகிறார்கள், பிறகு அதே விதி அவர்களை கடிக்கும்போது எப்படி இருக்கும்? இப்படிப்பட்ட ஒரு ‘சிறிய பழிதிருப்பு’ சம்பவம் தான் இன்று நம்ம பக்கத்தில்.
பார்க்கிங் ஸ்பாட்டில் வண்டி வைக்கும் விவாதம் - இது நம்ம ஊரில் கூட சாதாரண விஷயம் தான்! "எங்க வீட்டுக்கு முன்னாடி யாரு வண்டி வச்சுருக்காங்க?" னு உறங்குறவங்க எழுந்து பாக்கிறதே ஒரு சாதாரண நிகழ்ச்சி. ஆனா, ஒரு apartment complex-ல, அதுவும் வெளிநாட்டில், இதெல்லாம் எப்படி நடக்கும்னு கேட்டா… சும்மா இல்லைங்க! இப்போ நான் சொல்லப்போற கதை, நம்ம ஊரு வாசகர்களுக்கு புது அனுபவம் இருக்கும்!
வணக்கம் தமிழ் வாசகர்களே!
நம்ம ஊரு ஆபிசு கதைகள் அப்படியே சினிமா கதைகளுக்கே சாட்டை போட்ட மாதிரி இருக்கும். ஒருவேளை உங்கள் மேல் வேலைக்கழகத்தில் யாராவது வழக்கம்போல் பழி போட முயற்சிச்சிருக்காங்கனா, இந்த கதையை படிச்சீங்கனா உங்களுக்கு ஆறுதல் கிடைக்கும். இந்தியா-அமெரிக்கா எல்லாம் இல்லாமல், எங்கேயாவது வேலைக்கு போனாச்சும், நம்ம ஊரு “பழம் பழியாகவே பழி வாங்கணும்” அப்படிங்கற மனசு தான்!
"ஏங்க, ஒரு அலுவலகத்தில் வேலை பார்த்தீங்களா?"
அதுவும், எங்கயாவது புத்தாண்டு விருந்து நடக்கும்போது, 'அவங்க' மட்டும் தனியா குழம்பு பண்ணிக்கிட்டு இருக்காங்களேன்னு யாராவது பார்த்திருக்கீங்களா? நம்ம ஊர் அலுவலகங்களிலும் இப்படித்தான் சிலர் – புன்னகை போடுறாங்க, பின்னாடி பேசுறாங்க, மேலாளர் முன்னாடி நம்ம பெயரைச் சொன்னு கிழிச்சுடுவாங்க!
அப்படிப்பட்ட ஒரு 'சிறந்த' சக ஊழியரிடம் நம்ம கதாநாயகி (Reddit-ல் u/honeybunchesofnope87) சந்தித்த அனுபவம் தான், இந்த கதை. இப்படி ஒன்னும் இல்லாதது போல நடிப்பது, பின்னாடி நம்மை பழிச்சு பேசுவது – நம் ஊர் அலுவலகங்களில் "பாண்டி" (பூசணி) கலாச்சாரம் போல ஒன்றுதான்!
எனக்கும் உங்களுக்கும்தான் இருக்குமே, அந்த ஒருத்தர்!
நம்ம வாழ்க்கையில் அந்த ஒருத்தர் மறக்க முடியாத அளவு நினைவில் இருப்பாங்க – பசங்க ஹாஸ்டல், பெண்கள் ஹாஸ்டல், இல்லை வீட்டிலேயே இருந்தாலும், “சத்தம்” என்றாலே அவர்களுக்கு ஒரு தனி ஆசை! ஒரு நாள் முழுக்க பேசினாலும், சத்தம் குறையாது; எங்க வீட்டு ஊஞ்சல் போலவே “கத்தல்” தொடரும்!
நான் கூட அப்படித்தான், கல்லூரி ஹாஸ்டலில் ஒரு ‘உரையாடல் ராணி’யுடன் ரும்மேட் ஆகி தவிக்க நேர்ந்தது. அவள் நண்பர்களோடு, காதலனோடு, தந்தை, தாய், பாட்டி என, யாரோடு பேசினாலும், அந்த சத்தம் – "ஓடிப்போய் காதில் பூச்சி போட வேண்டிய நிலை!"
நம்ம ஊருல குடியேறி, புதுசா ஒரு அபார்ட்மெண்ட் கலனி சேர்ந்தாலே, அங்க இருக்குற மொத்த வசதிகளும், விதிகளும் புரிஞ்சிக்கறது சற்று சவால்தான். “பக்கத்து வீட்டு பசங்க” மாதிரி, எல்லாரும் ஒற்றுமையா வாழணும், ஆனா, சின்ன சின்ன விஷயங்கள்ல தான், பெரிய கலகலப்பும், நம்மளோட சாமர்த்தியமும் தெரியும்.
நம்ம ஊருல தெருவில் “கார் பார்க்” சண்டை என்றால், அது ஒரு தனி சினிமா கதைதான்! ‘என் இடம்’, ‘உன் இடம்’னு உரிமையோட பேசுறது அதிகம், ஆனா இங்க பாருங்க, அமெரிக்காவிலே, அதுவும் apartment complex-ல, பார்கிங் ஸ்பாட்-க்கு எவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறாங்கன்னு சொன்னா, நம்ம ஊருகாரங்களும் ஆச்சரியப்படுவாங்க!
