எல்லா குடும்பங்களிலும் சண்டை, பாசம், அலுப்பு எல்லாமே கலந்துதான் இருக்கும். அந்தக் கடக்க முடியாத நாள்களில், சில சமயம் மனசு பொங்கி வருவதை எப்படி சமாளிப்பது என்பதில் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாய் வழிகள் தேடுவார்கள். நம் கதையின் நாயகி, அமெரிக்காவில் வசிக்கும் ஒரு பெண், அந்த மன அழுத்தத் தணிப்பை தனது கணவருக்கு ஒரு சிறிய பழி எடுப்பதாய் மாற்றியிருக்கிறார். அவர் கண்டுபிடித்த களஞ்சியம்? – Alexa மற்றும் Spotify!
“ஏய், என் இடத்தில் யாராவது கை வைக்கிறீங்களேன்னா, நானே பொறுக்க முடியாது!” – இப்படி சொல்லும் நண்பர் ஒருவர் இருந்தால், அவர் மற்றவர்கள் இடத்திலும் கை வைப்பதை எப்படி சமாளிப்பீர்கள்? இந்தக் கேள்விக்கே ஓர் அற்புதமான பதில் சொன்னிருக்கிறார் அமெரிக்காவில் ரெனசன்ஸ் ஃபேர் கைவினைஞர் ஒருவர்.
அவர் மற்றும் அவரது கூட்டாளிகள் நாடு முழுக்க சுற்றி, பெரிய வாகனத்திலேயே தங்கியும், அதையே பட்டறையாகவும் மாற்றிக் கொண்டு, தோல் பொருட்கள் தயாரித்து விற்பனை செய்கிறார்கள். இந்த வாழ்க்கை, சினிமா ‘சிட்டுக்குருவிகள்’ போல் சுவாரசியமானதும், வேலைக்கும் உறவுகளுக்கும் எல்லை இழுக்கும் வகையிலும் இருக்கிறது. ஆனால், எல்லா கூட்டாளிகளும் ஒரே மனசு கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்களா? இல்லை!
நம்முடைய வீடுகளில், “பெண் என்பவள் முகம் மூடிக்கொண்டு இருப்பதே பாதுகாப்பு” என்பதெல்லாம் பழைய பாடம். ஆனால் அந்த பாடம் ஒருவரை அழகு, ஆற்றல், அடையாளம் எல்லாவற்றையும் மூடச் சொல்லும்போது, அந்த மூடியின் உள்ளிலிருந்து ஒரு சத்தம் எழும் – “இதுதான் என் முகம், இதுதான் என் வாழ்வு!”
இன்றைய கதை, மருத்துவமனையின் வெறிச்சோடிய வழிகளுக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்லும். ஒரே மாதிரியான வாசல்கள், நேரம் முடிவதில்லை போல தோன்றும் காத்திருப்பு, ஒரு புது பெண்மையை எதிர்கொண்ட மகளும், அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் தவிக்கும் தந்தையும். இவை எல்லாம் நம் ஊரின் ஏராளமான வீடுகளில் நடந்துகொண்டு இருக்கும் கதைகள்தான்.
நம்ம ஊரில், ரெண்டு பேருக்கு ஒரே பெயர் இருந்தா, அந்த குழப்பத்தை யாரும் மறுக்கவே முடியாது. ஆனா அமெரிக்காவில்கூட அந்த 'பெயர்' குழப்பம் இருக்கும்னு யாரு நினைச்சாங்க? இந்த கதை, ஒரு கார டீலர் மாயாஜாலத்தில் சிக்கிய ஒருத்தரின் சிரிப்பூட்டும் பழிவாங்கல் சம்பவம்!
அவங்க தப்பா அனுப்புற மெயில், நம்ம ஆதரவாளரைக் கை விடல. ஆரம்பத்துல 'சரி, ஏதோ தவறா போச்சு'னு நினைச்சாரு. ஆனா அந்த டீலர் கூட்டம் மனசு மாறல! அப்புறம் அவர் எடுத்த தீர்மானம் தான் இந்த கதைக்கு சுவாரஸ்யம்.
ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும், தோழர்களிடமும், வேலை இடங்களிலும், “பழி வாங்கும்” கதைகள் நம்மை வடிவமைக்கின்றன. தமிழ் சினிமாவில் பார்த்திருப்பீர்கள் – கொஞ்சம் அசிங்கமா பழி வாங்கினாலும், அந்த திருப்தி தான் முக்கியம்! இன்று நாம் பார்க்கப்போகும் கதை, நேரில் நடந்த ஒரு அற்புதமான பழிவாங்கும் சம்பவம் – இது சம்பந்தப்பட்டவர், நம்ம ஊர்ல இல்லங்க, ஆனா அவரது புத்திசாலித்தனமும், மனநிலை ஊக்கும் விதமும் நம்மை கட்டிப்போடும்.
"பழிவாங்குவது ஒரு கலை!" என்று சொல்வார்கள். ஆனால், அந்த பழிவாங்கலை நம்ம ஊர் சினிமா கதாபாத்திரங்களை விட ஒரு அமெரிக்க பெண், டீலர்ஷிப்பிடம் நடந்த அவமானத்துக்கு எடுத்த பழிவாங்கல் கேட்டு உங்களுக்கும் 'அப்பாடா, நம்ம வீட்டு சமையலறையில் தான் சாம்பார் கொதிக்கலை, கோபம் கொதிக்குது!' மாதிரி தான் இருக்கும்!