ஒரு நல்ல வேளையில், தீபாவளி போலவே அங்கும் “Trick or Treat” என்ற குழந்தைகளுக்கான பண்டிகை இரவு. எங்க வீட்டில் குழந்தைகள் எல்லாம் வந்து சாக்லெட் வாங்கி, சந்தோஷமாக நடந்து சென்றார்கள். ஒரு பையன், தன் சைக்கிளில் பசுமை காட்டி, தெருவிலே படபடவென்று பறந்து போனான். அந்த நேரமே, எங்க வீட்டு பக்கத்து வீட்டு காரர், எப்பவுமே தூக்கத்தில் இருக்கும் மாதிரி நடந்து கொள்ளும் ஒருத்தர், காரில் வந்து, பையனைப் பார்த்ததும் வேகமா அப்படியே பின் தொடர்ந்தார். கடைசியில், பையனுக்கு அருகே வந்து, “பீப் பீப்!” என்று கத்தினாராம்!
நாங்க பார்த்து கொண்டிருந்தோம். அந்த ஆள் கிட்டவே இருக்க வேண்டாம், ரொம்பவே மோசமான முறையில், குழந்தை மீது கோபம் காட்டினார். பண்டிகை இரவு, குழந்தைகள் சிரிப்பும் சந்தோஷமும் கொண்டாடும் நேரம் - அப்படி ஒரு நேரத்தில் ஒருத்தர் இப்படி குழந்தையை பயமுறுத்துவது தேவையா? அந்த பையன் தான் சைக்கிள் ஓட்டினாலும், தெருவில் ஓடி விளையாடும் நம் ஊர் பசங்களா, அவனை இப்படி பயப்படுத்தலாமா?
நமக்கு தெரியும் பாருங்க, நம்ம ஊர்லயும் வெளிநாடுகளிலயும் "பணக்காரம்மா" சினிமாவில மாதிரி சிலர் இருக்காங்க. இவர்களுக்கு எல்லாம் உலகமே அவர்களுக்காகத்தான் சுற்றணும் போல ஒரு தனி நம்பிக்கை! இந்த மாதிரி ஒரு சம்பவம் தான், அமெரிக்காவில் நடந்த ஒரு ஹோட்டல் லபியில் நடந்திருக்கிறது. அந்த சம்பவத்தை படிச்சதும், "நம்ம ஊர்லயும் நம்ம தெருவிலும் இப்படி ஒரு அம்மா இருந்திருந்தா எப்டி இருக்கும்?"னு ஒரு சிரிப்பும், சிந்தனையும் வந்துச்சு.
பள்ளிக்கூடம், காதல், பழி – என் ஜீவனில் மறக்க முடியாத நாள்!
நம்மில் பல பேருக்கு பள்ளிக்கூட நாட்கள் என்றாலே நினைவுக்கு வருவது நண்பர்கள், ஆசிரியர்கள், சிறு சண்டைகள், சிரிப்புகள். ஆனா அந்த நாட்களில் சில சம்பவங்கள் நம்மை வாழ்நாளெல்லாம் சிரிக்கவோ அல்லது சிரமப்படவோ வைக்கும். இன்று அப்படி ஒரு “பழிவாங்கும்” கதையைத்தான் உங்களுடன் பகிர்கிறேன்.
மூச்சு வாங்க முடியாதது போல ஆசைக்கடல் பரப்பில் ஒரு அழகான மாணவியால் பள்ளிக்கூடமே குழம்பிப் போனது. அவளுக்கு பெயர் ‘அவ்’ (நாமே கொஞ்சம் மாற்றிவிடலாம்). எல்லாரும் அவளைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருக்க, நான் மட்டும் தான் ஓரமாக இருந்தேன். ஏனென்றா, “இந்த அழகு தேவதை என் லீக்-கே கிடையாது” என்று மனம் அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டிருந்தேன்.
முதலில் வாசக நண்பர்களுக்கு வணக்கம்! நம்ம ஊரு வீடுகள்ல, "பக்கத்து வீட்டு அம்மா" என்றாலே ஒரு தனி வகை கிராம சபை இருக்கே… நம்ம வீடு யாரும் கவனிக்காத அளவுக்கு, அடுத்த வீட்டு அம்மா எல்லாமே தெரிஞ்சிக்கணும். "அவங்க வீட்டுல என்ன சமைக்கிறாங்க, யாரு வராங்க, ஏன் இவங்க அப்புறம் வந்தாங்க?" – ரொம்ப நன்றாக தெரியும்! அப்படிப்பட்ட ஒரு பக்கத்து அம்மாவும், அதுக்கு ஒரு பழி தீர்ப்பு கொடுத்த நம்ம கதாநாயகியும் – இதோ இந்த கதையில்தான் நடிக்கிறாங்க!
நம்ம கதாநாயகி, பெருசா ஒண்ணும் சொல்லிக்கொல்லக்கூடாது – அவர் பக்கத்து அம்மா மாதிரி நாசுக்காரர் இல்லை! ஆனா, அவருக்கு ஒரு பெரிய பிரச்சினை – அதிக உடல் மொத்தம். நம்ம ஊர்ல "கூழை, குண்டு" என்று ஏக்கத்தோட பேசுவாங்க, ஆனா அவர் மனசு மட்டும் அருமை. உடம்பு குறைக்க, மருத்துவர்களின் ஆலோசனையோட 'gastric bypass' என்ற அறுவை சிகிச்சை செய்துகிட்டார். (இந்த சிகிச்சைன்னா, வயிற்றை சின்னதாக மாற்றி, உணவு எடுத்துக்கொள்ளும் அளவு குறைக்கிறதுதான்.)