ஓஹாயோ மாநிலத்தில், டயா மெக்ரியரி (Tiah McCreary) என்ற பெண், தன்னுடைய கனவு காரை வாங்கியதும், எதிர்பாராத திருப்பம் ஏற்பட்டது. காரை பிடுங்கிய டீலர்ஷிப்புக்கு "பழிவாங்கும்" விதத்தில் அவர் எடுத்த நடவடிக்கை, நம்ம ஊர் சீரியலில் கூட வராது!
நம்ம ஊர்ல சொந்தக்காரர்-வாடகையாளர் நட்பே தனி! ஒருத்தர் வீட்டை வாங்கி வாடகைக்கு விடுறாங்க; இன்னொருத்தர் அதுல கடை, அலுவலகம், விளையாட்டு நிலையம் நடத்துறாங்க. ஆனா, சில சமயம் சொந்தக்காரருக்கு "இந்த வாடகையாளர் நல்ல லாபம் பண்றார்... நாமே இந்த வியாபாரம் பண்ணலாமே!"ன்னு தீர்மானம் வந்துடும். அப்ப தான் அருவி போல சினிமாப் பிளாட் ஆரம்பிக்குது.
இதைப் போல ஒரு பஞ்சாயத்து நடந்திருக்குது அமெரிக்காவின் ஒரு நகரத்துல. ஆனா, இந்த கதை நம்ம தமிழ்நாட்டு வாசகர்களுக்கும் ரொம்பவே பொருத்தமானது! சொந்தக்காரர் தன்னோட கட்டிடத்தை ஒரு ஜிப் லைன் (அதாவது, கயிறு வழியாக ஹவாய் பறக்கிற ஆட்கள் விளையாடுற இடம்) நிறுவனம் நடத்த வாடகைக்கு விட்டிருக்கிறார். அவங்க நல்ல வியாபாரம் பண்ணுறதைப் பார்த்து சொந்தக்காரர் சும்மா இருக்க மாட்டாரே!
நம்ம ஊரில் சின்ன சின்ன விஷயங்களுக்கே "இப்படி ஒரு பழிவாங்குறாளே!"ன்னு ரசியமா பேசுவோம். ஆனா, அமெரிக்கா ஜார்ஜியா (அவங்க நாட்டுல ஒரு மாநிலம், நம்ம தமிழர்கள் குழப்பப்படக்கூடாது!)ல ஒரு 14 வயசு பசங்க என் அப்பாவிடம் எடுத்த petty revenge-ஐ படிச்சீங்கன்னா, சிரிப்பை அடக்க முடியாது!
இந்த கதையின் நாயகன் – நம்ம வாசகர் மாதிரி தான், ஆனா வயசு கொஞ்சம் குறைவு. இவருடைய அப்பா ஒரு பாஸ்டர். ஒவ்வொரு மாதமும் ஞாயிறு இரவு ஆலயத்தில் communion (அவங்க சொல்லுற bread & grape juice தருற விசேஷம்) நடத்துவாங்க. இந்த மாதம் communionக்கு நான் உதவ சொல்லி வாக்குறுதி குடுத்து மறந்து விட்டாராம் அப்பா. அதுக்காக எடுத்த petty revenge தான் இந்த கதையின் சுவை!
நம்ம ஊரு சாலையிலோ, மாலில் அல்லது ரெஸ்டாரண்ட்டிலோ காரைப் பார்க்கப் போனாலே ஒரு சண்டைக்காட்சிக்கு குறைவு இருக்காது! "எங்க பார், யாரோ ஒன்னு ஓட்டிவிட்டு போன மாதிரி, இரண்டு இடம் பிடிச்சிருக்கார்!" என பக்கத்தில நின்று வசை பேசும் நம்ம பழக்கம்தான். ஆனா, நிறைய பேர் சமாளிச்சுடுவோம். ஆனா, சில நேரம் நம்மளும் சின்ன சின்ன பழிவாங்கும் முயற்சியில் இறங்கிடுவோம். அதாவது, ‘எனக்கு இப்படி குறைச்சா, நானும் ஒரு ஸ்மால் ஆதார் காட்டுறேன்!’ என்று.
“அடப்பாவி! எங்க ஆட்கள் எங்க போனாலும் சண்டை, கசப்புத் தான்!” – இப்படிதான் நம்ம ஊர் காரர்கள் பலர் வெளிநாடுகளில் வேலை பார்க்கும் தோழர்களை நினைக்கும் போது நினைப்பார்கள். ஆனா, இந்த சமீபத்திய Reddit பதிவிலே வெளிநாட்டு ஒரு கனிமத் தளத்தில் நடந்த கம்பு கலாயல் சம்பவம், நம்ம ஊரு “கூலிப்பணிக்காரர் சண்டை”யை கூட மிஞ்சும் அளவுக்கு இரசிக்க வைத்திருக்கு!
ஒரு பெரிய மைனிங் கம்பில வேலை – தினமும் 12 மணி நேரம், வாரம் முழுக்க, மூன்று வாரம் தொடர்ச்சி. உடை கழுவும் இயந்திரம், உலர்த்தும் இயந்திரம் எல்லாம் ‘மாறிப்போன காலம்’. எல்லோரும் இரவு பண்ணி, துணி போட்டு, இருபது நிமிடம் கழுவி, ஒரே உலர்த்தும் இயந்திரம் – அதுவும் 90 நிமிஷம் எடுத்துக்குமாம்! இது நம்ம ஊருல குடியிருப்புகளில் பஜனை மண்டபத்துலே கூட்டா துணி ஆற வைப்பது மாதிரி தான்!